Son of Joseph

2012-01-29T13:53:00.000-08:00

Vatican Note on Upcoming Year of Faith
"The Foundation of Christian Faith Is the Encounter With an Event, a Person"
VATICAN CITY, JAN. 9, 2012 (Zenit.org).- Here is a note from the Congregation for the Doctrine of the Faith, containing proposals for ways to live the upcoming Year of Faith, from the universal to the personal level. Benedict XVI called the Year of Faith for Oct. 11 through Nov. 24, 2013.
CONGREGATION FOR THE DOCTRINE OF THE FAITH
Note with pastoral recommendations for the Year of Faith
Introduction
With the Apostolic Letter of 11 October 2011, Porta fidei, Pope Benedict XVI declared a Year of Faith. This year will begin on 11 October 2012, on the 50thanniversary of the opening of the Second Ecumenical Vatican Council, and will conclude on 24 November 2013, the Solemnity of our Lord Jesus Christ, Universal King.
This year will be a propitious occasion for the faithful to understand more profoundly that the foundation of Christian faith is "the encounter with an event, a person, which gives life a new horizon and a decisive direction."1 Founded on the encounter with the Risen Christ, faith can be rediscovered in its wholeness and all its splendor. "In our days too faith is a gift to rediscover, to cultivate and to bear witness to" because the Lord "grants each one of us to live the beauty and joy of being Christians."2
The beginning of the Year of Faith coincides with the anniversaries of two great events which have marked the life of the Church in our days: the fiftieth anniversary of the opening of the Second Vatican Council, called by Blessed Pope John XXIII (11 October 1962), and the twentieth of the promulgation of the Catechism of the Catholic Church, given to the Church by Blessed Pope John Paul II (11 October 1992).
The Council, according to Pope John XXIII, wanted "to transmit doctrine, pure and whole, without attenuations or misrepresentations," in such a way that "this sure and immutable teaching, which must be respected faithfully, is elaborated and presented in a way which corresponds to the needs of our time."3 In this regard, the opening words of the Dogmatic Constitution Lumen gentium remain of primary importance: "Christ is the Light of nations. Because this is so, this Sacred Synod gathered together in the Holy Spirit eagerly desires, by proclaiming the Gospel to every creature, (cfr. Mk 16:15) to bring the light of Christ to all men, a light brightly visible on the countenance of the Church."4 Beginning with the light of Christ, which purifies, illuminates and sanctifies in the celebration of the sacred liturgy (cfr. Constitution,Sacrosanctum Concilium) and with His divine word (cfr. Dogmatic Constitution, Dei Verbum), the Council wanted to elaborate on the intimate nature of the Church (cfr. Dogmatic Constitution, Lumen gentium) and its relationship with the contemporary world (cfr. Pastoral Constitution, Gaudium et spes). Around these four Constitutions, the true pillars of the Council, are arranged the Declarations and Decrees which address some of the major challenges of the day.
After the Council the Church – under the sure guidance of the Magisterium and in continuity with the whole Tradition – set about ensuring the reception and application of the teaching of the Council in all its richness. To assist in the correct reception of the Council, the Popes have frequently convoked the Synod of Bishops,5 first instituted by the Servant of God, Paul VI, in 1965, providing the Church with clear guidance through the various post-Synodal Apostolic Exhortations. The next General Assembly of the Synod of Bishops, to be held in October 2012, will have as its theme: The New Evangelization for the Transmission of the Christian Faith.
From the beginning of his pontificate, Pope Benedict XVI has worked decisively for a correct understanding of the Council, rejecting as erroneous the so-called "hermeneutic of discontinuity and rupture" and promoting what he himself has termed "the ‘hermeneutic of reform’, of renewal in the continuity of the one subject-Church which the Lord has given to us. She is a subject which increases in time and develops, yet always remaining the same, the one subject of the journeying People of God."6
The Catechism of the Catholic Church, in this same vein, is both an "authentic fruit of Vatican Council II"7 and a tool for aiding in its reception. The Extraordinary Synod of Bishops of 1985, convoked on the occasion of the twentieth anniversary of the closing of the Second Vatican Council and to measure its reception, suggested the preparation of a Catechism in order to offer the People of God a compendium of all Catholic doctrine and a sure point of reference for local catechisms. Pope John Paul II accepted this proposal as a desire which "fully responds to a real need of the universal Church and of the particular Churches."8 Compiled in collaboration with the entire Episcopate of the Catholic Church, this Catechism "truly expresses what could be called the symphony of the faith."9
The Catechism includes "the new and the old (cfr. Mt 13:52), because the faith is always the same yet the source of ever new light. To respond to this twofold demand, the Catechism of the Catholic Church on the one hand repeats the old, traditional order already followed by the Catechism of St Pius V, arranging the material in four parts: the Creed, the Sacred Liturgy, with pride of place given to the sacraments, the Christian way of life, explained beginning with the Ten Commandments, and finally, Christian prayer. At the same time, however, the contents are often expressed in a new way in order to respond to the questions of our age."10 This Catechismis "a valid and legitimate instrument for ecclesial communion and a sure norm for teaching the faith."11 The content of faith finds " its systematic and organic synthesis in the Catechism of the Catholic Church. Here, in fact, we see the wealth of teaching that the Church has received, safeguarded and proposed in her two thousand years of history. From Sacred Scripture to the Fathers of the Church, from theological masters to the saints across the centuries, the Catechism provides a permanent record of the many ways in which the Church has meditated on the faith and made progress in doctrine so as to offer certitude to believers in their lives of faith."12
The Year of Faith is intended to contribute to a renewed conversion to the Lord Jesus and to the rediscovery of faith, so that the members of the Church will be credible and joy-filled witnesses to the Risen Lord in the world of today - capable of leading those many people who are seeking it to the "door of faith." This "door" opens wide man’s gaze to Jesus Christ, present among us "always, until the end of the age" (Mt 28:20). He shows us how "the art of living" is learned "in an intense relationship with him."13 "Through his love, Jesus Christ attracts to himself the people of every generation: in every age he convokes the Church, entrusting her with the proclamation of the Gospel by a mandate that is ever new. Today too, there is a need for stronger ecclesial commitment to new evangelization in order to rediscover the joy of believing and the enthusiasm for communicating the faith."14
At the invitation of Pope Benedict XVI,15 the Congregation for the Doctrine of the Faith, in consultation with the competent Dicasteries of the Holy See and with the contribution of the Committee for the Preparation of the Year of Faith,16 has drawn up this Note, with some recommendations for living this time of grace, without precluding other initiatives which the Holy Spirit will inspire among Pastors and faithful in various parts of the world.
Recommendations
"I know him in whom I have believed" (2 Tm 1:12). These words of St Paul help us to understand that faith is "first of all a personal adherence of man to God. At the same time, and inseparably, it is a free assent to the whole truth that God has revealed."17 Faith which is a personal trust in the Lord and the faith which we profess in the Creed are inseparable; they focus on each other and they require each other. There exists a profound bond between the lived faith and its contents. The faith of the Witnesses and Confessors is also the faith of the Apostles and Doctors of the Church.
Thus, the following recommendations for the Year of Faith desire to aid both the encounter with Christ through authentic witnesses to faith, and the ever-greater understanding of its contents. These proposals are intended as examples to encourage a ready response to the invitation of the Holy Father to live fully this Year as a special "time of grace."18 The joyous rediscovery of faith can also contribute to consolidate the unity and communion among the different bodies that make up the wider family of the Church.
I. On the level of the Universal Church
1. The main ecclesial event at the beginning of the Year of Faith will be the XIII General Assembly of the Ordinary Synod of Bishops, convoked by Pope Benedict XVI in October 2012, dedicated to The New Evangelization for the Transmission of the Christian Faith. During this Synod, on 11 October 2012, there will be a solemn celebration of the beginning of the Year of Faith, in remembrance of the fiftieth anniversary of the opening of the Second Vatican Council.
2. In the Year of Faith pilgrimages of the faithful to the See of Peter are to be encouraged, to profess faith in God the Father, Son and Holy Spirit, in unity with him who today is called to confirm his brothers and sisters in the faith (cfr. Lk 22:32). It is also important to promote pilgrimages to the Holy Land, the place which first saw the presence of Jesus, the Savior, and Mary, his Mother.
3. During this Year, it will be helpful to invite the faithful to turn with particular devotion to Mary, model of the Church, who "shines forth to the whole community of the elect as the model of virtues."19 Therefore, every initiative that helps the faithful to recognize the special role of Mary in the mystery of salvation, love her and follow her as a model of faith and virtue is to be encouraged. To this end it would be proper to organize pilgrimages, celebrations and gatherings at the major Marian shrines.
4. The next World Youth Day, in Rio de Janeiro in July 2013, will offer a special occasion for the young to experience the joy which comes from faith in the Lord Jesus and communion with the Holy Father, in the greater family of the Church.
5. It is hoped that many symposia, conferences and large gatherings will be held, even at the international level, to encourage encounters with authentic witness to the faith and to promote understanding of the contents of Catholic doctrine. Noting how, still today, the Word of God continues to grow and spread, it will be important to give witness that "all the anguish and all the longing of the human heart finds fulfilment"20 in Christ Jesus and that faith "becomes a new criterion of understanding and action that changes the whole of man’s life."21 Some conferences should be particularly dedicated to the rediscovery of the teachings of Vatican Council II.
6. The Year of Faith will offer a special opportunity for all believers to deepen their knowledge of the primary documents of the Second Vatican Council and their study of the Catechism of the Catholic Church. This is especially true for candidates for priesthood, particularly during the propedeutic year or in their first years of theological studies, for novices in Institutes of Consecrated Life and Societies of Apostolic Life, as well as for those in a period of discernment for joining an Ecclesial Association or Movement.
7. This Year will provide an auspicious time for a more attentive reception of the homilies, catechesis, addresses and other speeches and documents of the Holy Father. Pastors, consecrated persons and the lay faithful are invited to renew their efforts in effective and heart-felt adherence to the teaching of the Successor of Peter.
8. During the Year of Faith, in cooperation with the Pontifical Council for the Promotion of Christian Unity, various ecumenical initiatives are to be planned, aimed at "the restoration of unity among all Christians" which "is one of the principal concerns of the Second Vatican Council."22 In particular, there will be a solemn ecumenical celebration in which all of the baptized will reaffirm their faith in Christ.
9. A Secretariat to coordinate all of the different initiatives promoted by various Dicasteries of the Holy See, or other events relevant to the Universal Church, will be established within the Pontifical Council for the Promotion of the New Evangelization. This Secretariat should be informed timely of the main events and can also suggest appropriate initiatives. The Secretariat will open a dedicated website with the goal of making available useful information regarding living out the Year of Faithmore effectively.
10. At the conclusion of this Year, on the Solemnity of Our Lord Jesus Christ, Universal King, there will be a Eucharist celebrated by the Holy Father, in which a solemn renewal of the profession of faith will take place.
II. On the level of Episcopal Conferences23
1. Episcopal Conferences, in light of the specific mission of the Bishops as teachers and "heralds of the faith,"24 can dedicate a day of study to the topic of faith, its personal witness and its transmission to new generations.
2. The republication in paperback and economical editions of the Documents of Vatican Council II, the Catechism of the Catholic Church and its Compendium is to be promoted, as is the wider distribution of these texts through electronic means and modern technologies.
3. A renewed effort to translate the documents of Vatican Council II and the Catechism of the Catholic Church into languages which lack a translation is desirable. Initiatives of charitable support to enable translations into the local languages of mission countries, where the local Churches cannot afford the expense, are to be encouraged. This should be done under the guidance of the Congregation for the Evangelization of Peoples.
4. Pastors should work to promote television and radio transmissions, films and publications focusing on the faith, its principles and content, as well as on the ecclesial significance of the Second Vatican Council. This should be done using the new styles of communication, especially on the popular level, making these things available to a wider public.
5. The Saints and the Blessed are the authentic witnesses of the faith.25 It is, therefore, opportune that Episcopal Conferences work toward the dissemination of a knowledge of the local Saints of their territory, also by modern means of social communication.
6. The contemporary world is sensitive to the relationship between faith and art. It is, therefore, recommended that Episcopal Conferences maximize the catechetical potential – possibly with ecumenical cooperation – of the artistic patrimony of the region entrusted to their pastoral care.
7. Educators in centers of theological studies, seminaries and Catholic universities should be encouraged in their teaching to demonstrate the relevance within their various disciplines of the contents of the Catechism of the Catholic Church and of the implications derived from them.
8. It would be useful to arrange for the preparation of pamphlets and leaflets of an apologetic nature (cfr. 1 Pt 3:15), which should be done with the help of theologians and authors. Every member of the faithful would then be enabled to respond better to the questions which arise in difficult contexts – whether to do with sects, or the problems related to secularism and relativism, or to questions "arising from a changed mentality which, especially today, limits the field of rational certainties to that of scientific and technological discoveries,"26 or to other specific issues.
9. It is hoped that local catechisms and various catechetical supplements in use in the particular Churches would be examined to ensure their complete conformity with the Catechism of the Catholic Church.27 Should a catechism or supplement be found to be not totally in accord with the Catechism, or should some lacunae be discovered, new ones should be developed, following the example of those Conferences which have already done so.
10. The Year of Faith will also be an appropriate time to examine, in collaboration with the Congregation for Catholic Education, the Ratio of formation for future priests, ensuring that the contents of the Catechism for the Catholic Church are presentin their theological studies.
III. At the Diocesan level
1. It is hoped that each particular Church would have a celebration of the opening of the Year of Faith and a solemn conclusion to it, in which to "profess our faith in the Risen Lord in our cathedrals and in the churches of the whole world."28
2. It would be desirable that each Diocese in the world organize a study day on the Catechism of the Catholic Church, particularly for its priests, consecrated persons and catechists. On this occasion, for example, the Eastern Catholic Eparchies could hold a meeting with their priests to give witness to their specific experience and liturgical tradition in the one faith in Christ. Also, in this way, young particular Churches in mission territories would be able to give renewed witness to that joy of faith which is so often particular to them.
3. Each Bishop could devote a pastoral letter of his own to the topic of faith, keeping in mind the specific pastoral circumstances of the portion of the faithful entrusted to him, reminding them of the importance of the Second Vatican Council and of the Catechism of the Catholic Church.
4. It is hoped that in each Diocese, under the leadership of the Bishop, catechetical events will be organized, especially for the youth and those searching for a sense of life, helping them to discover the beauty of ecclesial faith, promoting encounters with meaningful witnesses to the faith.
5. It would be appropriate for each particular Church to review the reception of Vatican Council II and the Catechism of the Catholic Church in its own life and mission, particularly in the realm of catechesis. This would provide the opportunity for a renewal of commitment on the part of the catechetical offices of the Dioceses which - supported by the Commissions for Catechesis of the Episcopal Conferences – have the duty to care for the theological formation of catechists.
6. The continuing education of the clergy can be focused during this Year of Faith on the documents of Vatican Council II and on the Catechism of the Catholic Church, treating such themes as "the proclamation of the Risen Christ", "the Church - sacrament of salvation", "the mission of evangelization in the world today", "faith and disbelief", "faith, ecumenism and inter-religious dialogue", "faith and eternal life", "the hermeneutic of reform in continuity" and "the Catechism in ordinary pastoral care."
7. Bishops are invited to organize penitential celebrations, particularly during Lent, in which all can ask for God’s forgiveness, especially for sins against faith. ThisYear also provides an appropriate occasion in which all can approach the Sacrament of Penance with greater faith and more frequently.
8. It is hoped that there will be a renewed creative dialogue between faith and reason in the academic and artistic communities, through symposia, meetings and days of study, especially at Catholic universities, in order to demonstrate that "there cannot be any conflict between faith and genuine science, because both, albeit via different routes, tend towards the truth."29
9. It is also important to promote encounters with those persons who, "while not claiming to have the gift of faith, are nevertheless sincerely searching for the ultimate meaning and definitive truth of their lives and of the world,"30 taking as an example the dialogues of the Courtyard of the Gentiles, sponsored by the Pontifical Council for Culture.
10. The Year of Faith can be an opportunity to pay greater attention to Catholic schools, which are a perfect place to offer to students a living witness to the Lord and to nurture their faith. This can be done by making use of good catechetical tools, like the Compendium of the Catechism of the Catholic Church and Youcat.
IV. At the level of the parish/community/association/movement
1. In preparation for the Year of Faith, all of the faithful are invited to read closely and meditate upon Pope Benedict XVI’s Apostolic Letter, Porta fidei.
2. The Year of Faith "will also be a good opportunity to intensify the celebration of the faith in the liturgy, especially in the Eucharist."31 In the Eucharist, mystery of faith and source of the new evangelization, the faith of the Church is proclaimed, celebrated and strengthened. All of the faithful are invited to participate in the Eucharist actively, fruitfully and with awareness, in order to be authentic witnesses of the Lord.
3. Priests should devote greater attention to the study of the documents of Vatican Council II and the Catechism of the Catholic Church, drawing from them resources for the pastoral care of their parishes – catechesis, preaching, Sacramental preparation. They should also offer cycles of homilies on the faith or on certain specific aspects such as, for example, "the encounter with Christ", "the fundamental contents of the Creed", and "faith and the Church."32
4. Catechists should hold more firmly to the doctrinal richness of the Catechism of the Catholic Church and, under the direction of their pastors, offer guidance in reading this precious document to groups of faithful, working toward a deeper common understanding thereof, with the goal of creating small communities of faith, and of giving witness to the Lord Jesus.
5. It is hoped that there will be a renewed commitment in parishes to the distribution of the Catechism of the Catholic Church, and of other resources appropriate for families, which are true domestic churches and the primary setting for the transmission of the faith. This might be done, for example, during the blessing of homes, the Baptism of adults, Confirmations and Marriages. This can contribute to the deepening of Catholic teaching "in our homes and among our families, so that everyone may feel a strong need to know better and to transmit to future generations the faith of all times."33
6. The promotion of missions and other popular programs in parishes and in the workplace can help the faithful to rediscover the gift of Baptismal faith and the task of giving witness, knowing that the Christian vocation "by its very nature is also a vocation to the apostolate."34
7. During this time, members of Institutes of Consecrated Life and of Societies of Apostolic Life are asked to work towards the new evangelization with a renewed union to the Lord Jesus, each according to their proper charism, in fidelity to the Holy Father and to sound doctrine.
8. Contemplative communities, during the Year of Faith, should pray specifically for the renewal of the faith among the People of God and for a new impulse for its transmission to the young.
9. Associations and Ecclesial Movements are invited to promote specific initiatives which, through the contribution of their proper charism and in collaboration with their local Pastors, will contribute to the wider experience of the Year of Faith. The new Communities and Ecclesial Movements, in a creative and generous way, will be able to find the most appropriate ways in which to offer their witness to the faith in service to the Church.
10. All of the faithful, called to renew the gift of faith, should try to communicate their own experience of faith and charity35 to their brothers and sisters of other religions, with those who do not believe, and with those who are just indifferent. In this way, it is hoped that the entire Christian people will begin a kind of mission toward those with whom they live and work, knowing that they "have welcomed the news of salvation which is meant for every man."36
Conclusion
Faith "is the lifelong companion that makes it possible to perceive, ever anew, the marvels that God works for us. Intent on gathering the signs of the times in the present of history, faith commits every one of us to become a living sign of the presence of the Risen Lord in the world."37 Faith is both a personal and a communal act: it is a gift from God that is lived in the communion of the Church and must be communicated to the world. Every initiative for the Year of Faith should be designed to aid in the joyous rediscovery of the faith and its renewed transmission. The recommendations provided here have the goal of inviting all of the members of the Church to work so that this Year may be a special time in which we, as Christians, may share that which is most dear to us: Christ Jesus, the Redeemer of mankind, Universal King, "leader and perfecter of faith" (Hb 12: 2).
Given in Rome, at the Congregation for the Doctrine of the Faith, on 6 January 2012, the Solemnity of the Epiphany of the Lord.
William Cardinal Levada
Prefect
Luis F. Ladaria, S.I.
Titular Archbishop of Thibica
Secretary
____________________________
1 BENEDICT XVI, Enc. Letter, Deus caritas est, 25 December 2005, n. 1.
2 ID., Homily on the Feast of the Baptism of the Lord, 10 January 2010.
3 JOHN XXIII, Address of the solemn opening of the Ecumenical Vatican Council II, 11 October 1962.
4 CONC. ECUM. VAT. II, Dogmatic Constitution, Lumen gentium, n. 1.
5 The Ordinary Assemblies of the Synod of Bishops have treated the following topics: The preservation and strengthening of the Catholic Faith, its integrity, vigor, development, historical and doctrinal coherence (1967), The ministerial priesthood and justice in the world (1971), Evangelization in the modern world (1974), Catechesis in our time (1977), The Christian Family (1980), Penance and reconciliation in the mission of the Church (1983), The vocation and mission of the laity in the Church and in the world (1987), The formation of priests in actual circumstances (1991), Consecrated life and its mission in the Church and in the world (1994), The Bishop: Servant of the Gospel of Jesus Christ for the hope of the world (2001), The Eucharist: source and summit of the life and mission of the Church (2005), The Word of God in the life and mission of the Church (2008=.
6 BENEDICT XVI, Address to the Roman Curia, 22 December 2005.
7 ID., Porta fidei, n. 4.
8 JOHN PAUL II, Address on the closing of the Second Extraordinary Assembly of the Synod of Bishops, 7 December 1985, n. 6. The same Pope, in the initial phase of this Synod, during the Angelus of 24 November 1985, said: "Fatih is the principal foundation, it is the cornerstone, the essential criterion of the renewal willed by the Council. From faith come custom, the stile of life and practical direction in every circumstance."
9 ID., Apostolic Constitution, Fidei depositum, 11 October 1992, n. 2.
10 Ibid., n. 3.
11 Ibid., n. 4.
12 BENEDICT XVI, Porta fidei, n. 11.
13 ID., Address to the participants in the meeting organized by the Pontifical Council for the Promotion of the New Evangelization, 15 October 2011.
14 ID., Apostolic Letter, Porta fidei, n. 7.
15 Cfr. ibid., n. 12.
17 Catechism of the Catholic Church, n. 150.
18 BENEDICT XVI, Apostolic Letter, Porta fidei, n. 15.
19 CONC. ECUM. VAT. II, Dogmatic Constitution, Lumen gentium, n. 65.
20 BENEDICT XVI, Apostolic Letter, Porta fidei, n. 13.
21 Ibid., n. 6.
22 CONC. ECUM. VAT. II, Decree, Unitatis redintigratio, n. 1.
23 The following recommendations made for Episcopal Conferences are also offered, in an analogous way, to the Synods of Bishops of Patriarchal and Major Archepiscopal Churches, as well as to the Assemblies of Hierarchs of the other Eastern Catholic Churches sui iuris.
24 CONC. ECUM. VAT. II, Dogmatic Constitution, Lumen gentium, n. 25.
25 BENEDICT XVI, Apostolic Letter, Porta fidei, n. 13.
26 Ibid., n. 12.
27 JOHN PAUL II, Apostolic Constitution, Fidei depositum, n. 4.
28 BENEDICT XVI, Apostolic Letter, Porta fidei, n. 8.
29 Ibid., n. 12.
30 Ibid., n. 10.
31 Ibid., n. 9.
32 Cfr., BENEDICT XVI, Apostolic Exhortation, Verbum Domini, 30 September 2010, nn. 59-60, and 74.
33 ID., Apostolic Letter, Porta fidei, n. 8.
34 CONC. ECUM. VAT. II, Decree, Apstolicam actuositatem, n. 2.
35 Cfr. BENEDICT XVI, Apostolic Letter, Porta fidei, n. 14.
36 CONC. ECUM. VAT. II, Pastoral Constitution, Gaudium et spes, n. 1.
37 BENEDICT XVI, Apostolic Letter, Porta fidei, n. 15.
[Original text: English]
16 This Committee, formed by the Congregation for the Doctrine of the Faith, according to the mandate of the Holy Father, Benedict XVI, includes among its members: Cardinals William Levada, Francis Arinze, Angelo Bagnasco, Ivan Dias, Francis E. George, Zenon Grocholewski, Marc Ouellet, Mauro Piacenza, Jean-Pierre Ricard, Stanisław Ryłko and Christoph Schönborn; Archbishops Luis F. Ladaria, and Salvatore Fisichella; Bishops Mario Del Valle Moronta Rodríguez, Gerhard Ludwig Müller and Raffaello Martinelli.

2012-01-29T13:51:00.001-08:00

TALATAKDAAN NG DALAW PATRON 2012

Pebrero 16 Huwebes) Macatbong
Araw ng Alis: Pebrero 17, 4:00 ng Hapon-Banal na Misa

Pebrero 17 (Biyernes) Bagong Buhay
Araw ng Alis: Pebrero 18, 4:00 ng Hapon-Banal na Misa

Pebrero 18 (Sabado) Cabu-Bana
Araw ng Alis: Pebrero 19, 4:00 ng Hapon-Banal na Misa

Pebrero 19 (Linggo) Cabu-Centro
Araw ng Alis: Pebrero 20, 4:00 ng Hapon-Banal na Misa

Pebrero 20 (Lunes) Calawagan
Araw ng Alis: Pebrero 21, 5:00 ng Hapon-Banal na Misa

Pebrero 21 (Martes) Communal
Araw ng Pag-alis : Pebrero 23, 4 :00 ng hapon, Banal na Misa

Pebrero 22 MIYERKULES NG ABO

Pebrero 23 (Huwebes) Pangatian
Araw ng Pag-alis : Pebrero 24, 4 :00 ng hapon, Banal na Misa

Pebrero 24 (Biyernes) Casiong
Araw ng Pag-alis : Pebrero 25, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Pebrero 25 (Sabado) Bagong Sikat
Araw ng Pag-alis: Pebrero 26, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Pebrero 26 (Linggo) Bakero
Araw ng Pag-alis : Pebrero 27, 4:00 ng hapon,

Pebrero 27 (Lunes ) Lagare
Araw ng Pag-alis : Pebrero 28, 4 :00 ng hapon, Banal na Misa

Pebrero 28 (Martes) Bakod Bayan
Araw ng Pag-alis : Pebrero 29, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Pebrero 29 (Miyerkules) Lourdes
Araw ng Pag-alis : Marso 1, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Marso 1 (Huwebes) Patalac
Araw ng Pag-alis : Marso 2, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Marso 2 (Biyernes) Sitio Bantug
Araw ng Pag-alis : Marso 3, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Marso 3 (Sabado) Kalikid Norte
Araw ng Pag-alis : Marso 4, 4:00 ng hapon

Marso 4 (Linggo) Kalikid Sur
Araw ng Pag-alis : Marso 5, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

Marso 5 (Lunes) Camp Tinio
Araw ng Pag-alis : Marso 6, 4:00 ng hapon, Banal na Misa

MGA ALITUNTUNIN SA DALAW PATRON 2012

1. May grupo ng sasalubong sa Mahal na Patrong San Jose. Sasalubungin o susunsuin ito sa barangay na panggagalingan.

2. May mga maghihintay din sa kapilyang pupuntahan. Maaari gumawa ng mga banderitas para maging masaya ang pagsalubong. Maaaring gawin ito sa boundary ng barangay.

3. Ihahanda ng barangay na maghahatid sa susunod na barangay ang sasakyan ng patron. Mas mainam na isakay ito sa pick up.

4. Ihanda ang mesang pagpapatungan ni San Jose, gayundin ang kandila at bulaklak.

5. Gamitin ang Aklat Dasalan para sa pagbibihilya. Maaari ding magdasal ng Santo Rosario.

6. Dapat magtalaga ang BPC ng mga mangunguna sa bihilya gayundin ng mga magbabantay. Maaaring bigyan ng talatakdaan o iskedyul ang mga purok.

7. Hindi naman kailangang magdamag ang bihilya. Maaaring hanggang ika-10 lang ito ng gabi. Huwag mag-iiwan ng nakasinding kandila.

8. Maaari ding maghanda ng pagkain para sa mga nagbibihilya. Hindi dapat kumain sa loob ng kapilya. Maghanda ng tanging lugar na kainan.

9. Ipamalita sa barangay ang pagdalaw ng ating patron. Maaaring dalhin ang mga maysakit upang sila’y maipanalangin.

10. Pananagutan ng Barangay Pastoral Council na ingatan at alagaan ang imahen ng Mahal na Patrong San Jose.

11. Ang Lay Minister na nakatalaga sa barangay hanggat maaari ay inaasahang naroon sa araw ng pagdating at pag-alis ng mahal na patron.

2010-12-03T18:52:00.001-08:00

MGA ALITUNTUNIN SA PAROL MAKING CONTEST
1. Bukas ito sa mga mananampalataya ng parokya.
2. Ang bawat barangay o LARM (parish level) ay maaaring magbigay ng isang entry
3. Ang parol ay dapat gawa sa indigenous o local materials/ recycled materials gaya ng plastic, papel, lata, bote atbp.
4. Mas mura ang ginastos , mas maganda
5. Ang parol ay hindi bababa sa sukat na 1meter x 1meter
6. Dapat may ilaw lalo na sa oras ng parade. Ang walang ilaw na parol ay magiging sanhi ng diskwalipikasyon sa pagsali
7. Ang mga parol na kasali ay ilalagay bilang palamuti sa paligid ng simbahan ( site) sa simbang gabi
8. Deadline of submission: December 15, 2010 5:00 pm. Sa Opisina ng Parokya
Criteria for judging
ORIGINALITY 30%
CREATIVITY/ARTISTIC APPEAL 30 %
AVAILABILITY OF MATERIALS USED 20%
Relevance to the Theme 20%
________
TOTAL 100%
PREMYO
First Prize P 3,000.00
Second Prize P2,000.00
Third Prize P 1,000.00
Consolation Prize P 500.00

2010-12-03T18:50:00.000-08:00

MGA GAWAIN SA PANAHON NG ADBIYENTO AT PASKO 2010

1. PARISH ADVENT RECOLLECTION AT KUMPISALANG BAYAN

Bilang paghahanda sa pagdiriwang ng Pasko ng Pagsilang, magkakaroon tayo ng Parish Advent Recollection at Kumpisalang Bayan sa ika-10 ng Disyembre, araw ng Biyernes. Magsisimula ito sa Banal Misa sa ganap na ika-4 at kalahati ng hapon (4:30 pm). Gaganapin ito dito sa ating parokya. Ang lahat ng mananampalataya ay inaanyayahan sa gawaing ito lalo na ang mga PPC Officers, BPC Officers, Purok Coordinators, mga kasapi ng LARM, mga Katekista, Lay Ministers, mga Kabataan, Lectors at Commentators, Greeters and Collectors, Altar Servers, Choir, at iba pang lingkod ng simbahan.

2. PAGLULUNSAD NG PARISH PASTORAL PLAN
Ang ating Parish Pastoral Plan ay ilulunsad sa darating na ika-12 ng Disyembre, araw ng Linggo sa ganap na ika-isa at kalahati ng hapon dito sa ating parokya. Pagkakataon ito upang ilahad sa ating lahat ang mga planong pastoral ng ating parokya. Inaasahang dadaluhan ito ng PPC Officers, mga BPC Officres (luma at bagong BPC Officers), Purok Coordinators, WESSTYFL Coordinators, mga kasapi ng LARM, Katekista, Lay Ministers, mga Kabataan at iba pang lingkod ng simbahan.

3. PAROL MAKING CONTEST
Magkakaroon tayo ng Parol Making Contest. Kalakip ng pabatid na ito ang mahahalagang detalye ukol dito.

4. GIFT GIVING
Ang ating Gift Giving ay gaganapin sa ika-21 ng Disyembre, araw ng Miyerkules sa ganap na ika-2 ng hapon sa site ng ating ginagawang simbahan. Bawat barangay ay inaasahang mag-gagayak ng ng tig-lilimang regalo (5 gifts per barangay) na binubuo ng mga pagkaing hindi agad nasisira. Sampung (10) pamilya naman ang mabibiyaan mula sa bawat barangay at pipiliin ito ng BPC Chairpersons. Iipunin din ang mga alay tulad ng bigas, de lata at iba pa ngayong simbang gabi para ipandadagdag sa mga pambigay sa mga kapatid natin mas nangangailangan. Tandaan natin, pinagpapala ng Diyos ang pusong malugod na nagbibigay.

5. PARISH CHRISTMAS PARTY AT FAMILY DAY
Gaganapin natin ito sa ika-30 ng Disyembre, araw ng Huwebes, sa ganap na ika-8 ng umaga sa site ng ating ginagawang simbahan. Magsisimula ito sa pagdiriwang ng Banal na Misa sa ganap na ika-8 ng umaga. Inaasahang dadaluhan ito ng PPC Officers, mga BPC Officres (luma at bagong BPC Officers), Purok Coordinators, WESSTYFL Coordinators, mga kasapi ng LARM, Katekista, Lay Ministers, mga Kabataan st iba pang lingkod ng simbahan.

Bawat Bukluran o LARM ay maghahanda ng presentation. Ang mga barangay at LARM ay magdadala ng tig-lilimang (5) regalo. Tig-iisa naman bawat kasapi ng PPC at Finance Council. May ihahanda ding regalo ang parokya at Hermanidad.

Family Day din ang araw na ito. Layunin nito na himukin ang bawat pamilya na maging bahagi ng mga gawain sa ating parokya. Bawat pamilya na nais dumalo ay maaaring magpalista sa BPC Officers, Purok Coordinators o sa tanggapan ng parokya. Magpapamigay ng registration form para dito, pero wala namang registration fee. Magdadala lamang ng pananghalian at tig-iisang regalo bawat pamilya para sa Family Exchange Gift. Maari ding maghanda ng presentation ang mga pamilya, kung iibigin.

2010-11-12T23:26:00.000-08:00

Sumaksi at Magpagal sa Pananampalataya
(Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Dalawang Linggo bago matapos ang ating Taong Liturhiko narinig natin ang Ebanghelyo ayon San Lukas na naglalarawan ng isang nakakatakot na pagtatapos. Karaniwan gusto natin ang masaya o magandang pagtatapos. Madalang tayong makapanood ng pelikula kung saan namamatay ang bida. Ayaw natin ng naaapi o natatalong bida, at kaugnay nito naiinis tayo sa mga kontrabida. Para sa atin hindi maganda ang wakas na puno ng iyakan, kabiguan o pagkatalo.

Pero bakit ganito ang paglalarawan sa Ebanghelyo ngayong Linggo. Bakit magkakaroon ng mga digmaan at himagsikan, malalakas na lindol, tag-gutom at salot sa iba’t ibang dako? Ganito ba ang gustong pagwawakas ng Diyos sa atin? Hindi ba ang gusto ng Diyos ay tipunin tayong lahat sa Ama?

Ang Ebanghelyo na rin ang sumasagot sa mga tanong na ito. Sinabi ni Hesus, “Ito ang pagkakataon ninyo upang magpatotoo tungkol sa akin.” Samakatuwid para sa isang sumasampalataya sa Diyos ang mga hindi magagandang pangyayari sa batayan ng mundo ay hindi kabiguan kundi pagpapatingkad at pagpapalalim ng pananampalataya at pagpapatototo sa pananampaltaya.

Maraming matatalinong tao sa mundo. Dalubhasa sa maraming bagay at sa iba’t ibang larangan. Pero sa larangan ng pananampalataya hindi lang ang mga magagaling o mahuhusay ang kailangan. Mas higit na kailangan ang mga saksi ng pananampalataya. Maraming matatalino pero hindi naman kayang harapin ang mga pagsubok sa buhay. Marami ang magagaling at dalubhasa o kinikilala ng tao pero naigpapalit naman ang pananampalataya sa boto o kaya sa pera. May bihasa sa pagpapaliwanag ng pananampalataya takot naman sa batikos at paninira. Ang kailangan natin ay mga saksi na hindi alintana ang mga hirap at iba’t ibang uri ng pagsubok. Ang kailangan natin ay mga saksi hindi lamang sa salita, higit sa lahat sa gawa.

Napakasarap marinig kay Hesus ang mga salitang ito lalo na kapag nahaharap tayo sa mapanghamong sitwasyon. ‘Ipanatag ninyo ang inyong kalooban, huwag kayong mabalisa tungkol sa pagtatanggol sa inyong sarili, sapagkat bibigyan ko kayo ng katalinuhan.’ Tinitiyak ni Hesus sa mga sumusunod sa Kanya na magdanas man ng hirap, hindi naman Siya magkukulang sa pagtulong at pagsubaybay. Matuto lang tayo magtiwala at magpaubaya sa Kanya. Walang nagtitiwala sa Diyos na nasisiphayo.

Ipinapaalala ni San Pablo sa mga Kristiyano sa Tesalonica ang kahalagahan ng pagpapagal sa ngalan ng pananampalataya. Nabanggit niya ito dahil nalaman niyang may ilan na ayaw magtrabaho kundi manghimasok sa buhay ng may buhay ! Kailangan din nating magtrabaho at magpagal para sa pananampalataya. Hindi natin dapat hayaang nauubos ang mga oras, yaman at kakayahan natin sa mga walang kuwentang bagay. Hindi tayo dapat nakaprente na lang at kuntento na sa pagsisimba at mga kinabisadong dasal. Magpagal tayo at magtrabaho alang-alang sa pananampalataya sa pamamagitan ng pag-aaral ng Salita ng Diyos, paglilingkod sa pamayanan, pakikisalamuha sa mga kapatid sa pananampalataya.

Ngayong Linggo pag-isipan natin at pagdasalan: Ano ang ginagawa mong pagsaksi sa pananampataya kay Hesus? Ano ang kaya mong gawin sa pagpapagal at pagtatrabaho alang-alang sa pananampalataya ? Kapag may mabuti tayong gagawin, masaya ang wakas. Tayo ang guguhit wakas. Sumaksi tayo at magpagal sa pananampalataya.

2010-11-06T01:46:00.000-07:00

Magandang Buhay sa Kabila
(Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Noong nakaraang Nobyembre 1 at Nobyembre 2 ipinagdiwang natin ang mahahalagang sangkap ng ating pananampalataya bilang mga Kristiyano: ang pananalig sa kasamahan ng mga banal at ang pagkabuhay na muli ng mga namatay na tao. Tinatawag tayo ng Diyos na mamuhay nang banal at bilang mga Kristiyano inaasahan natin na magkakamit tayo ng buhay na walang hanggan sa piling ng Diyos.

Noong panahon ng Panginoong Hesus isa na rin sa pangunahing usapin ang buhay na walang hanggan. Matatandaan na sa Ebanghelyo ay may isang binata na lumapit kay Hesus at itinanong kung paano makakamit ang buhay na walang hanggan. Noong panahon din iyon may mga tao ding hindi naniniwala na muling bubuhayin ang mga patay. Kung hindi muling bubuhayin ang mga patay sa huling araw saan tayo mapupunta? Kung walang buhay na walang hanggan, ano ang tinatanaw at inaasahan natin? Hanggang sa nitso o libingan lang ba tayo? Kung hanggang dito lang tayo ano ang saysay ng mga ginagawa nating pagsisikap para maging mabuti at banal?

Ito ang pangunahing paksa ng mga pagbasa natin ngayong Linggo. Matibay ang paninindigan ng pitong magkakapatid sa unang pagbasa alang-alang sa pananalig sa Diyos. Mas gusto pa nilang mamatay kaysa itakwil ang kanilang pinaniniwalaang Diyos. Sabi nila, “Mas matamis pa sa amin ang mamatay kaysa lumabag sa mga kautusan ng aming mga ninuno.” Nasasabi nila ang ganitong mga salita dahil lubos ang pananalig nila sa buhay na walang hanggan. Hindi nila alintana ang pagdurusa dahil alam nila na ang kapalit nito ay walang katapusang ginhawa sa piling ng Diyos. Ganito ang dulot sa atin ng pananalig natin sa buhay na walang hanggan. Balewala ang sakit, kalungkutan, pagtuligsa at iba pang pagsubok dahil malinaw sa atin na kasunod ng mga ito ang walang hanggang kapayapaan at kapanatag na nagmumula sa Diyos.

Sa Mabuting Balita ipinapaliwanag naman ni Hesus na sa buhay na walang hanggan hindi na kailangan ang anumang makataong ugnayan (human relationships) dahil ganap na ang pakikipag-ugnayan sa Diyos. Lahat ng paghahangad ng tao para maging masaya at ganap ay pupunuan ng Diyos. Sa buhay na walang hanggang sapat na ang Diyos. Wala ng kailangan pang iba.

Lahat tayo may kahungkagan sa ating mga puso, at pilit natin itong pinupunan sa pamamagitan ng pera, materyal na bagay, kapangyarihan, o kaya naman ugnayan. Akala natin mapupunuan natin ito. Hindi pa rin kuntento ang tao sa kabila ng pagkakamal ng mga bagay ng mundong ito dahil ang kahungkagan sa ating puso ay Diyos lang ang makapupuno. Ang kahungkagang iyon ay kasukat ng puso ng Diyos. Puso lang ng Diyos ang kasya doon hindi pera, materyal na bagay, kapangyarihan, o kaya naman ugnayan.

Linggo-lingo ipinapahayag natin na sumasampalataya sa buhay na walang hanggan. Pero ang buhay ba natin dito sa lupa nakatuon sa buhay na walang hanggan? Ano ba ang mga pinahahalagahan natin sa buhay? Ang ating bang gawain o hanap-buhay tinutulungan tayong makarating sa buhay na walang hanggan? Ang mga ugnayan ba natin inilalapit tayo sa buhay na walang hanggan?

Nawa ang Eukaristiya na ipinagdiiwang natin Linggo-lingo ay magpaalala sa atin ng makalangit na piging na inihahanda para sa atin ng Diyos. Maganda ang inihahanda ng Diyos para sa atin. Asamin natin at paghandaan ang magandang buhay doon sa kabila.

2010-10-15T01:52:00.000-07:00

Today is my 5th Sacerdotal Ordination Anniversary. I thank the Lord for being so kind and patient with me. I thank Him for the people He gave me to serve. Here are some of the lessons I learned for the past five years in the ministry.

Limang Gintong Aral sa Limang Taong Paglilingkod

Ang Pagiging Pari ay Patuloy na Pag-aaral
Bilang batang bagong ordeng diyakono at pari, sabik na sabik akong ibahagi sa iba ang mga natutunan ko sa seminaryo. Damang-damang ko ang alab na makapagturo at mailapat sa buhay ng tao ang natutunan sa loob ng seminaryo sa loob ng 10 taon. Sa pagdadaan ng mga araw, buwan at taon, hindi lang pala ako magtuturo, matututo din pala ako. Ang mga taong nakakasalamuha ko at iba’t ibang karanasan ang nagsisilbing guro ko.

Ang Pagiging Pari ay Pakikipag-ugnay
Ang pagiging pari ay hindi lang pamamahala ng salapi at iba pang ari-arian ng Simbahan. Hindi ito nasusukat sa galing sa administration o management skills. Kung tutuusin madali lang pag-aralan ang mga ito sa libro o sa paaralan. Ang pagiging pari ay pakikipag-ugnay sa tao. Ito ay tungkol sa pakikipagkaibigan. Pero sa hangad na maging kaibigan ang lahat, hindi mawawala ang taong ayaw makipag-kaibigan o nagsasara ng bintana at pintuan para sa ugnayan. Ano kaya ang silbi ng naipatayong simbahan kung giba-giba naman ang ugnyan ng tao sa pamayanan.

Ang Pagiging Pari ay Pagbibigay
Ang pagiging pari ay hindi pagkakamal o pag-iipon ng maraming bagay. Totoo maraming biyaya sa pagiging pari, pero ang mga ito ay para din ibahagi sa iba. Aanhin nga ba ang maraming damit, pera, sapatos at iba pang materyal na bagay? Lahat ng biyaya ay dapat dumaloy din sa iba para maging biyaya din sa kanila. Ang pari ay parang alulod na dapat maghatid ng biyaya sa iba. Grasya at hindi dis-grasya. Pero wala naman yatang disgrasya kapag galing sa Diyos, hindi ba? Sa bandang huli hindi naman bibilangin kung gaano karami ang naipon. Bibilangin kung kaano karami ang naibahagi.

Ang Pagiging Pari ay Pag-alala
Ang pagiging pari ay Sakramento. Tanda, paalala ng pag-ibig ng Diyos. Gawain ng pari na ipaalala sa mga tao na mapagmahal ang Diyos. Dapat itong personal na maalala ng pari. Paano niya ito maipapaalala kung siya mismo hindi nakakaalala? At ang pari mismo ay dapat magsilbing tanda, sakramento- sa kanyang mga salita, gawa at paraan ng pamumuhay.

Ang Pagiging Pari ay Pag-ibig ng Diyos
Mataas pa din paggalang ng tao sa pari sa kabila ng lahat. Marami nga ang pagkakamali ng mga pari, pero nangingibabaw pa rin ang pag-ibig ng Diyos.
Hindi naman kailangang mayaman, matalino, mahusay at banal na banal para maging pari. Ang lahat ay nakadepende pa din sa Diyos. Kung tutuusin wala naman talagang karapat-dapat, pinapaging-dapat lang ng Diyos.

2010-10-10T20:31:00.000-07:00

MGA PATAKARAN TUNGKOL SA BARANGAY/LOCAL ELECTIONS

1. Kung lalahok sa pulitika ang sinumang Lay Presider (LP), Extra-Ordinary Ministers of Holy Communion (EMOHC) o Barangay Pastoral Council Officer (BPC), kailangan ay magbitiw siya sa tungkulin sa Simbahan sa sandaling mag-file siya ng Certificate of Candidacy.

2. Kung mag-file ng Candidacy ang sinuman sa magulang, asawa, anak o kapatid ng LP o EMOHC o BPC Officer, para sa alinmang Elective Position sa nasasakupan ng ating Parokya, ang LP o EMOHC o BPC Officer ay dapat magfile ng leave of absence simula sa campaign period. Maaari siyang makabalik sa paglilingkod sa Simbahan apatnapu’t limang araw (45) pagkatapos ng eleksyon, maliban kung ang sinuman sa magulang, asawa, anak o kapatid ng BPC Officer ay manalo sa posisyong Barangay Captain, ang BPC Officer ay hindi dapat tumanggap ng tugkulin sa Simbahan habang ang Barangay Captain ay nanunungkulan sa kanilang Barangay.

3. Kung ang LP o EMOHC o BPC Officer ay maging Campaign Leader ng isang kandidato, kailangang magfile siya ng leave of absence simula sa campaign period. Maari siyang makabalik sa paglilingkod sa Simbahan apatnapu’t limang araw (45) pagkatapos ng eleksyon.

4. Kung ang LP o EMOHC o BPC Officer ay manalo sa halalan, hindi siya maaaring manungkulan sa Simbahan kasabay ng panunungkulan sa pamahalaan. Kung matapos ang kanyang termino, bibigyan siya ng isang taong (1) pahinga bago makabalik sa paglilingkod sa Simbahan at magkaroon muna ng renewal course ang LP o EMOHC.

5. Kung ang LP o EMOHC ay matalo sa halalan, bibigyan siya ng isang taong (1) pahinga bago makabalik sa paglilingkod sa Simbahan at matapos muna ang renewal course. Kung dalawang beses (2) matalo, hindi na siya maaaring makabalik sa paglilingkod sa Simbahan.

6. Kung ang BPC Officer ay matalo sa halalan, bibigyan siya ng isang taong (1) pahinga bago makabalik sa paglilingkod sa Simbahan, subalit hindi na siya makakabalik sa dati niyang hawak na posisyon kung sa panahong nasasakop ng isang taon (1) niyang pahinga ay magdaos na naman ng re-organisasyon sa Barangay Pastoral Council.

7. Kung kakandidato ang mga nasa ministries tulad ng Lector, Commentator, Greeters at iba, dapat muna silang hindi tumanggap ng assignment sa tungkulin. Makakabalik sila apatnaput’ limang araw (45) pagkatapos ng eleksyon. Makakatupad pa din sila sa tungkulin kahit manalo.

8. Ang mga nasa ministries tulad ng Lector, Commentator, Greeters at iba na may magulang, asawa, anak o kapatid na kakandidato ay maaaring makapagpatuloy sa pagtupad ng kanilang tungkulin.

Padre Jose Salvador D. Mallari
Kura Paroko

2010-10-08T20:35:00.000-07:00

Walang Bayad
(Ika- 28 sa Karaniwang Panahon)

Sa isang isla ay nakadestino ang isang misyonero. Gawain niya araw-araw ang magturo sa mga bata. Dahil isa rin siyang doktor natatawag din siya kapag may mahigpit na pangangailangan. Isang hapon natanggap niya ang tawag para gamutin ang kapitan ng kasunod na nayon. Matarik ang bundok na aakyatin, mga 3,000 libong talampakan. Minadali niyang iayos ang kanyang klase dahil nag-iisa lang din siyang guro. Matapos ang dalawang oras na pag-akyat sa madulas na kagubatan narating nila ang lugar ng maysakit na kapitan pero wala siya doon. Inilipat siya sa kabilang nayon, mga 30 minutong paglalakad. Pawis na pawis at uhaw-uhaw na sila. Salamat at may naghagis sa kanya ng buko. Kaugalian sa lugar na iyon na bigyan ng buko ang mga naglalakbay upang makainom. Sa kabilang nayon natagpuan nga nila ang kapitan. Nasa veranda at nagnganganga. Gabi na noon para bumalik pa ang misyonero sa kanyang lugar, kaya doon na siya nagpalipas ng gabi. Kinabukasan bumaba na siya ng bundok para makapagturo. Makalipas ang ilang nakaramdam siya ng pananakit sa kanyang bukong-bukong at dahil dito naospital siya. Naimpeksiyon siya sa mga tinik ng halaman sa gubat. Matapos ang isang linggo sa ospital nagbalik na siya sa pagtuturo. Makalipas ang ilang araw isang grupo ng mga tao mula sa nayon ng kapitan ang dumating. Gusto sana nilang alamin kung kailan niya babayaran ang buko na kanyang ininom!

Sa kabila ng hirap ng kanyang pinagdaanan, nakuha pa siya singilin sa buko na inialok sa kanya! Hindi kaya nakita ang pagsasakripisyo niya?

Sabi ni San Ignacio ng Loyola “ Ingratitude is the most abominable of sins…for it is forgetting the graces and blessings received. As such, it is the cause, beginning, and origin of all sins and misfortune.”

Pagpapasalamat ang pangunahing aral ng Mabuting Balita ngayong Linggo. Bakita kaya isa lang ang nagbalik sa Panginoon samantalang sampu silang gumaling? Sabi sa Mabuting Balita “nang mapuna ng isa na magaling na siya’y magaling na, nagbalik siyang sumisigaw ng pagpupuri sa Diyos.” Ang pagpapasalamat ay nagsisimula sa pagpuna o pagkakita sa maraming biyaya ng Diyos. Kung ibubukas lang ng tao ang kanyang mga mata sa maraming biyaya, malilit man o malalaki, kakaunti man o marami, palaging may dahilan para magpasalamat sa Diyos. Pero kung hindi mapupuna ng tao ang mga biyaya magiging mapaghanap siya at ikukumpara ang sarili sa iba.

Kung tutuusin wala naman talagang maidaragdag ang pasasalamat natin sa kadakilaan ng Diyos. Hindi naman kailangan ng Diyos ang pasasalamat natin. Tayo ang may kailangang magpasalamat sa Diyos. Sa pagiging mapagpasalamat tayo pa rin ang nakikinabang. May nangyayari ba kasi kapag tayo nagpapasalamat? Mayroon namang nangyayari kapag nagiging mapagpasalamat tayo. Una, ang taong mapagpasalamat ay nagiging masaya. Mas nagiging magaan ang buhay ng taong mapagpasalamat. Pero ang hindi marunong magpasalamat ay nagiging reklamador at mapagkumpara ng sarili sa iba. Ikalawa, ang taong mapagpasalamat ay nagiging biyaya din sa iba. Nabibigyang inspirasyon niya ang iba na tuklasin kung gaano din sila kamahal ng Diyos. Ang mapagpasalamat ay nagiging paalala o tanda ng Diyos na mapagbigay.

Sa pagdiriwang ng Eukaristiya palagi tayong nagpapasalamat sa Diyos. Ito ang pinaka-puso ng sakramentong ito. Sana sa pagdiriwang natin huwag lang tayong humingi sa Diyos. Magpasalamat din tayo nang lubos. Tandaan natin ang lahat ay ibinibigay Niya nang walang bayad. Kung gayun may hahanapin pa ba tayo?

Ngayong Linggo ito ang ating panalangin, “Panginoon, turuan mo kaming magpasalamat.”

2010-10-02T01:14:00.000-07:00

Dagdagan po ninyo ang Pananalig naming sa Diyos
(Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Sabi ng mga apostol sa Panginoon, “Dagdagan po ninyo ang aming pananalig sa Diyos.” Bakit kaya ganito ang hiling ng mga apostol sa Panginoon? Kakaunti kaya o mahina ang kanilang pananampalataya? Pinili, tinuruan at hinubog sila ng Panginoong mula sa karamihan. Dahil dito inaasahang mas angat sila o nakhihigit sa iba sa larangan ng pananampalataya! Matatandaan natin na ang mga piniling apostol ay mga pangakaraniwang tao din, at ang karamihan sa kanila ay mga mangingisda. May mga taglay din silang mga kahinaan at pagkukulang. Tiyak natutukso at pinanghihinaan din sila ng loob. Kaya kung tutuusin tama lamang ang kanilang hiling sa Panginoon, “ Dagdagan po ninyo ang aming pananalig.”

Ang kahilingang ito ng mga apostol ay nagpapahayag ng dalawang katotohanan ukol sa kanila. Una, pangunahin sa kanila o prioirity nila ang pananampalataya. Ano nga ba naman ang silbi o saysay ng kanilang paghayo kung sila mismo ay mahina ang pananampalataya. Hindi madali ang kanilang susuungin. Matatadaan na sinabi ni Hesus, “Humayo kayo! Sinusugo ko kayong parang mga kordero sa gitna ng mga asong gubat” (Lucas 10:3). Hindi madaling tungkulin ang magpalayas ng mga demonyo, magpagaling ng mga maysakit at magtungo sa iba’t ibang lugar para ikalat ang Mabuting Balita. Kaya kailangan ng mga apostol na madagdagan ang kanilang pananampalataya. Hindi ito bilang o amount ng pananampalataya kundi kalidad ng pananampalataya-lalim at lawak ng pananalig sa Diyos.

Pananampalataya din dapat ang pangunahing prioridad ng tao sa kabila ng mraming bagay na maaari natin pagkaabalahan. Oo, mahalaga ang pera, hanapbuhay, materyal na bagay, posisyon ng kapangyarihan. Pero hindi lang ang mga ito ang mahahalaga sa buhay. Oo, mahalaga ang batas, pero dapat ang batas bumubukal mula sa pananampalataya. Ang sekularismo at materyalismo ay pangunahing suliranin ngayon sa daigdig na nakakaapekto sa pananampalataya ng tao. Marami ng tao ang masyadong nagpapahalaga sa mga bagay na makamundo at nalilimutan na ang mga bagay na may kinalaman sa Diyos at sa pananampalataya! May mga tao din na sa sobrang pagbibigay halaga sa dunong ng tao ay gusto ng kontrolin o manipulahin pati ang buhay ng tao. Maraming tao na din ang nawawalan ng tinatawag nating sense of God o sense of faith. Nakakatakot ang ganitong kalagayan. Maaarin maging simula ito ng pag-guho o pagkasira ng buhay ng tao. Sana huwag mangyari sa atin ang mga ito. Kaya dapat lagi nating binabantayan ang ating mga sarili, ang ating mga pagpapahalaga o values sa buhay. Baka kasi hindi natin namamalayan ay natatangay ng tayo ng kalakaran o sistemang makamundo. Ano ang papel na ginagampanan ng Diyos at pananampalataya sa buhay natin? Ito ba ang sentro o nasa sideline lang?

Ikalawang katotohanan ay ang kakulangan ng mga apostol. Ang tawag dito sa Ingles ay self-insufficiency. Matatandaan na may pagkakataong hindi makapagpalayas ng mga demonyo ang mga alagad. Dito nila natatanto ang kanilang kaukulangan. Hindi nila kaya ang lahat kung sa ganang sarili lamang nila. Kinailangan nilang bumalik palagi kay Hesus para makapamahinga at humugot ng panibagong lakas. Totoo din ito sa ating lahat. Pangkaraniwang pakiramdam ng isang lingkod ang kanyang kakulangan o pagiging hindi karapatdapat. Normal naman ito, at ito ay palaging pagpapaalala ni Hesus na hindi naman talaga sa atin magmumula ang lakas, at mas lalong hindi naman sa atin ang mga ginagawa natin. Kanya ang lahat ng ito at tinutulungan Niya tayo. Sa ating mga kakulangan ang Diyos ang magpununo. Sabi ng Panginoon kay San Pablo, “Ang tulong ko’y sapat sa lahat ng pangangailangan mo” (2Corinto 12:9). Sa mga pagkakataong parang kulang o walang epekto o bunga ang mga ginagawa natin tandaan natin na gawain ito ni Hesus at hindi sa atin. Gawin natin ang kaya natin. Si Hesus na ang bahala sa iba. Hindi naman talaga natin kakayanin ang lahat.

Sa mga pagkakataong maginhawa ang buhay natin ang dalangin natin, ”Panginoon, dagdagan po ninyo ang pananalig namin.” Sa mga panahong nanghihina tayo o nawawalan tayo ng pag-asa sambitin natin, Panginoon, dagdagan po ninyo ang pananalig namin. Sa lahat ng panahon at pagkakataon ang dasal natin, ”Panginoon, dagdagan po ninyo ang pananalig namin.”

2010-09-04T01:48:00.001-07:00

May Biyaya sa Pagtataya
(ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Kung susundin natin ng literal ang sinasabi ni Hesus ngayong Linggo sa Ebanghelyo tiyak maraming mahihirapang sumunod kay Hesus. Hindi madaling bagay na gawin ang paglimot o hindi pagmamahal sa ama, ina, asawa at mga anak, kapatid at maging sa sariling buhay. Hindi din simpleng bagay ang pagpapasan ng krus at maging alagad ni Hesus. Parang napaka-demanding ni Hesus. Mabibigat ang mga hamon Niya sa mga nagnanais na sumunod sa Kanya.
Upang bigyang diin ang mga hamon sa pagsunod sa kanya ginamit niya ang larawan ng pagtatayo ng tore at ang larawan ng haring makikipagdigma. Magkaibang bagay ang ginamit ni Hesus upang ilarawan ang mga hamon ng pagsunod sa Kanya pero tumutukoy sa isang mahalagang bagay bago sumuong sa isang malaking pagpapasya. Ito ang pag-upo at pag-aaral nang mabuti bago gumawa ng pagpapasya. Hindi madali ang sumunod kay Hesus. Hindi madali ang maging lingkod ng Diyos, kung kaya kailangang ang pag-upo at pag-aaral ng mabuti.
Ang pag-upo at pag-aaral nang mabuti ay pag-darasal at pagninilay o sa wikang Ingles ay discernment (Latin discernere- to distinguish or to sift-process of evaluating available options and then making decisions). Ang pagsunod sa Diyos ay nangangailangan ng pagninilay at pagdarasal upang maging mas malinaw sa atin ang kalooban ng Diyos at makita natin natin kung kaya nating magtaya ng talino, yaman at panahon para sa paglilingkod.
Parang nakakalula ang mga hamon ni Hesus. Hindi pangkaraniwan ang mga hamon niyang ibinibigay. Higit pa ang mga ito sa challenges o hamon sa mga reality tv shows na nangangailan lang ng abilidad, talino o kaya magandang diskarte. Hindi lang ganito ang kailangan sa pagsunod kay Hesus. Kailangan ang pagbibigay ng sarili, pagtalikod at pag-iwan sa mga tao, bagay o ugnayan na mahalaga sa atin.
Kailangan ang pagtalikod at pag-iwan para lalong mayakap si Hesus at matupad ang iniaatas Niya sa atin. Gayunpaman, hindi naman ito nangangahulugang balewala na sa atin ang mga taong mahal natin. Ibig sabihin nito si Hesus na ang una, at si Hesus na ang bahala sa kanila. Kailangan ang pagbibigay ng sarili. Hindi maaari maglingkod na walang itinataya. Itataya natin ang talino, yaman at panahon. Ang iba nga pati buhay at kaligtasan nila ay natataya. Hindi ganap ang paglilingkod kung walang nawawala sa atin.
Ngayong Linggo pag-isipan at pagnilayan natin :

Ano/sino ang kaya mong talikuran o iwanan alang-alang kay Kristo

Ano ang kaya mong itaya sa paglilingkod sa Diyos?

Maupo tayo at magnilay kasama si Hesus. Sana huwag tayong malula sa mga hamon Niya. Hindi naman magkululang ang Kanyang mga biyaya kung matututo lamang tayong magtaya at magtiwala.

2010-08-20T19:51:00.000-07:00

Ligtas ka na ba?
(Ika-21 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Pangkaraniwan na sa atin ang makabalita tungkol sa pagkamatay ng tao, at iba-iba ang ating reaksiyon, depende sa pagkakilala, relasyon o kaugnayan natin sa taong namatay. Iba-iba din ang konteksto o kaya ay sanhi ng pagkamatay ng tao. May namamatay sa sakit, aksidente, katandaan o kaya naman dahil sa karahasan o pagmamalabis ng tao. Magkakaiba man ang konteksto o sanhi ng pagkamatay naitanong na ba natin, “Saan kaya mapupunta ang kanilang kaluluwa”? Ligtas kaya sila matapos na sila maalayan ng panalangin, sakripisyo at Banal na Misa?

Lutang na lutang noong panahon ng Panginoong Hesus ang usapin tungkol sa kaligtasan ng tao, kaya ang tanong sa Kanya ng taong lumapit ay “Ginoo, kakaunti lang po ba ang maliligtas”. May alingaw-ngaw pa rin ang tanong na ito sa ating panahon ngayon. Minsan magugulat na lamang tayo kapag may lumapit sa atin sa bus at nagtanong, Kapatid, ligtas ka na ba? Kabi-kabila ang mga programa sa radyo at telebisyon ng iba’t ibang sekta na nangangaral tungkol sa kaligtasan. Matatamo lamang daw ng tao kaligtasan kapag kasapi ka ng ganito o ganoong sekta at relihiyon. Kapag hindi ka nila kasapi pasensiya ka na lang doon sa dagat-dagatang apoy! Makitid na pananaw ito ukol sa kaligtasan (Soteriology, ¬o Theology of Salvation ang tawag sa pag-aaral ukol dito.

Bilang mga Katoliko paano natin hinaharap ang mahalagang usaping ito. Itinuturo sa atin ng ating pananampalataya na ang Simbahang Katoliko ay pinagaklooban ng Diyos ng lahat ng elemento/pamamaraan para sa kaligtasan. Tinataglay natin ngayon ang Salita ng Diyos, ang mga Sakramento lalo na ang Banal na Eukaristiya. Mayroon din tayong matandang pamana ng simbahan natin tungkol sa panalangin, at hindi mawawala ang debosyon sa Mahal na Ina. Ang lahat ng ito ay mahahalagang elemento para sa ating kaligtasan na ibinigay ng Diyos sa ating Simbahan.

Bagamat tayo ay mga Katoliko hindi natin sinasabing diretso na tayo sa langit o ligtas na tayo dahil tayo’y Katoliko. Hindi rin natin sinasabi na ang ibang relihiyon ay hindi maliligtas dahil hindi sila Katoliko! Hindi ganito kakitid ang ating katuruan tungkol dito.

Binyagang Katoliko man ang tao kung hindi naman siya nagsisimba, walang pagkilala sa Diyos, mapang-abuso sa kapwa, tuso, magnanakaw at mapanlinlang, hindi rin siya magkakamit ng buhay ng walang hanggan. Aktibo mang Katoliko ang isang tao kung hindi naman siya marunong magmahal sa Diyos at sa kapwa, hindi rin siya maliligtas.

Talagang makipot ang daan tungo sa kaligtasan at maluwang ang daan tungo sa kapahamakan. Kung talagang gusto nating maligtas, pagsisikapan nating mahalin at paglingkuran ang Diyos at isabuhay ang Kanyang mga aral. Hindi dahil Katoliko tayo ay agad ligtas na tayo.

Paano naman kaya ang nasa ibang relihiyon? Maliligtas din kaya sila? Kumikilos din ang Diyos sa kanilang pamayanan. Nakikibahagi din sila, bagamat hindi ganap, sa mga elemento ng katotohanan at kabanalan na ipinagkatiwala sa Simbahang Katoliko. Hindi natin sinasabing hindi sila maliligtas. Gayunpaman, pinanghahawakan natin na ang simbahang itinatag ni Kristo ay nananahan sa Simbahang Katoliko. Kahit ang mga kapwa tao natin na nandoon sa mga kabundukan na hindi pa nakakapakinig ng Salita ng Diyos ay maaari ding magtamo ng kaligtasan kung sa kanilang puso ay may dalisay silang paghahangad sa Diyos. Ganito kabukas o kalawak ang pananaw ng ating Simbahan ukol sa kaligtasan.

Dapat nating igalang ang mga kapwa tao nating nasa ibang relihiyon o pananampalataya. Sa ngalan ng relihiyon ang mga tao ay hindi nag-aaway. Sa ngalan ng Mabuting Balita ang mga tao ay hindi dapat magsiraan. Tungkulin nating ituwid ang kanilang maling pananaw tungkol sa atin kaya dapat pinag-aaralan natin ang ating pananampalataya. Higit sa lahat patunayan natin ang ating pananampalataya sa pamamagitan ng ating pamumuhay. Ang relihiyon ay hindi pang-aakit sa pamamagitan ng matatamis na salita o pangako o kaya naman ay sa pamamagitan ng pananakot. Ang relihiyon ay pagsaksi kay Kristo sa pamamagitan ng banal at matuwid na pamumuhay.

Kapag namatay ka saan mo gustong mapunta? Maliligtas ka kaya? Pagtuunan natin ng pansin hindi kung marami o kakaunti ang maliligtas. Tingnan natin kung ang nilalakaran ba natin ngayon ay daan ng kaligtasan o kapahamakan.

2010-07-23T23:40:00.001-07:00

Siya Nawa
(Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Marahil madami sa atin ang naranasan nang makipagtawaran, sa palengke, sa tindahan ng kung anu-ano o kahit sa trisikel driver. Ang hanap ng marami sa atin ay kung ano ang mura at saan mabibili ang mura, kaya hindi maiwasan makipag-bargain kung minsan. May mga magagaling tumawad. Kalahati agad ng presyo ang itinatawad. Kaya may mga nagbubuno at nagsasabunutan sa palengke. Barat kaya kung tumawad?

Sa Unang Pagbasa ngayong Linggo parang nakikapagtawaran o nakikipag-bargain din si Abraham sa Diyos. Talamak na sa paggawa ng kasalanan ang Sodoma. May plano ang Diyos na wasakin sila pero kung sakaling may 50 o kahit na 10 na lang na mayuwid sa kanila hindi pa rin sila lilipulin o wawasakin ng Diyos. Napakabuti talaga ng Diyos sa kabila na pagiging lilo at tuso ng tao.

Tatlong mahahalagang elemento ng negosasyon sa Diyos ang itinuturo sa atin ni Abraham ngayong Linggo. Una, ang pakiusap o kahilingan ay dapat na maging malinawa at nauunawaan. Ikalawa, ang dahilan sa paglalahad ng kahilingan ay dapat maging malinaw at napagkasunduan. Ikatlo, ang taong nakikiusap ay dapat maging matiyaga.

Ginawa lahat ito ni Abraham. Ipinakiusap niya huwag lipulin ng Diyos ang mga taga-Sodoma kahit kakaunti lamang ang nananatiling matapat at matuwid. Ito din ang dahilan kung bakit hindi dapat ituloy ng Diyos ang kanyang paglipol, dahil may mga taong nananatiling matuwid. Hindi rin nanghinawa at napagod na makiusap si Abraham sa Diyos. Naging matiyaga siya paglapit sa Diyos kahit magmukha na siyang makulit sa pkikiusap sa Diyos.

Dapat nating tularan si Abraham sa paglapit natin sa Diyos sa pananalangin. Sa paglapit natin sa Kanya dapat ilahad natin kung ano ang inilalapit natin sa kanya. Buksan natin sa Diyos ang nilalaman ng puso natin. Dapat maging malinaw sa atin kung ang hinihiling natin ay makabubuti para sa atin at sa kapwa. Sa paglapit natin sa Diyos hihilingin natin hindi ang gusto natin kundi ang nais Niya na mas maganda at mas makakabuti sa atin. Maraming beses sa puntong ito nagkakamali ang tao. Parang dinidiktahan ang Diyos kung ano ang dapat Niyang ibigay. Malinaw sa atin kung ano ang inilalapit natin sa Diyos kung alam nating ito ang makakabuti sa atin at hindi lang basta gusto natin.

Sa paglapit natin sa Diyos dapat malinaw din sa atin ang dahilan o wisdom ng ating ipinamamanhik sa Kanya. Pwede kasing mangyari na ang inilalapit natin sa kanya ay bunga ng mga mali nating pagpapahalaga at pag-iisip at hindi ayon sa itinuturo ng Diyos. Baka ang hinihingi natin sa Diyos para lang makilala tayo o kaya makaganti sa iba. Wala doon ang karunungan ng Diyos. Sa mga hinihingi natin sa Diyos dapat ang karunungan Niya ang masusunod.

Sa paglapit natin sa Diyos dapat laging matiyaga tayo. Dapat manalangin tayo nang walang patid. Minsan parang ang tagal-tagal dumating o matupad ng hinihiling natin sa Diyos. Dapat nating tandaan na iba ang panahon at pamamaraan ng Diyos kaysa sa panahon at pamamaraan natin. Kapag hindi pa natin natatanggap ang hinihiling natin sa Diyos hindi naman ibig sabihin na hindi na ito ibibigay ng Diyos. Baka hindi pa ito ang tamang panahon. Baka inihahanda pa tayo ng Diyos sa pagtanggap nito, o kaya naman may mas magandang inihahanda ang Diyos para sa atin. Kaya dapat matuto tayong maghintay nang buong tiyaga. Kapag may tiyaga may nilaga. Kapag may tiyaga sa pananalangin may biyaya.

Sa pagsamba natin sa Diyos ngayong Linggo lumapit tayo sa Kanya dala ang mga panalanging binigbikas ng ating mga labi gayundin ang mga panalanging laman ng ating mga puso. Lumapit tayo sa Kanya. Huwag tayong mag-alinlangan. Isa siyang Ama na nakakaalam lahat ng kailangan natin. Isa siyang Ama na hangad ang ating kabutihan. Mapasaatin nawa lagi ang Kanyang paghahari. Sa lahat-lahat, Siya nawa.

2010-05-12T00:38:00.001-07:00

Bukas na Liham matapos ang Eleksyon 2010

Mga minamahal na Kapatid kay Kristo:

Salamat sa Diyos naidaos nang mapayapa ang kauna-unahang poll automation sa ating bansa. Sa kabila ng ibat’ibang problema bago ang eleksyon at sa araw ng eleksyon, masasabi nating maayos pa din ito. Naipakita nating muli na may karapatan at panangutan ang bawat Pilipino na pumili ng mga maglilingkod sa bayan.

Matapos ang eleksyon ano na ang mangyayari sa atin at sa ating bansa? Madami tayong narinig na matatamis na pangako noong nakaraang kampya. Maging mapagmatyag at mapanuri tayo kung matutupad nga ang mga ito, o mananatili lamang na pangako hanggang sa susunod na eleksyon. Kailangan ding nating makiisa sa pamahalaan. Hindi lahat dapat iniaasa sa gobyerno. May mga magagawa din tayo para makatulong tulad ng pagbabayad ng tamang buwis sa tamang panahon, wastong pagsasaayos ng mga basura, pagsunod sa batas trapiko at ibang malilit na bagay subalit may malaking epekto.

Sa pagkakataong ito nais ipaabot ng Parokya ni San Jose ang taos-pusong pasasalamat sa mga naging bahagi ng paghahanda at pagsasagawa ng Eleksyon 21010. Una, sa mga Speakers’ Bureau at sa mga volunteers ng Parish Pastoral Council for Responsible Voting na matiyagang nagturo sa mga botante at nagbantay sa halalan noong ika-10 ng Mayo. Ikalawa, sa mga guro, pulis at sundalo at iba pang mga kawani ng pamahalaan na malaki din ang ginawang pagsasakripisyo para matiyak ang pagkakaroon ng maayos na proseso ng halalan. Ikatlo, salamat din sa mga lokal na kandidato na nakiisa sa Tipan ng Kapayapaan noong ika-24 ng Marso.

Nais din naming kunin ang pagkakataon ito para manawagan:
Una, sa mga nagwaging kandidato, lokal o national, inaasahan ng mga mamamayan na bumoto sa inyo ang serbisyo publiko. Ito ang kahulugan ng posisyon o awtoridad-paglilingkod.
Ikalawa, sa lahat ng mga kumandidato ngayong eleksyon nanalo man o natalo, sana manguna kayo sa paglilinis ng kapaligiran. Madaming kalat sa paligid mula sa mga ginamit na campaign materials. Malulugod sa inyong ang mga mamayan kung lilinisin ang mga ito.
Ikatlo, sa lahat ng mga mamamayan, bagamat tapos na ang eleksyon, dapat nating tandaan na hindi lang sa ganitong pagkakataon tayo dapat maging makabayan. Ang Pilipinas ay tayong lahat hindi lamang ang mga nasa posisyon. Bansa natin ito. Ang pagmamahal sa bansa na pagpapakita din ng pagmamahal sa Diyos ay simulan nawang ikintal sa puso ng bawat tao sa bawat tahanan.

Tapos na ang eleksyon. Ipagpatuloy nawa ng bawat isa ang hakbang tungo sa kapayapaan, pagkakaisa at masaganang buhay. Mahilom nawa ang mga sugat na dulot ng nakaraang kampanyahan. Paglilingkod na ang ating asikasuhin.

Ipinagkaloob at nilagdaan sa tanggan ng Parokya ni San Jose, Barangay Bangad, Lungsod ng Cabanatuan, ngayon ika-13 ng Mayo 2010, Araw ng Paggunita sa Mahal na Birhen ng Fatima.

Reb. Padre Jose Salvador D. Mallari
Kura Paroko

2010-03-06T00:48:00.001-08:00

Acts of God?
(Ika-3 Linggo sa Panahon ng Kuwaresma)

Ang taong 2009 siguro ang maituturing na taon sa kasaysayan ng Pilipinas na punung-puno ng mga kalamidad. Sunud-sunod ang mga malalakas na bagyo na kumitil sa buhay ng marami, at nakasira sa kabuhayan. Hanggang ngayon marami pa din sa ating mga kababayan ang nagsisikap makaahon sa mga pagsubok na ito. Sa gitna ng mga kalamidad na ito nabuhay ang terminong “acts of God” ng mga nasa insurance company. “Acts of God” daw ang mga kalamidad na sumira sa maraming buhay at kabuhayan. Ngayon namang taong 2010 maraming bahagi ng ating bansa ang nakakaranas na ng masamang epekto ng tagtuyot. Mapalad nga tayo sa Nueva Ecija dahil hindi dinaanan ng malalakas na bagyo at hindi tayo gaanong naaapektuhan ng tagtuyot o El Nino. Maging sa ibang panig ng mundo tulad ng Haiti at Chile na nakaranas ng malalakas na lindol marami din ang nasasadlak sa kahirapan. “Acts of God” ba ang mga ito? Diyos kaya ang may gusto ng mga kalamidad na ito?

Sa Ebanghelyo natunghayan din natin ang ilang kuwento ng hindi magagandang pangyayari sa buhay: ang pagpapapatay ni Pilato sa mga Galileo habang naghahandog sa Diyos at ang labingwalong namatay nang mabagsakan ng tore sa Siloe. “Acts of God” din ba ang mga ito? Nilinaw ni Hesus sa mga Pariseo na nangyari ang mga ito hindi dahil na mas makasalanan ang mga taong ito kaysa sa mga naninirahan sa Galilea at sa Jerusalem. Binigyang diin ni Hesus na dapat magsilbing tanda ang mga ito para magsisi at tumalikod sa mga kasalanan sa halip na ipagpalagay ang mga ito na tanda ng poot ng Diyos.

Sa gitna ng mga likas na kalamidad at ang mga hindi magandang pangyayari sa buhay ng tao maling isipin na ito ay dahil sa sila’y makasalanan, kaya marapat lang sa kanila na sapitin ang gayun. Ang tamang disposisyon ay matanto natin na puwedeng mangyari ito sa kahit na sinong tao, at kung hindi ito nangyari sa atin ngayon ito ay dahil sa pagmamahal at awa ng Diyos. At hindi naman din ibig sabihin na hindi naaawa at nagmamahal ang Diyos sa mga taong nakararanas ng mga hirap at pagsubok.

Ang mga pangyayari sa buhay natin, mabuti o hindi mabuti ay dapat magpaalala sa atin sa Diyos na nagbibigay sa atin ng panibagong pagkakataon. Hindi siya Diyos na may deadline para sa pagbabago. Sa kanya ang lahat ng tao ay may pag-asa pang magbago at magtuwid ng buhay. Ito ang larawan ng Diyos na ipinapakita sa atin ng tagapag-alaga ng puno ng igos, na matiyagang pinuputulan ang puno, hinuhukayan ang palibot nito at nilalagyan ng pataba. Hindi siya ang masungit at mabagsik na Diyos kinatatakutan. Siya ang Diyos na hindi nasisira ang loob at nawawalan ng pag-asa sa atin.

Tandaan natin na ang mas mahalaga ay hindi kung ano ang nangyayari sa atin kundi kung paano natin hinaharap ang mga ito. Hinaharap ba natin ang mga ito nang may pagtitiwala at pag-asa sa Diyos o nang may galit at paghihimutok sa Diyos. Kung haharapin natin ito nang positibo malaki ang pag-asa na magiging mabuting tao tayo. Pero kung haharapin nang negatibo baka katumbas nito ang pag-guho ng ating sariling mundo.

Ang “acts of God” ay pag-ibig at habag, hindi galit o poot. Hindi maatim ng Diyos na masadlak tayo sa dusa at hirap.

2010-02-28T03:11:00.001-08:00

MGA GAWAIN SA PANAHON NG KUWARESMA AT PAGDIRIWANG NG MAHAL NA ARAW 2010

Pebrereo 17, 2008 Miyerkules ng Abo Simula ng Panahon ng Kuwaresma

6:30 ng umaga Banal na Misa

5:30 ng hapon Banal na Misa

Istasyon ng Krus (Tuwing Biyernes)
3:30 ng hapon

Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal (Tuwing Biyernes)
7:30 ng umaga-8:30 ng umaga

Lenten Recollection (Marso 30)
6:00 ng gabi- 8:00 ng gabi

Marso 10-18 Nobenaryo sa Karangalan ni San Jose, Kabiyak ng Puso ni Maria
5:00 ng hapon Mga Panalangin kay San Jose

5:30 ng hapon Banal na Misa

Marso 19 Dakilang Kapistahan ni San Jose, Kabiyak ng Puso ni Maria

8:30 ng umaga Banal na Misa na Pangungunahan ng Lubhang Kagalang-galang Sofronio A. Bancud, SSS, DD

11:00 ng umaga Pagdiriwang ng Sakramento ng Binyag

3:30 ng hapon Banal na Misa

4:30 ng hapon Prusisyon

Marso 28 Linggo ng Pagpapakasakit ng Panginoon (Linggo ng Palaspas)

6:30 ng umaga Pagbabasbas ng Palaspas

Susundan ito ng prusisyon patungong Simbahan para sa Pagdiriwang ng Banal na Misa

9:00 ng umaga Banal na Misa at Pagbabasbas ng Palaspas

Marso 29 Lunes Santo

5:30 ng hapon Banal na Misa

Marso 30 Martes Santo

8:00 ng umaga Misa ng Krisma sa Katedral ni San Nicolas de Tolentino
5:30 ng hapon Banal na Misa

2010-02-27T02:29:00.000-08:00

Dakilang Kapistahan ni San Jose, Kabiyak ng Puso ni Maria
Marso 19, 2010

Tema: Kapistahan ni San Jose sa Taon ng Kaparian: Paanyaya sa Katapatan kay Kristo at sa Sambayanan

MGA GAWAIN

Marso 10-18 Misa Nobenaryo
5:00 pm Mga Panalangin kay San Jose
5:30 pm Banal na Misa
6:30 pm Prusisyon sa mga Purok

Marso 6 Kumpilang Bayan
2:00 pm

Marso 7 Kasalang Bayan
2:00 pm

Mars0 11 Feeding Program

10:00 am (L.O. Francisco Elementary School)

Marso 12 Dental Mission
8:00 am

Araw para sa Katandaan
2:00 pm

Marso 12 Fun Run
4:00 am

Marso 13 Dalaw Patron
7:30 am

Marso 14 Palarong Pinoy/ Drum and Lyre Band Competition
2:00 pm

Marso 17 Barangay Night/ Sayaw Parangal kay San Jose
7:00 pm

Marso 19 Misa sa Dakilang Kapistahan ni San Jose
8:30 am

Binyagan
11:00 am

Banal na Misa
3:30 pm

Prusisyon
4:30 pm

Fellowship Program
7:00 pm

2010-02-27T02:28:00.000-08:00

Ang Kamangha-manghang Mukha ni Hesus
(Ikalawang Linggo sa Panahon ng Kuwaresma)

Minsan may isang tao na nagmamay-ari ng isang aso na kung tawagin ay golden retriever. Natuklsan niya isang araw na kapag bumabaril siya ng pato sa sapa, agad tumatakbo ang aso papunta sa tubig para kunin sa pamamagitan ng bibig nito ang patay na pato. Kaya na naisip niya na imbitahin ang kanyang kaibigan sa pamamaril ng pato para ipasikat ang alaga niyang aso, at nang malaman niya kung mamangha ang kaibigan niya sa kanyang aso. Kinabukasan magkasama nga sila ng kaibigan niya sa pamamaril. Nakakubli sila sa halaman at hinintay ang mga pato sa sapa. Nang dumating ang mga pato agad siyang bumaril at pagkakita ng aso sa patay na pato agad itong tumakbo para kunin ang patay na hayop. Hindi nabigla ang kaibigan. Walang reaksiyon. Walang pagkamangha. Ganoon din ang nangyari sa pangalawa at pangatlong pagkakataon. Kaya napilitan siyang tanungin ang kaibigan niya, “Wala ka bang nakikitang kakaiba sa aso ko, hindi ka ba namamangha?’’ Nag-isip ang kaibigan niya at sinabi, “Wala namang kakaiba sa aso mo, e hindi nga siya marunong lumangoy!
Nasa harap na niya ang bagay na kamangha-mangha pero hindi pa rin niya nakikita. Napakapalad ng mga alagad na sina Pedro, Santiago at Juan dahil nasaksihan nila nang harapan ang kamangha-manghang pagbabagong anyo ni Hesus, “nagbago ang kanyang mukha, nagningning ang kanyang kasuotan na naging puting-puti. Mapalad ang tatlong alagad na masaksihan ang mahalagang pangyayaring ito sa buhay ni Hesus na nagpapakita ng kadakilaan na kanyang kakamtin, kaya sa sobrang galak, gayundin ng takot gusto na ni Pedro na manatili na lang sila sa lugar na iyon.
Bagamat hindi natin nakikita nang mukhaan ang Panginoong Hesus, napakaraming pagkakataon na ipinapakita niya sa atin ang kanyang magandang mukha, ang kanyang kadakilaan. Katulad ng kaibigan sa ating panimulang kuwento marami sa atin mahina ang kakayahan para mamangha sa mga bagay-bagay sa paligid natin (sense of awe; sense of wonder). Napaka-ordinaryo na para sa atin ng pagsikat at paglubog ng araw. Pangkaraniwan na sa atin ang mga ibon sa himpapawid, mga bulaklak at halaman. Mas hinahanap natin ang nagsasayaw na araw, halaman o bulaklak na may larawan umano ni Hesus? Masyado nang nakapako ang pansin ng marami sa atin sa mga bagay o pangyayari na hindi pangkaraniwan kaya hindi na natin kayang mamangha sa mga ordinaryo o pangkaraniwang bagay sa buhay natin. Pati si Hesus napapalampas tuloy sa mga pangkaraniwang tao, bagay o pangyayari na nagdaraan sa buhay natin.
Ang Panahong ito ng Kuwaresma ay nag-aanyaya sa atin na muling mamangha sa kadakilaan ni Hesus na makikita sa araw-araw nating buhay. Nakikita at nararanasan ba natin siya sa kaibigan na dumadamay, sa isang recollection na nakakaantig ng puso natin, sa mga taong nakikinig sa atin, sa mga nangangailangan nating kapatid? Kung napaka-ordinaryo na para sa atin ng mga bagay na ito, baka hindi natin namamalayan ay napapalampas na natin si Hesus na nagpapakita ng kanyang maningning at maliwanag na mukha. Baka naman kasi sa iba nakapako ang ating tingin? Napakaraming kamangha-manghang biyaya na nasa paligid natin. Makikita natin at makakamit ang mga ito kung gagamitin natin ang mata ng pananampalataya. Huwag sana nating mapalampas ang kamangha-manghang mukha ni Hesus.

2010-02-20T04:21:00.000-08:00

Malayo at Malaya sa lahat ng Tukso
(Unang Linggo sa Panahon ng Kuwaresma)

Minsan ay may isang ibon na masaya at ligtas na lumilipad sa himpapawid. Namataan niya at nakatawag ng kanyang pansin ang isang bagay na gumagalaw sa isang hardin. Ibinaba niya ang kanyang paglipad para makita ang bagay na ito. Sa di kalayuan ay natuklsan niyang isa pala itong kariton na hila-hila ng isang pusa na sumisigaw ng ganito, “Bili na kayo ng sariwang uod, Bili na kayo ng sariwang uod.” Dahil intersado siya bumaba siya at tinanong kung magkano ang mga uod. Sinabi ng pusa na ang tatlong uod ay nagkakahalaga ng isang pakpak. Natuwa ang ibon at agad itong bumunot ng kanyang tatlong pakpak at nasiyahan siya sa masarap na uod. Lumipad siya muli sa himpapawid, pero naalala niya ang masarap na uod kaya bumalik uli siya at bumili uli siya doble ng sunang. At ganoon ang ginawa niya nang maraming beses. Pinagmamasdan siya ng pusa, kalbo na ang kanyang mga pakpak, kaya’t hindi na siya nakalipad nang sunggaban siya ng pusa. At doon sa hardin binawian siya ng buhay, kung saan napatunayang mas malakas ang tukso kaysa sa kanya.

Hindi ba ganito din tayo sa buhay natin? Madali tayong nabubuyo ng mga bagay na maganda, masarap at madali hanggang sa hindi natin namamalayan na hindi na pala natin ito kayang labanan at takasan hanggang sakmalin tayo nito nang lubusan. Sa unang Linggo ng kuwaresma ay natunghayn natin si Hesus na tinutukso ng diyablo. Subalit walang laban sa kanya ang diyablo dahil napagtagumpayan Niya ang lahat ng ito.

Hindi kasalanan ang tukso. Subalit mapanganib ang tukso. Ang kasalanan ay kapag bumagsak tayo sa tukso. Nagiging kasalanan ang tukso kapag nahulog tayo sa bitag nito. Bakit nagtagumpay si Hesus sa lahat ng tukso sa kanya ng diyablo? Kaya din kaya nating pagtagumpayan ang tukso? Tingnan natin ang halimbawa ni Hesus.

Una, kilala ni Hesus ang kanyang kalaban. Kabisado ni Hesus ang pamamaraan ng diyablo kaya madali niyang natapatan ang paglilinlang nito. Magandang ang alok ng diyablo kaya sa unang tingin nakaka-enganyo ito. Mahalagang kilala at kabisado natin ang diyablo at ang kanyang pamamaraan. Hindi ito magmumukhang pangit o nakakatakot. Para siyang hunyango na magmumukhang maganda at kaaya-aya. Paano nga naman siyang makakasilo kung pangit at nakakatakot siya? Magaling siya sa marketing strategy. Dumarating ang diyablo sa anyo ng pera o kabuhayang hindi pinaghihirapan. Dumarating ito sa anyo ng babae o lalaking mabait na lapit nang lapit sa kapwa may asawa. Dumarating ito sa anyo ng katungkulan o kapangyarihan na hindi kayang hawakan ng tao, o sa anyo ng paglilibang tulad ng tv, computer, at mga masamang panoorin. Kung kilala natin ang kalaban madali natin siyang magagapi. Kung kaya kilala natin ang diyablo at madali nating siyang matatalo.

Ikalawa, hindi hinayaan ni Hesus na makipag-bargain pa sa kanya ang diyablo. Agad niya itong nilayuan. Minsan alam na nga natin ang tukso nating kinababagsakan lapit pa din tayo nang dito. Ang tukso ba ang lalayo sa atin? Tayo ang lalayo sa tukso. Alam na ngang alak ang nagiging dahilan ng pagiging pala-away, inom pa din nang inom. Alam na ngang internet o masasamang panoorin ang nagiging dahilan ng kasalanan, wala pa ding control at disiplina. Wala pa ding limit sa pag-gamit ng internet, at wala ng inabangan kundi ano ang bagong pelikulang malaswa. Kadalasang sinasabi ng tao, “Huli na ito,” o kaya, “Hindi na po mauulit,” “Minsan lang po.” Pero ang minsan nagiging madalas. Ang huli nasusundan pa ng marami. Nakikipagbargain kasi tayo sa diyablo. Sa halip agad natin itong layuan. Makipag-bargain man tayo sa kanya, tayo pa din ang lugi, hanggang sa hindi natin siya malayuan kapag sasagpangin na niya tayo. Hindi natin dapat i-underestimate ang tukso, at hindi din natin dapat i-oover estimate ating sarili. Kung gusto nating magtagumpay sa tukso layuan na natin agad ito. Hindi kaduwagan ang lumayo sa tukso.

Ikatlo, nanalangin si Hesus. Naroon si Hesus sa ilang at nananalangin nang dumating ang diyablo para tuksuhin siya. Punung-puno siya na Espiritu Santo nang panahon iyon. Panalangin ang naging mabisang sandata niya laban sa tukso. Ang panalangin din ang lakas natin laban sa tukso. Sa ganang sarili natin hindi talaga kayang puksain ang ibat’ ibang anyo ng kasamaan sa paligid natin. At asahan din natin na habang lalo tayong nagdadasal lalo ding lumalapit ang tukso, kaya hamon ito para higit nating ibabad ang sarili natin sa panalangin. Kung ang tukso dumarating pa din kahit nagdarasal na tayo, paano pa kaya kapag hindi tayo nagdarasal. Ang lakas natin ay magmumula sa malapit nating ugnayan sa Diyos. Kung gusto nating talunin ang maraming tukso sa paligid natin, manalangin tayo.

Maganda, masarap, madali ang iniaalok ng tukso. Huwag nating hayaang maubos ang ating mga pakpak bago pa tayo lapain niton. Huwang nating ibenta ang ating mga pakpak. Kilalanin natin at layuan ang tukso ng diyablo. Higit sa lahat manalangin tayo. Maging malayo at malaya nawa tayo sa lahat ng tukso.

2010-02-12T19:15:00.001-08:00

Si Hesus ang Tanging Kapalaran
(Ika-6 na Linggo sa Karaniwang Panahon)

Tayong mga Pilipino ay may sariling paraan natin ng pagpapaliwanag kung ano ang malas at suwerte, pagpapala at sumpa. Malas daw ang magkapatid na magpapakasal nang sukob sa taon. Susuwertihin ang isa, mamalasin naman ang isa. Masama na idadaan uli ang patay sa dating ruta o madadaan uli sa bahay, magkakasunud-sunod daw ang mamamatay. Masama daw ang nagpapahiram ng pera o bigas kapag gabi na, kasi lalabas ang suwerte. At maraming pang kasabihan o pamahiin ang pinagbabatayan ng tao kung ano ang malas at suwerte, pagpapala at sumpa.

Sa isang sumasampalatay sa Diyos walang malas o sumpa, dahil ang lahat ay biyaya at pagpapala. Sa isang sumasampalataya sa Diyos ang batayan ng biyaya at pagpapala ay hindi ang kasabihan o pamahiin kundi ang salita ni Hesus. Ngayong Linggo ibinibigay sa atin ni Hesus ang mga batayan kung sino ang mapalad sa mata ng Diyos. Mapalad ang mga dukha, nagugutom, tumatangis at kinapopootan. Talagang taliwas ito sa batayan ng mundo, dahil tanda ng kasawian o pagkatalo ang pagiging dukha, mahirap, pagtangis at ang kapootan. Hindi pangkaraniwan sa tao na hangaring maghirap, tumangis, magutom at kapootan ng kapwa. Manapa’y mas hahangarin ng tao ang ginhawa, kasayahan, pagkabusog at pagtanggap ng iba.

Ang pagiging mapalad sa mata ng Diyos ay ang pagiging maibigin sa kahirapan o kapayakan ng buhay. Alam nating malaking porsiyento ng ating populasyon ang naghihirap, kaya hindi maikakaila na maraming naghahangad ng maginhawang buhay. Hindi naman masama ito, sa katunayan gusto nga ng Diyos magkaroon tayo ng buhay na ganap at kasiya-siya, at kalakip dito ang pag-ahon sa anumang nagpapahirap sa tao. Ang mga mga dukhang mapalad sa paningin ng Diyos ay ang mga nagtitiwala sa kabutihang loob ng Diyos at kinikilala na ang Diyos pinagmumulan ng lahat. Dukhang din mapalad sa paningin ng Diyos ang mga umaasa sa Diyos sa gitna ng kahirapan o maging sa karangyaan man.

Ang pagiging mapalad sa mata ng Diyos ay pagiging gutom sa mga bagay na makalangit o pang-kabanalan. Mapalad ang mga tao na ang hinahangad sa buhay ay hindi lamang ang pagkaing bigay ng mundo kundi higit sa lahat nagdudulot ng buhay na walang hanggan. Mapalad ang mga tao na ang hangad sa buhay ay hindi lamang ang mga materyal na bagay kundi higit sa lahat ang mga bagay na makalangit at makakatulong para mabuhay nang banal. Nakalulungkot isipin na may mga taong parang pera o layaw lang ng katawan ang mahalaga sa kanila. Todo pasa sa buhay, parang wala ng bukas.

Ang pagiging mapalad sa mata ng Diyos ay ang pagiging matapang at matatag sa gitna ng mga kalungkutan sa buhay. Talagang kasama sa buhay natin ang paminsan-minsang kalungkutan at kabigatan sa kalooban. Mapalad tayo kapag ang kaaliwan at lakas ng loob ay hinuhugot natin sa Diyos. Ang iba sa gitna ng kalungkutan at kabigatan ng kalooban ay sa alak, sugal, masasamang bisyo at sa iba pang dibersiyon tumatakbo. Ang iba naman nagpapakamatay na lang. Si Hesus lamang ang kaaliwan natin sa buhay, kaya sa kanya tayo dapat tatakbo sa panahon ng kalungkutan o siphayo sa buhay.

Ang pagiging mapalad sa mata ng Diyos ay hindi ang pagtatamo ng papuri o pagbabantog ng tao. Totoo na hindi talaga maaasahang tanggapin tayo ng lahat ng tao. Hindi lahat ng tao papanig sa atin sa lahat ng panahon. Hindi lahat magiging kaibigan natin. Tiyak may mga sasaslungat sa atin at maghahamon sa ating mga pinaninindigan bilang mabuting Kristiyano. Mapalad tayo kapag hinahamak o kinapopootan tayo dahil sa paninindigan natin sa mga pagpapahalaga (values) ni Kristo at ng ating pananampalataya. Sa isang taong naninindigan sa Diyos hindi mahalaga ang papuri ng tao kung maikokompormiso naman ang pananampalataya. Lingkod tayo ng Diyos hindi para maging sikat. Propeta dapat tayo hindi artista na dapat maging pogi at maganda sa lahat. Mahalaga ba pinagpupugayan nga tayo ng lahat pero hindi naman natin kayang tumayo alang-alang sa tama?

Ano ang katuturan ng ating yaman, pagkain, kasiyahan at kasikatan kung ang buhay naman natin ay malayo sa Diyos? Mapalad kaya ang ganitong buhay? Gusto ng Diyos maging mapalad tayong lahat kaya inaanyayahan niya tayong mamuhay nang payak at tapat.

Hindi ang mga anting-anting, kasabihan at mga pampabuenas ang maghahatid sa atin ng kapalaran. Pakinggan natin at isabuhay ang salita ni Hesus upang palarin tayo at maging pagapapala din sa iba. Sa Eukaristiya tanggapin natin nang mataimtim si Hesus –ang tangi nating Kapalaran.

2010-02-05T23:56:00.000-08:00

May Biyaya sa Pakikinig kay Hesus
(Ika-5 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Sino ba si Hesus para magsabi sa kanyang mga alagad na, “Pumalaot kayo at ihulog ang mga lambat upang manghuli?” Hindi naman siya mangingisdang katulad ng mga unang alagad na magdamag na nagpapagod mangisda para sa kanilang ikabubuhay! Manapa’y mas maalam si Hesus sa pag-kakarpintero dahil si San Jose na kanyang ama ay karpintero. Marahil mas mulat siya sa gawaing ito kaysa sa pangingisda. Mangangaral si Hesus at hindi mangingisda. Hindi nga siya mangingisda pero siya ang Panginoon na nakakaalam ng lahat. Kaya isang salita lamang ni Hesus sumunod na agad ang mga alagad at nakahuli sila ng marami.

May biyaya sa pagtitiwala at pagsunod sa Salita ni Hesus. Umaani ng biyaya ang tao kapag nakikinig sa Diyos. Marahil ang isa sa mga dahilan kung bakit napapariwara ang buhay ng tao ay dahil sa hindi pakikinig kay Hesus. Akala ng tao siya na ang nakakaalam ng lahat ng maganda at mabuti sa kanya. Akala ng tao dahil sa husay niyang mag-plano at mag-ayos ng mga bagay-bagay ay kaya na niya ang lahat, at hindi na kailangan ang karunungan ng Diyos.

Kailangan nating makinig sa sinasabi sa atin ni Hesus. Akala natin ang plano natin ang mas magaling at mas mahusay, pero may mas maganda palang plano ang Diyos para sa atin. Kaya kailangan talaga nating makinig sa kanyang salita. Paano ba tayo makakapakinig sa kanyang salita?

Una, makakapakinig tayo kay Hesus sa ating taimtim na pananalangin. Kapag tayo’y nananalangin itinataas natin ang ating puso, isip at kalayaan sa Diyos, at hinahayaan natin siyang mangusap sa atin. Sa panalangin ang Diyos ang nagsasalita sa atin kaya kailangan nating makinig. Sa panalangin hindi natin sinasabi sa Diyos kung nais nating mangyari o gusto nating Gawain, kundi hinihintay natin ang Diyos na ipaalam sa kanyang kalooban na tiyak na makabubuti sa atin.

Ikalawa, makakapakinig tayo sa Diyos kapag nagiging mapagnilay (reflective) tayo sa ibat’ ibang karanasan natin sa pang-araw-araw na buhay. Sa bawat karanasan natin nakikipag-usap sa atin ang Diyos. Sa mga taong nakakasaluma natin nagsasalita din ang Diyos. Sa kalungkutan, sa kasayahan at maging sa panahon ng karamdaman at mga pagsubok natin nakikipag-usap din ang Diyos sa atin. Isa sa mga gintong aral ni San Ignacio de Loyola ay ang makita at maranasan ang Diyos sa lahat ng bagay (Finding God in all things). Ito ay pakikipagtagpo sa Diyos sa isang personal na pamamaraan sa halos lahat ng bagay o tao, at nangangailangan ito ng isang pusong sensitibo sa pagkilos ng Diyos. Si San Francisco de Asis ay may ganitong ding kakayahan kaya nakukuha niya makipag-usap sa mga ibon, halaman at sa kalikasan. Ang ganitong ugali ang kailangan natin para makapakinig tayo sa Diyos.

Talagang may biyaya kapag nakikinig tayo kay Hesus. Hayaan naman nating siya ang makipag-usap sa atin at ang kanyang salita ang masunod sa buhay natin. Hayaaan nating siya ang maging Panginoon ng buhay natin. Pakinggan natin siya sa ating pananalangin at sa pagninilay sa mga araw-araw nating karanasan. Mag-ani nawa tayo ng biyaya sa pakikinig sa kanyang salita.

2010-01-29T19:43:00.000-08:00

Pag-ibig at Pananalig: Tugon sa Salita ng Diyos
(Ika-4 na Linngo sa Karaniwang Panahon)

Sa palagay ninyo alin ang mas madaling nabibili ng media at madaling nakakatawag ng pansin ng tao, magandang balita o hindi magandang balita? Mas madaling nakakatawag ng pansin ang hindi magagandang balita tulad ng ama nilaspatangan ang anak na babae, lolo binugbog ng apo, o kaya ang balita sa tungkol sa paring inaresto dahil sa isang kasalanan. Laman agad ng balita sa diyaryo, radyo at telebisyon ang mga ito. Pero kapag magandang balita tulad ng isang simpleng taxi driver na nagsauli ng bag na naiwan sa kanyang taxi, o kaya isang Pilipinong imbentor ng isang bagay ay hindi agad-agad pumapatok? Mas sanay kaya tayo sa hindi magandang balita kaysa magandang balita. Sabi ng iba, Bad news is money! Mas kinakagat ng media at mga tao ang hindi magandang balita. Kung tutuusin bugbog na tayo sa hindi magandang balita, pero ganun at ganun pa din ang tinitingnan at pinakikinggan natin.

Tuwing Linngo nakakapakinig tayo ng maganda at mabuting balita mula sa Salita ng Diyos na ipinapahayag sa atin. Pumapatok at bumebenta ba sa atin ang Salita ng Diyos? Isa siguro sa hinihintay o inaabangan ng mga tao na bahagi ng Banal ng Misa, bukod sa konsagrasyon at pakikinabanag ay ang pagpapahayag ng Salita ng Diyos, kasama na dito ang Homiliya o sermon. Subalit sa pagdaan ng panahon parang nagiging mapamili na ang tao kung sino ang magmimisa at magbibigay ng Homiliya. Inaabangan ang mga joke o patawa ng pari, at kasiglahan ng pari kahit na minsan natatabunan na ng patawa ang mensahe ng Salita ng Diyos. Nauubos ang oras sa tawanan. Ang iba naman sa panahon ng homiliya natutulog at matamlay. Ang iba lalabas ng simbahan para magsigarilyo o kaya mag-candy. Ganito na ba talaga ang tugon ng tao sa Salita ng Diyos? Siyempre hindi naman maikakaila na maraming Katoliko ang mataimtim na nakikinig at nagninilay sa mensahe ng Salita ng Diyos.

Inilalarawan sa atin ngayong Linggo sa mga pagbasa ang ilan sa reaksiyon ng tao sa Salita ng Diyos. Dalawa ang reaksiyon ng mga tao kay Hesus sa pagpapahayag Niya ng Salita ng Diyos: pagkamangha at galit. Namangha sila dahil sa napakahusay na pananalita, subalit napalitan ito ng galit nang hamunin sila ni Hesus sa kanilang pananampalataya. Parang ganito din ang nagiging reaksiyon natin kung minsan sa Salita ng Diyos. Namamangha tayo kapag kapag magaling ang nangangaral. Namamangha tayo sa Salita ng Diyos kapag maganda at matamis ang mensahe nito para sa atin. Pero nagagalit ang iba kapag hinahamon na ng Salita ng Diyos ang kanilang maling pag-iisip, maling gawi at pag-uugali. Ang Salita ng Diyos ay ibinigay sa atin hindi lang para pahangain tayo. Ibinigay sa atin ito para baguhin tayo, para palakasin tayo, para gabayan tayo.

Gustong ipagtabuyan si Hesus ng mga taong nakikinig sa Kanya dahil tinamaan sila ng mensahe ni Hesus at ayaw nilang tanggapin ito! Walang puwang ang Salita ng Diyos sa mga taong sarado ang puso at pag-iisip. Kahit gaano katamis at kaganda ang mensahe ng Diyos wala din itong kapangyarihan kapag nagsara ng puso at isip ang tao!

Ano ang dapat nating maging tugon sa Salita ng Diyos? Tatapatan natin ang galit at kawalang pananampalataya ng pag-ibig at pananalig sa Diyos. Tumugon si Jeremias sa Salita ng Diyos sa kanya nang may pananalig. Mabigat ang tungkulin ibinibigay sa kanya ng Diyos para maging propeta ng mga bansa kaya tinanggap niya ang mensahe ng Diyos nang may pananalig. Ganito din natin dapat tanggapin ang Salita ng Diyos. Manalig tayo sa Salita ng Diyos dahil tapat at totoo Siya sa kanyang mga pangako, at ang Kanyang Salita at may bisa at kapangyarihan. Pag-ibig naman ang binabanggit na angkop na tugon ng tao ayon sa Sulat ni Apostol San Pablo sa mga taga-Corinto. Walang saysay o kabuluhan ang lahat kung walang pag-ibig. Ito ang pinakadakilang tugon ng tao sa Salita ng Diyos.

Napakapalad natin dahil lagi tayong nakakapakinig ng Salita ng Diyos. Madami pa ding hindi nakakapakinig at ayaw makinig sa Salita ng Diyos. Ano ba ang tugon natin? Pagkamangha lang ba o pagkagalit o pagsasara ng puso at isipan? Sana ang tugon natin ay pag-ibig at pananalig.

Si Hesus ang Salita ng Diyos na lagi nating naririnig. Siya ang magandang balita na dapat nating laging abangan at kapanabikan. Siya ang balitang hindi nakakasawa at hindi nakakawalang-gana. Tanggapin natin Siya nang may pag-ibig at pananalig nang sa gayun ang ang buhay natin ay maging magandang balita din para sa iba.

2010-01-09T04:15:00.000-08:00

Anak ng Diyos, Kasapi ng Sambayanan)
(Kapistahan ng Pagbibinyag sa Panginoon)

Ngayong Linggo bumabalik tayo sa Karaniwang Panahon ng ating Taong-Liturhiko sa pamamagitan ng Pagdiriwang natin sa Kapistahan ng Pagbibinyag sa Panginoon. Magandang pagkakataon din ito upang balikan natin ang kahulugan ng Binyag na ating tinanggap.

Halos lahat sa atin dito nakadalo na sa pagdiriwang ng Binyag. Pero kahit paulit-ulit ng nakadalo nito marami pa rin sa atin ang hindi lubos na nakakaunawa dito. Para sa iba isa lamang itong okasyon na itinatapat sa araw ng Pasko, Bagong Taon., Pista ng Patron, o kaya kaarawan. Ang iba naman pilit pa ding iniuugnay ito sa kamatayan. Nariyang sabihing bawal daw maglibing kapag mayroon pang hindi nabibinyagan sa pamilya kaya madalian ang pagpapabinyag. Kaya ang Binyag na Sakramento nauuwi lang sa isang ritwal o seremonya.

Mahalagang yugto sa buhay ng isang Kristiyano ang Binyag. Sa pamamagitan nito hindi lang tayo nalilinis mula sa kasalanang mana, nagiging anak tayo ng Diyos at kasapi ng sambayanang Kristiyano, ang pamilya ng Diyos.

Sa Binyag tayong lahat ay binigyan ng pangalan na magiging ating pagkakakilanlan bilang anak ng Diyos. Ang pangalan natin ay dapat may kaugnayan sa ating pananampalataya at hindi lang basta pinulot kung saan. Nakalulungkot ang pamamaraan ng pagbibigay ng pangalan sa mga binibinyagan ngayon. Ang mga bata ipinapangalan sa artista, pangalan ng damit, sasakyan, tsokolate. Nakakatawang mga pangalan na wala namang kaugnayan sa ating pananampalataya. Parang baligtad na ngayon, ang mga tradisyunal na pangalan katulad ng Marikit, Liwanag, Pablo, Juan ang siyang nagiging katawa-tawa at hindi maganda sa pandinig. Mas ginugusto ang pangalan tulad ng Kring-kring, Nasnas, Voltron at Shrek! Kung tutuusin wala naman talagang kaugnayan ang mga ito sa pananampalataya.

Sa Binyag nagiging kasapi tayo ng pamilya ng Diyos kaya nga mayroon din tayong mga ninong at ninang na tumatayong pangalawang magulang natin. Magandang pagkakataon din ito na tingnan natin ang batayan na ginagamit natin sa pagpili ng ninong at ninang. Ang iba pinipili ang mga sikat na tao kahit hindi naman nila kakilala. Sa iba mainam na piliin ang mga pulitiko o may matataas na katungkulan para makakuka ng pabor pagdating ng panahon. Ang iba ang pinipiling ninong at ninang ay yaong kahit hindi maganda o maayos ang moral na pamumuhay- manginginom, manunugal, babaero. Hindi din dapat kuning ninong o ninang ang mga hindi Katoliko dahil anng ninong at ninang ang magpapasa ng pananampalataya sa mga bibinyagan. Paano nila magagawa ang tungkuling ito kung iba naman ang kanilang pananampalataya? Tungkulin nila hindi lang ang magbigay ng regalo at aginaldo, higit sa lahat ang pagiging mabuting halimbawa sa pamumuhay bilang Kristiyano.

Sa Binyag nagiging anak tayo ng Diyos at kasapi ng pamilya ng Diyos. Sana maipakita natin ito sa araw-araw nating buhay. Taglay natin ang pangalan bilang mga anak ng Diyos at kasapi ng kanyang angkan. Pahalagahan nawa natin ito sa pamamagitan ng ating pagsisikap na maging kalugud-lugod sa mata ng Diyos at ating kapwa tao. Tulad ni Hesus kinalugdan Siya ng Ama. Kalugdan din nawa tayo ng Ama sa ating sa salita higit sa lahat sa gawa.

2010-01-02T02:03:00.000-08:00

Hesus, Larawan ng Ama
(Dakilang Kapistahan ng Pagpapakita ng Panginoon)

Ngayong ikalawang Linggo matapos ang Pasko ipinagdiriwang natin ang Dakilang Kapistahan ng Pagpapakita ng Panginoon o Epipanya. Bagamat marami sa atin ang nag-aakalang tapos na ang Panahon ng Pasko, sa kalendaryong pang-liturhiho ay hindi pa tapos ang Panahon ng Pasko ng Pagsilang. Sa katunayan huling Linggo ito sa Panahon ng Pasko. Karaniwang tinatawag na Kapistahan ng Tatlong Hari ang Kapistahang ito bagamat hindi naman binabanggit sa Bibliya na tatlong hari nga ang dumalaw at nagbigay-galang sa sanggol na si Hesus. Ang salitang Epiphany ay hango sa salitang Latin na ¬epiphania na nangangahulugan ng pagpapakita (to show, to manifest).

Sa Dakilang Kapistahan ito, tatlong mahahalagang bagay ang ating pagnilayan. Una, ipinapaalala sa atin ng dakilang kapistahang ito na ang Diyos ay nag-aalok na kaligtasan sa lahat ng tao. Ang mga pantas sa Ebanghelyo ang kumakatawan sa mga Hentil na nangangailangan din ng pagpapahayag ng Diyos at kaligtasan na nagmumula sa Diyos. Ang lahat ng tao ay nais pagpahayagan ng Diyos ng kanyang pag-ibig at pagliligtas, subalit may papel ding dapat gampanan ang tao, at ito ay ang pananampalataya. Nais ng Diyos na mahalin at iligtas tayong lahat pero hindi ito magagawa ng Diyos hanggang hindi tayo tumutugon sa pamamagitan ng pananampalataya. Araw-araw ito iniaalok sa atin ng Diyos. Handa ba tayo na tanggapin ang iniaalok Niya.

Ikalawa, ang paghahanap ng mga pantas ay naglalarawan din ng pagahahanap ng tao sa Diyos. Naglakbay sila mula sa Silangan upang makapag-bigay pugay sa sanggol na si Hesus. Madami silang pinagdaanang hirap bago makarating kay Hesus. Ang buhay ng Kristiyano ay paghahanap at pagkatagpo kay Hesus. Magkakaroon lamang ng saysay ang buhay ng tao kapag natagpuan si Hesus na Siyang pupuno sa lahat ng kakulangan at mga paghahangad ng tao. Sabi ni San Agustin, “Panginoon, nilikha mo kami para sa iyo, kaya ang aming puso ay di makatatagpo ng lubos na kasiyahan hangga’t di nahihimlay sa iyo.” Tayo’y parang usa na batis ang tanging hinahanap. Dito maitutulad ang paghahanap ng tao sa Diyos. Mapalad ang mga pantas dahil natagpuan nila ang Diyos sa katauhan ng Sanggol na si Hesus. Siya din kaya ang hinahanap-hanap natin araw-araw? Siya din kaya ang natatagpuan ng ating kaluluwa?

Ikatlo, nang pabalik na ang mga pantas nag-iba na sila ng daan ayon sa sinabi sa kanila ng Diyos sa panaginip. Hindi na sila bumalik kay Herodes. Ang pagkatagpo kay Hesus ay dapat magdulot sa tao ng pagbabago ng daan. Hindi na dapat bumalik sa dati o lumang daan ng buhay na naglalayo sa atin sa Diyos. Kapag natagpuan na natin si Hesus hindi na tayo dapat bumalik sa daan ng kasalanan. Mag-iiba ng tayo ng ruta ng buhay. Hindi na tayo dapat bumalik sa dati

Ngayong Linggo magpasalamat tayo sa Diyos dahil lagi Niyang ipinapakita ang Kanyang sarili sa araw-araw ng buhay natin. Sana nakikita at nakikilala natin Siya anuman ang pinagdaraanan natin sa buhay, dahil tiyak naroon Siya at kasama natin. Pag-isipan at pagnilayan din natin kung ano ang mga hadlang sa ating pagkakita at pagkatagpo sa Kanya sa araw-araw.

Si Hesus ang buhay ng larawan ng Diyos Ama. Siya sana ang hanapin at matagpuan natin sa buong buhay natin. Kapag natagpuan natin Siya magbago na sana tayo ng daan.

2009-12-11T16:32:00.001-08:00

Kagalakan sa Paghihintay
(Ikatlong Linggo sa Panahon ng Adbiyento)

Linggo ngayon ng kagalakan! Ngayong Linggo makikita nating nagdiringas na ang kandilang rosas sa ating Koronang Pang-Adbiyento, nagpapaalala sa atin na malapit na ang ating hinihintay kaya matuwa tayo at magalak!

May dahilan ba para matuwa tayo at magalak sa gitna ng mga di kanais-nais na pangayayari sa ating kapaligiran? Nakatutuwa ba ang karumal-dumal na pagpaslang ng 57 katao sa Maguidanao? Nakatutuwa ba ang iba’t ibang kaguluhan sa kapaligiran? Kung dito lang natin itutuon ang ating pansin parang wala talagang dahilan para matuwa at magalak tayo. Pero kung itutuon natin ang ating pansin sa magagandang ginagawa ng Diyos madaraming dahilan para magalak tayo.

Paalala ni San Pablo sa mga taga-Filipos na magalak silang lagi sa Panginoon at ipadama ang kagandahang loob sa lahat dahil malapit nang dumating ang Panginoon. Kagalakan ang dapat maghari sa puso at kalooban natin habang tayo’y naghihintay sa pagdating ng Panginoon natin.

Paano ba natin makakamit ang kagalakang nagmumula sa Diyos sa kabila ng mga hindi kanais-nais na pangyayari sa buhay at kapaligiran natin. Tanong ng mga tao kay Juan Bautista, “Kung gayon ano po ang dapat naming gawin?” Parang ganito din ang tanong natin, “Ano ang dapat nating gawin para mapuspos tayo ng kagalakan.

Unang tugon ni Juan Bautista sa mga tao, “Kung mayroon kang dalawang baro, bigyan mo ng isa ang wala. Ganyan din ang gawin ng mga may pagkain.” PAGBIBIGAY ang susi sa kagalakan. Dapat tayong magalak hindi dahil panay ang ating pagtanggap kundi nagbibigay at nagbabahagi din tayo sa iba. Sa ibang tao kagalakan na ang makatulong at makapagbigay sa kapwa. May kagalakang dulot ang pagbibigay lalo na kung ito’y bukal sa puso at hindi naghihintay ng kapalit. Kung gusto nating mapuspos ng galak ang ating puso ngayong Pasko MAGBIGAY TAYO, MAGBAHAGI TAYO! Mas masaya ang buhay kapag hindi lang tayo tumatanggap kundi nagbibigay din tayo. Masayang mabigyan tayo, masaya din naman na makapagbigay tayo.

Ikalawang tugon ni Juan Bautista, “Huwag kayong sumingil nang higit sa dapat singilin”. Samakatuwid dapat maging tapat. Nagmumula ang kagalakan ng tao sa kanyang katapatan. Hindi ba mabigat ang kalooban ng tao kapag nabubuhay sa panlinlang o panloloko sa kapwa? Ano ang silbi ng salaping galing sa masama kung napapahamak naman at nahihirapan ang iba. Mukhang hindi masaya na kumain tayo ng galing sa masama. Mukhang hindi masaya na magpakasasa tayo habang ang iba naghihikahos at gumagapang sa hirap dahil sa kawalang katapatan natin. Kung gusto nating mapuspos ng galak ngayong Pasko MAGING TAPAT TAYO. Mas masayang mabuhay sa katapatan kaysa sa panlilinlang at pagiging tuso.

Ikatlong tugon ni Juan Bautista, “Huwag kayong manghihingi kaninuman sa pamamagitan ng pamimilit o ng pagpaparatang ng di totoo; masiyahan kayo sa inyong sahod.” Nagmumula ang kagalakan ng tao sa pagiging KUNTENTO sa mga bagay na mayroon siya. Kapag kuntento ang tao sa mga bagay na tinatamasa niya sa kasalukuyan hindi na siya maghahanap na marami pa, o ng iba pa. Sapat na sa kanya ang mayroon siya. Malungkot pa din ang tao sa gitna ng mga yaman na bigay ng mundo dahil hindi pa kuntento. May hinahanap pa na hindi kayang ibigay ng mundo. Kung gusto nating mapuspos ng galak ngayong Pasko MAKUNTENTO tayo sa mga bigay sa atin ng Diyos. Mas masaya ang buhay kapag sapat na para sa atin ang anumang bigay ng Diyos.

Ilang araw na lang Pasko na. Kagalakan ba ang laman ng ating puso. Maging mapag-bigay tayo. Maging matapat tayo. Maging kuntento tayo. Ito daan tungo sa tunay na kagalakan.

2009-12-06T17:20:00.000-08:00

Tatlong Hakbang Tungo sa Kagalakan
(Ikalawang Linggo sa Panahon ng Adbiyento)

Iba-iba ang reaksiyon ng tao sa homiliya. Ito ang natuklsan ko sa apat na taon na pagiging pari. Karaniwang gusto ng tao ang maikli pero malaman na homiliya, tuwirang tinatalakay ang mensahe ng Salita ng Diyos, may paglalapat sa buhay at kaunting patawa para makuha ang atensiyon ng nila. Mas higit na mapanuri ang mga taong nasa siyudad pagdating sa homiliya. Gusto mabilis at wala ng paligoy-ligoy pa. Isang bagong pari ang binilinan ng nakatatandang pari na dapat siyang mangaral sa loob lamang ng sampung minuto dahil wala daw panahon ang mga tao at lagi silang nagmamadali. Naobserbahan ko din ito sa isang parokya sa Maynila kung saan sunud-sunod ang Misa. Sinunod naman ng batang pari ang habilin. Pero laging gulat niya nang dumating sa kanilang parokya ang ang isang sikat na orkestra para magtanghal. Mahigit dalawang oras ang konsiyerto pero hindi natinag at inantok ang mga tao. Sa simula hanggang wakas masigla silang lahat. Di ba ganito din tayo? Kapag konsiyerto, palabas sa telebisyon o sinehan hindi natin tinutulugan, pero sa Banal na Misa inaantok tayo.

Bakita nga kaya walang literal na kagalakan ang pagtanggap ng tao sa Salita ng Diyos? Ito daw ang dahilan: kailangan daw muna ng tao ang personal na karanasan sa Diyos sa kanilang buhay bago dinggin ang Salita ng Diyos nang may kagalakan. Ang pagpapahayag ng Salita ng Diyos sa taong walang personal na karanasan sa Diyos ay parang pagbabasa ng isang nobela sa taong walang kaalaman kung ano ang nobela. Tutulugan lang nila ito o kaya’y iiwanan.

Dumating kay Juan Bautisa ang Salita ng Diyos nang siya nasa ilang at tinanggap niya ito nang buong kagalakan at ibinahagi niya ito sa iba. Si Juan Bautista ang huwaran natin sa pagtanggap sa Salita ng Diyos ngayong Adbiyento at sa lahat ng sandali ng ating buhay. Tatlong mahahalagang hakbang ang makikita natin sa Ebanghelyo para makatawid tayo mula sa pagiging matamlay sa pagtanggap sa Salita ng Diyos tungo sa pagiging masiglang tagatanggap at tagapagpahayag nito: Una, Si Juan ay nasa ilang. Ikalawa, dumating sa kanya ang Salita ng Diyos. Ikatlo, nilibot ang mga lupain sa magkabilang panig ng Jordan at nangaral.

Unang Hakbang: Kailangan nating pumunta sa ilang. Ito ang pagkakataong pansamantala nating iniiwan ang ating mga gawain at pinagkakaabalahan para makatagpo ang Diyos sa panalangin at pagninilay. Kailangan nating paminsan-minsan tumigil para marinig ang tinig ng Diyos at mapalakas Niya tayo. Baka masyado na tayong nabubugbog ng mga ingay ng mundo kaya kailangan nating pumunta sa ilang ng pananalngin at pagninilay para maranasan ang Diyos.

Ikalawang Hakbang: Dumarating sa atin ang Salita ng Diyos. Ang Diyos mismo ang nagsisimula para marinig natin ang Kanyang tinig. Nagsasalita Siya sa mga pagdiriwang natin at sa mga araw-araw ng karanasan natin para bigyan Niya tayo ng inspirasyon at pag-asa. Kailangan lang nating ibukas an gating puso sa Kanya na araw-araw dumarating sa buhay natin.

Ikatlong Hakbang: Kailangan nating humayo at ibahagi sa iba ang Salita ng Diyos. Matapos nating marinig ang Salita ng Diyos at mabigyang lakas at pag-asa nito, kailangan nating pumunta sa iba para ibahagi ang magagandang ginawa sa atin ng Diyos. Hindi sapat na marinig at mapagnilayan natin ang Kanyang Salita, kailangan din natin itong ibahagi sa iba.

Handa na ba tayong tanggapin ang Diyos at ang Kanyang Salita ngayong Pasko nang sigla sa ating mga puso? Buong kagalakan sana natin Siyang matanggap sa buhay natin sa pamamagitan ng ating pagtungo sa ilang ng pananalangin at pagninilay. Mapalitan nawa ng kagalakan ang ating katamlayan, ng pag-asa ang ating kalungkutan, ng lakas ng loob an gating mga agam-agam.

Kung paanong nagagalak tayo sa magagandang balita sa paligid natin. Magalak din sana tayo sa pagtangagap sa Diyos at sa Kanyang Salita.

2009-11-29T15:48:00.000-08:00

ADVENT AND CHRISTMAS SEASON 2009

November 29 First Sunday of Advent

December 11(Friday) Advent Recollection and Penitential Service

4:30 pm Mass
5:30 pm Recollection
7:00 pm Confession

December 15 Start of Simbang Gabi in Barangays

December 16 Start of Simbang Gabi in the Parish
(4:00 am)

December 21 Pamaskong Handog ni San Jose

December 24 Christmas Eve Mass
8:00 pm Panuluyan
9:00 pm Mass

December 25 Solemnity of the Lord’s Birth

7:30 am Mass
9:00 am Mass
11:00 Baptism

December 27 Feast of the Holy Family

December 30 Parish Christmas Party and Raffle Draw
8:00 am Mass
9:00 am Program

December 31 New Year’s Eve Mass
9:00 pm

January 1 Solemnity of Mary, Mother of God

January 3 Solemnity of the Epiphany of our Lord

January 10 The Lords’s Baptism

January 17 Feast of Sto. Nino

January 24 Parish Ati-Atihan Festival

2009-11-27T16:20:00.000-08:00

Magbantay at Manalangin
(Unang Linggo sa Panahon ng Pagdating)
Maligayang bagong taon sa inyong lahat! Bagong taon ngayon sa ating Taong Liturhiko (Liturgical Year) dahil sinisimulan natin ngayon ang Panahon ng Adbiyento- panahon ng paghahanda sa pagdating ng Panginoon. Unang dumating ang Panginoon noong Siya’y nagkatawang-tao at ipinagdiriwang natin ito sa Panahon ng Pasko. Pinaghahandaan din natin ang kanyang muling pagbabalik subalit hindi natin alam kung kailan ito magaganap. Kaya dapat tayong manatiling nagbabantay at nananalangin.
Nasa sa ating harapan ngayon ang sagisag ng ating paghahanda ngayong Adbiyento. Tinatawag natin itong Koronang Pang-Adbiyento o Advent Wreath. Ano ba itong sagisag na ito? Binubuo ito ng apat na kandila na sumasagisag sa ating apat na Linggong paghahanda. Tatlo rito ay kulay ube na kumakatawan sa ating paghahangad sa pagdating ng Panginoon, at ang kulay rosas na sisindihan sa ikatlong Linggo ay sumasagisag sa kagalakan dahil nalalapit na ang araw ng ating Manunubos. Ang kulay berdeng dahon naman ay tanda ng wagas na pag-ibig ng Diyos, gayundin ng pag-asa at buhay, at ang hugis bilog ng korona ay simbolo naman ng buhay na walang hanggang.
Napakadali daw pong kuhanin ang pansin ng isang munting sanggol. Kapag ito’y umiiyak iugoy lang natin ang duyan at tatahan na ito. Gayundin ang isang batang maliit, bigyang mo lang ito ng candy o kaya laruan titigil na ito sa pag-iyak. Madaling ding kunin ang atensiyon o gambalain ang mga kabataan. Sabihin mo lang ang pangalan ng sikat na artista makukuka mo ang kanilang pansin. Kapag nakita ang paboritong aktor o aktres na may bagong style ng buhok o pananamit tiyak gagayahin ito kahit hindi bagay.
Maraming tao sa daigdig ang madaling gambalain at makuha ang atensiyon ng mga bagay na mundong ito. Para bang nahihipnotismo o naaakit ng mga bagay-bagay sa mundo kaya iyon na lamang ang pinahahalagahan at pinagkakaabalahan. Ito ang paalala sa atin ng Panginoon ngayong Unang Linggo ng Adbiyento. “Mag-ingat kayo na huwag magumon sa katakawan at paglalasing at mabuhos ang inyong isip sa mga intindihin ng sa buhay na ito” , ito ang sinabi ng Panginoon sa ating Ebanghelyo.
Ang Pasko sa ating bansa ay nahaluaan na ng komersiyalismo. Parang masyado nang nakatuon ang pansin ng tao sa mga materyal na bagay na may kinalaman sa Pasko. Parang hindi masaya kapag walang makikislap na ilaw, malalaking parol, bagong damit at sapatos, masasarap na pagkain. At parang sinasabi sa atin ng mundo na kapag wala ka ng ganito o ganoong bagay hindi ka magiging masaya. Isa itong indikasyon na inaagaw na ng mga bagay ng mundong ito ang ating atensiyon.
Bakit kaya naagaw ng mundo ang ating atensiyon? May dalawang maaaring dahilan kung bakit? Una, hindi tayo nagbabantay. Hindi natin nababantayan ang ating mga ugali, pamamaraan ng pamumuhay, (life style), pagpapahalaga (values) at maging ang ating hilig at pinagkakaabalahan sa buhay. Napakadaling masilaw ng tao sa kinang ng materyal na bagay, kasikatan o kapangyarihan o kaya naman ng panandaliang ginhawa at saya na iniaalok ng mundong ito. Kung hindi tayo magbabantay baka sa bandang huli nakupot na tayo at naigapos ng mga bagay ng mundong ito. Ikalawa, hindi tayo nananalangin o nagkukulang sa panalangin. Dahil sa kaabalahan ng tao sa maraming bagay nawawalan na ng panahon sa pakikipag-ugnayan sa Diyos. Dahil sa sobrang paghahangad at pagpapahalaga sa pera at materyal na bagay nakakalimutan na kung ano ang tunay na mahalaga sa buhay. Kapag hindi na nagdarasal ang tao madali na siyang mahulog sa bitag na pagiging makamundo. Pero kapag nagdadarasal ang tao natutuklasan niyang may mas mahalaga pa pala sa buhay- ang ugnayan sa Diyos at sa kapwa tao. Maraming taong kumpleto sa lahat ng luho at layaw sa buhay pero hindi masaya dahil may kulang sa kanila. Nagkukulang sila ng puwang o talagang wala ng puwang sa kanilang buhay ang Diyos.
Kung nagagambala tayo sa mga bagay ng mundong ito, magambala din sana tayo ng Diyos sa ating mga pag-uugali at pagpapahalaga na naglalayo sa atin sa Kanya. Magbantay tayo at manalangin ngayong Adbiyento para maging mas makabuluhan at mabunga ang ating Pasko. Magbantay tayo at manalangin para abutan tayo ni Kristo nang handa at hindi nalilito ng mundo.

2009-11-25T13:48:00.000-08:00

RITU NG PAGBABASBAS NG KORONANG PANG-ADBIYENTO AT PAGSISINDI NG KANDILA

Sa Unang Linggo gaganapin ang pagbabasbas ng Koronang Pang-Adbiyento. Sa susunod na tatlong Linggo ay pagsisindi na lamang ng kandila. Gaganapin ang pagbabasbas pagkatapos ng pagbati. Ang pagsisindi ng kandila sa mga susunod na Linggo ay pagkatapos ng pagbati na susundan ng panalangin ng mga nakatalagang pamilya, samahan o indibidwal.

PAGBABASBAS NG KORONANG PANG-ADBIYENTO

Pari: Mga kapatid, ngayon ay maringal nating sinisimulan ang Panahon ng Adbiyento. Buksan natin ang ating mga puso sa pag-ibig ng Diyos habang pinaghahandaan natin ang pagdating ni Kristo sa ating buhay at mga tahanan. Ang mga kandila ng koronang ito ay nagpapa-alala sa atin na si Hesukristo ay dumating upang pawiin ang kadiliman ng kasalanan at akayin tayo tungo sa liwanang ng Kanyang maluwalhating paghahari.

PANALANGIN

Pari: Panginoon naming Diyos, nagagalak ang Iyong sambayanan habang naghihintay sa pagdating ng Manunubos, na siyang nagbibigay liwanag sa aming mga puso at pumapawi sa kadiliman ng kasalanan. Puspusin mo ng Iyong pagbabasbas ang mga kandila ng koronang ito; ang mga liwanag nito ay sumalamin nawa sa kaningningan ni Kristo, na aming Panginoon magpasawalang hanggan.

Isusunod ang pagsisindi ng unang kandila na susundan ng Panalangin para sa Unang Linggo na pamumunuan ng pamilya, samahan o indibidwal na nakatalaga.

PANALANGIN SA UNANG LINGGO

Namumuno: O Diyos, aming Ama, naghihintay kami sa Iyong Anak na dumating sa amin. Tulungan Mo kaming Makita Siya sa Kanyang pagdating sa amin sa mga salita ng Banal na Kasulatan, sa pagmamahalan ng aming pamilya, sa aming pang-araw-araw na gawain at sa aming paglilingkod sa bawat isa. Amen.

PANALANGIN SA IKALAWANG LINGGO

Namumuno: O Diyos, aming Ama, pinupuno Mo ang aming mga buhay ng bawat mabuting handog. Tulungan Mo kaming magbilang ng aming mga biyaya at matagpuan ang kagalakan sa mga simpleng mga bagay sa aming kapaligiran, at tulutan Mo kaming maging higit na maligaya habang ang kaarawan ni Hesus ay nalalapit na. Amen.

PANALANGIN SA IKATLONG LINGGO

Namumuno: Pinakamamahal na Ama, ipinadala Mo ang Iyong Anak upang iligtas ang lahat ng tao. Ikaw ay tunay na dakila. Tulungan Mo kaming makapagpatawad sa lahat ng mga nakasasakit sa amin at maging mas maunawain sa mga taong mahirap pakisamahan. Sa ganitong paraan, maihahanda namin ang aming mga puso upang matanggap ang aming Panginoon at Tagapagligtas. Hinihiling naming ito sa Iyo, sa Ngalan ng Iyong Anak na si Hesus.

PANALANGIN SA IKA-APAT NA LINGGO

Namumuno : O Maria, pinakauna kang tumanggap kay Hesus sa iyong puso. Ipanalangin mo kami sa pagdinig sa Salita at sa pagtanggap sa Kanyang Anak sa aming mga puso. Amen.

2009-11-20T23:45:00.000-08:00

Hari ng Paglilingkod, Hari ng Katotohanan
(Dakilang Kapistahan ng Kristong Hari)
Sa pagtatapos natin ngayong Linggo ng ating Taong Liturhiko ipinagdiriwang natin ang Dakilang Kapistahan ng Kristong Hari. Ipinapahiwatig nitong kapistahang ito na kay Kristo ang ang lahat ng araw at panahon; siya ang alpha at omega, ang simula at wakas ng lahat.
Karaniwan nating paglalarawan sa hari ay makapangyarihan, may malawak na nasasakupan, kinatatakutan ng lahat, maraming kawal at laganap ang kanyang kapangyarihan, pinapanginoon at iginagalang ng lahat, nakaupo sa trono at pinagpupugayan ng lahat. Hindi ganito ang pagkahari ni Kristo. Ang kanyang pagiging hari ay hindi sa nasasakupan, sa dami ng kawal at malakas na kapangyarihan. Ang kanyang paghahari ay paglilingkod at pag-aalay ng buhay para sa lahat at pagpapahayag ng katotohanan.
Ang paghahari ni Hesukristo ay paglilingkod. Naparito siya hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at mag-alay ng sariling buhay. Kakaibang-kakaiba sa mga hari at hari-harian sa mundo natin ngayon. Kapag dumating ang isang mataas na tao hindi tayo magkanda-tuto kung papaano sasalubungin at aasikasuhin. Ito namang darating feeling VIP o napakaimportanteng tao. Mahahabang linya ng sasakyan ang mauuna sa kanya, may maiingay na tunog ng sirena para ipaalam na darating na siya (kahit madalas huli sa takdang oras). Wala ang mga ganito sa pagiging hari ni Kristo. Ang kanyang pagkahari ay kakikitaan ng kapayakan subalit punung-puno ng paglilingkod at pag-aalay ng buhay. Ganito ba ang mga hari at hari-harian sa lipunan natin ngayon? Ganito din kaya ang mga gustong maging hari at hari-harian sa darating na mga taon? Si Kristo ay haring lingkod ng lahat. Lingkod natin siya at nais Niya tularan natin Siya.
Ang paghahari ni Kristo ay sa Katotohanan. Sinabi niya naparito Siya sa sanlibutan upang magsalita tungkol sa katotohanan. Samakatuwid kapag mayroong katotohanan naroon si Kristo at naghahari. Ganito kaya ang mga hari at hari-harian sa lipunan natin ngayon? O mga haring binabali at binabalewala ang katotohanan at pilit na ginagawang tama ang mali? Hindi hari ng katotohanan ang tawag dito kundi hari ng kasinungalingan at panlilinlang. Si Kristo ay Haring tapat sa katotohanan na nagmumula sa Diyos Ama. Marami ng biktima ng kasinungalingan sa ating lipunan at nagsimula ang lahat ng ito sa loob ng tahanan. Kung saan naroon ang panlilinlang at katiwalian wala doon ang paghahari ni Kristo. Dahil sa katapatan ni Kristo sa katotohanan sinapit Niya ang pagkamatay sa Krus. Kaya din ba nating tumayo sa tama kahit na tayo ay masaktan at mahirapan, kahit na tayo ay libakin at pulaan at siraan o mananahimik na lang tayo at patatangay sa maling sistema at kalakaran? Si Kristo ay Hari ng katotohanan. Nais Niyang mamuhay din tayo sa katotohanan.
Ngayong Linggo nagagalak tayo sa pagpupugay kay Kristong hari. Ipasakop nawa natin sa Kanya ang lahat-lahat sa buhay natin pati mga kasalanan at kahinaan natin. Buong kababaang loob nating ipagkatiwala sa kanya ang ating bansa upang maghari dito ang paglilingkod at pamumuhay sa katotohanan hindi ang pagiging makasarili at pagiging tiwali sa katungkulan.
Mabuhay si Kristong Hari! Mabuhay nawa siya sa ating mga pusong tapat sa katotohanan at mapaglingkod sa sambayanan!

2009-11-14T03:56:00.001-08:00

Masayang Wakas. Magandang Bukas
(Ika-33 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Lahat ng bagay na umiiral sa daigdig ay kumukupas at may katapusan. Ang lahat ay may hangganan- maging tao, hayop, halaman o alinmang nilikhang may buhay. Maging ang kagandahan, kapangyarihan at katanyagan ay mayroon ding hangganan. Iisa lang ang walang hanggan at walang katapusan, walang iba kundi ang Diyos.

Habang papalapit tayo sa pagtatapos ng ating Taong Liturhiko ipinapahiwatig sa atin ng ating mga pagbasa ang katotohanan tungkol sa katapusan ng mundo. Kagim-gimbal ang paglalarawang inilahad ni Hesus sa Ebanghelyo- magdidilim ang araw, hindi magliliwanag ang buwan, malalaglag mula sa langit ang mga bituin, mayayanig ang mg kapangyarihan sa kalawakan. Maraming sekta ang may literal na pang-unawa sa bahaging ito ng Bibliya, kung kaya bago pumasok ang taong 2000 marami ang natakot. Ipinapalagay nilang magwawakas na ang daigdig na ito, pero hanggang ngayon nandito pa naman tayo.

Totoong magwawakas ang lahat sa mundo, pero walang nakakaalam kung kailan ito. Hindi rin sa paraang nakakatakot at kagim-gimbal. Gusto kaya ng Diyos magtapos ang lahat sa ganitong paraan. Darating ang Diyos hindi upang wasakin o sirain ang lahat. Hindi Siya darating para takutin tayong lahat. Darating Siya para tipunin tayong lahat na mga hinirang ng Diyos. Kung gayon hindi pala dapat katakutan ang pagbabalik ng Anak ng Tao.

Pero bakit nga ba maraming natatakot? Una, marahil natatakot tayo dahil ang akala natin ang darating ay magwawasak sa ating lahat. Dapat nating tandaan na ang darating sa takdang panahon at hindi magwawasak kundi ang gagawa ng bagong langit at bagong lupa. Ikalawa, natatakot tayo dahil nakatanim sa isip natin na ang darating ay huhusga sa atin. Ang Anak ng Tao ay darating para iligtas tayo at hindi para bigyan ng kaparusahan tulad ng itinuturo ng ibang relihiyon. Ang Diyos nating mga Katoliko ay hindi naghahasik ng takot at lagim kundi pag-ibig at pagpapatawad.

Dahil ang darating na Anak ng Tao ay titipunin tayo at ililigtas tayo magpapabaya na lamang ba tayo sa buhay? Ganoon naman pala at hindi tayo lilipulin at parurusahan maaari na ba nating gawin ang lahat ng gusto nating gawin tulad ng lahat ng layaw at luho sa mundo? Hindi. Ang mapagligtas at mapagmahal na Diyos ang siyang dapat nating maging inspirasyon para lalong maging mabuti ang banal.

Sa halip na alamin nating kung kailan at paano mangyayari ang lahat ng ito dapat nating ituon ang ating mga sarili sa napakaraming biyaya ng kasalukuyan. Sa halip na pilit nating alamin ang saktong petsa at dako nito maging mapamatyag tayo sa maraming tanda ng pag-ibig ng Diyos. Sa halip na takot at pangamba ang mamayani sa puso natin, palalimin natin ang ating pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos.

Mahal na mahal tayo ng Diyos higit pa sa pagkakaunawa natin. Hindi Niya hahayaang mauwi ang lahat-lahat sa mundong ito sa pagkasira at pagkawasak. Hindi Niya wawakasan ang lahat ng ito sa malagim na pamamaraan. Hindi tayo inilaan ng Diyos sa kaparusahan at nakakatakot na katapusan. Inilalaan Niya sa tayo sa Kanyang mapanligtas na pagmamahal. Palakasin nawa ng Eukastiyang ito ang ating pananampalataya. Ito ang buhay ng tanda na magandang kahihinatnan natin sa piling ng Diyos.

Araw- araw nating harapin ang katotohanan ng katapusan ng lahat ng bagay maging ang katapusan ng ating buhay. Harapin natin nang buong tapang. Harapin natin ito nang may matibay na pananampalataya at pagtitiwala sa Diyos. Sa Diyos laging masaya ang wakas. Sa Diyos laging may magandang bukas.

2009-11-06T04:42:00.001-08:00

Bawal ang Kuripot!
(Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Wala ng halaga sa panahon natin ngayon ang isang kusing. Hindi na ito pinapansin kahit makita sa kalsada o kahit ipansukli sa atin. Lalong hindi na ito pinapansin ng mga bata. Natatandaan ko noong maliliit kami piso ang hinihingi namin sa magulang. Pero ngayon kapag binigyan mo ng piso ang bata ibabato pa sa iyo. Minsan nga pati ang mga namamalimos ayaw na ng piso, at mas lalong ayaw ang isang kusing. Kasabihan nga natin kapag walang pera, “ Ni isang kusing wala ako”. Parang wala na nga talagang halaga ang isang kusing. Pero hindi mabubuuo ang piso kapag kulang ng isang kusing.

Dalawang kusing lamang ang inihulog ng babaeng balo sa hulugan ng mga kaloob doon sa templo, samantalang ang mga mayayaman naman ay naghulog ng malalaking halaga. Sa paningin ni Hesus ang babaeng iyon ang naghulog ng higit sa lahat dahil ang iba’y nagbigay lamang ng bahagi ng hindi na nila kailangan, ngunit ibinigay ng babaeng balong iyon ang buo niyang ikabubuhay- ang lahat-lahat sa kanya. Kung tutuusin ang babaeng balo ang totoong nagbigay at hindi ang mga mayayaman na limpak-limpak ang pera pero kulimagmag lang ang ibinigay!

Apat na taon na akong pari, at apat na taon na din ako nabubuhay dahil sa kagandang loob ng mga taong pinaglilingkuran ko. Masarap magmahal ang mga simple at mahihirap na tao dahil kung magbigay sila bukal sa kalooban. Nakakaantig ng puso ang isang matandang miyembro ng ating parokya na sa kanyang kawalan nakuhang pang magbigay ng abuloy na 1000 piso para sa pagawain at nakakahiya namang ikumpara sa kanya ang taong mas maginhawa sa kanya pero nagbibigay ng mas mababang halaga. Totoong hindi po pinag-uusapan kung magkano ang ibinibigay, pero mahalagang punto din na tingnan natin kung nagbibigay tayo nang marapat ayon sa tinatanggap natin mula sa Diyos. Sino kaya ang mas marunong magbigay ang taong nagpabendisyon ng trisikel at nagbigay ng 500 piso o ang taong nagpabendisyon ng mamahaling kotse at nagbigay ng 100 piso? Minsan nasasabi ko sa sarili ko mas galante at bukas palad ang mga simple at dukha. Nakakatuwa nga po isang anihan may nagbigay sa akin ng bigas nakasilid sa sakong maliit, galing sa isang nakikigapas. Nakuha pang magbahagi mula sa kanyang nahunos.

Totoo nga po na walang mayaman na hindi maaaring mangailangan at wala ding mahirap na hindi makapagbibigay. Tayong lahat ay tumatanggap sa Diyos kaya tayo’y dapat magbalik-handog sa Diyos bilang pasasalamat sa kagandahang loob Niya sa atin. Sinabi ni Arsobispo Socrates Villegas sa kanyang homiliya noong italaga siyang arsobispo ng Lingayen-Dagupan, “Bawal ang paring kuripot”! Gusto ko pong idagdag, “Bawal ang Sambayanang kuripot.” Minsan ang kakuriputan ng tao hindi lang sa pera. Ang iba ay kuripot sa panahon, sa talento, sa paglilingkod, at sa presensiya; napakahirap hikayatin sa mga gawaing pang-simbahan at pang-kabanalan. Bawal ang sambayanang kuripot, dahil ang Diyos hindi kuripot sa pagkakaloob ng mga biyayang kailangan natin.

Hindi pera ang nais bigyang pansin ng Diyos sa atin ngayong Linggo kundi ang saloobin at ugali natin sa pagbibigay sa kapwa, sa Simbahan at sa pamayanan. Sa tuwing dadaan sa iyo ang basket ng koleksiyon sa Misa kung Linggo ano ang saloobin mo? Paano ka nagbibigay? Kapag nakakatanggap ka ng solicitation para sa gawaing pang-simbahan alin ba ang mas marami ang sinasabi mong salita o ang ibinibigay mo. Ang Simbahang Katoliko nga kung tutuusin ang pinakamaluwag ang kautusan tungkol sa pagbibigay. Sa ibang relihiyon ipinatutupad talaga ang pagbibigay ng ikapu o tithes. Sa atin magbigay ang nais magbigay. Minsan hindi na nga nagbibigay maingay at mareklamo pa.

Sa Eukaristiya nararanasan natin palagi ang lubos na pagbibigay ng Diyos. Ito ang kenosis (self-emptying) ng Diyos- ang pagbibigay Niya ng lahat-lahat sa atin para tayong walang-wala ay magkaroon. Kung maramot at kuripot ang Diyos sa atin wala tayo ngayon. Kung maramot at kuripot tayo sa Diyos at sa kapwa ano pang gantimpala ng langit ang hihintayin natin? Tandaan natin hindi lang kusing ang tinatanggap natin sa Diyos kundi limpak-limpak na biyaya.

2009-10-31T01:17:00.000-07:00

Hiwaga ng Buhay, Hiwaga ng Kamatayan
(Dakilang Kapistahan ng mga Banal)

Abalang-abala ang maraming tao sa panahong ito sa paghahanda ng maraming bagay- ang paglilinis ng puntod, paghahanda ng pagkain para sa mga kapamilya at kamag-anak na darating at iba pa. Sa dami ng kaabalahan ng tao sa mga araw na ito, malaki ang posibilidad na matabunan ng mga bagay na panlabas ang espirituwal na dimensiyon ng mga araw na ito at mauuwi lang sa reunion, kainan, kantahan o kaya pag-libot. Madami ngang Katoliko ang hindi lubos na nakakaunawa kung ano ba talaga ang ipinagdiriwang tuwing Nobyembre 1 at Nobyembre 2. Bakit nga ba tayo nagpupunta sa sementeryo at nag-aalay ng mga bulaklak, nagtutulos ng kandila at nananalangin para sa mga yumao tuwing Nobyembre 1 at Nobyembre 2?

Dalawang mahahalagang elemento ng ating pananampalataya ang ipinagdiriwang natin sa mga araw na ito. Una, ang Nobyembre 1 ay Dakilang Kapistahan ng lahat ng mga banal. Kaugnay ito ng ating pananalig bilang mga Katoliko sa kasamahan ng mga banal (Communion of Saints). Madami ng mga santo at santa ang itinalaga ng ating simbahan dahil sa kahanga-hanga nilang pamumuhay sa kabanalan. Sila ang mga maituturing na bayani na ating pananampalataya. Mga pangkaraniwang tao silang tulad natin subalit nagsikap nang lubos upang maisabuhay at mapangatawanan ang pananampalataya. Hindi lamang ang mga santo at santang itinalaga ng Simbahan ang ating pinararangalan sa araw na ito. Kasama din ang mga taong maaaring nauna na sa atin pero nag-iwan ng ala-ala ng kabutihan at kabanalan ng buhay. Maaaring sila ay mga magulang o kapatid natin, kamag-anak, kaibigan at iba pang tao na naglakbay sa mundong ito at namuhay nang mabuti at banal. Kasama din dito ang mga taong patuloy pang naglalakbay sa lupa at patuloy ding nagsisikap na makapamuhay nang nakaayon sa Diyos. Maaaring sila ang mga taong madasalin at matulungin sa kapwa; mga taong simple at tahimik na naglilingkod sa Diyos at sa kapwa. Ang araw na ito ay pagbibigay-pugay sa lahat ng mga mortal na katulad natin na banal ang buhay at nagtatamasa na ng kaligayahang galing sa Diyos. Ang araw ding ito ay pagpapaalala sa ating lahat na noong tayo’y bininyagan inilaan tayo ng Diyos sa pamumuhay sa kabanalan. Kaya tayong lahat ay nais ng Diyos na maging santo at santa. Kaya natin dahil may mga tao ng tulad natin na nakarating sa piling ng Diyos. Maaaring hindi nga tayo maideklarang santo o santa ng Simbahan pero kaya din nating mamuhay nang may takot sa Diyos, mapagmahal at mapaglingkod sa Diyos at sa kapwa. Araw-araw ito ang hamon sa atin.

Ikalawa, sa Nobyembre 2 ay ginugunita naman natin ang lahat ng yumaong Kristiyano. Kaugnay ito ng ating pananalig bilang mga Katoliko sa pagkabuhay na muli ng mga namatay na tao at sa buhay na walang hanggang. Bakit nga ba nagdarasal pa tayo at nag-aalay ng mga sakripisyo para sa kanila? Dahil ito ang nag-uugnay sa atin sa kanila. Maaari matagal na silang patay pero hindi ang kanilang mga magagandang ala-ala. Inililibing lamang nating ang kanilang katawang lupa pero hindi ang magagandang halimbawa at ala-ala. Ipinapanalangin natin sila dahil kailangan nila ito para maluwalhating makarating sa piling ng Diyos. Hindi ang kandila o bulaklak na dala natin ang magpapagaan ng kanilang mga dalahin kundi ang ating mga panalangin na may kasamang sakripisyo. Ang araw na ito ay pagpapaalala sa atin na talagang pansamantala lang ang buhay natin sa mundong ito. Darating ang panahon na matatapos din ang paglalakbay natin sa mundo para makarating tayo sa piling ng Diyos. Pero hindi tayo dapat matakot dahil may magandang plano para sa atin ang Diyos.

Maging puno sana ng panalangin ang mga araw na ipagdiriwang natin. Magtipon-tipon sana ang mga pamilya sa pagdadasal at pagninilay hindi lang sa pagkain at kuwentuhan nang sa gayun lumalim tayo sa pang-unawa sa diwa ng mga araw na ito.

2009-10-23T20:05:00.000-07:00

Hesus, Anak ni David, Mahabag po kayo sa Amin
(Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Walang mapagsidlan ng tuwa ang mga nananalo sa mga game show sa telebisyon! Tiyak katakut-takot na mga pagsubok ang pinagdaanan nila pagpasok pa lang sa studio. Todo dasal ang marami para mapili na maglaro sa patimpalak. Para naman sa iba ang makapasok lang sa studio at makita ang kanilang favorite game show host ay isa ng jackpot! Pero karamihan sa kanila jackpot price talaga ang habol. Bakit nga naman hindi, napakahirap ng buhay kaya sa game show iniiaasa ang suwerte sa buhay. Mas kapana-panabik siguro kung ikaw na ang nanalo ay ika pa ang pipili ng premyo mo! Halimbawa, 2 milyong piso, mamahaling sasakyang, o kaya house and lot ang pagpipiliaan. Kalimitan hindi makapili nang matino dahil sa sobrang excitement. Ang iba naman may alok ng magandang premyo gusto pa na mas mataas o mas mahal. Sa bandang huli dahil sa masyadong paghahangad ng mas mataas nauuwi sa wala. Pera na, naging bato pa, at todo sisi at kantiyaw ang aabutin niya.

Si Bartimeo ay may pinakaasam din sa kanyang buhay, walang iba kundi ang makakita. Nang tanungin siya ni Hesus kung ano ang ibig niya sinabi niya, “Guro ibig ko pong makakita”. Ang matupad ang pangarap na ito ay sapat na para sa kanya, kaya nang malaman niyang ipinatatawag siya ng Panginoon iniwaksi niyang ang kanyang balabal, paluksong tumayo at lumapit kau Hesus.

Sa panahon ng matinding pangangailangan ni Bartimeo si Hesus ang hinahanap-hanap niya. Matagal na niyang inaabangan si Hesus, kaya nang marinig niyang naroon si Hesus tinawag niya ang pansin ni Hesus, “Hesus Anak ni David mahabag po kayo sa akin.” Madaming tao ngayon ang mas nasadlak sa hirap dahil sa mga katatapos na kalamidad. Bukod pa ang paghihirap na dulot na maling pamamahala at pagsasamantala ng iba. Sa ganitong pagkakataon mas higit na dapat tawagin ng tao ang pansin ng Diyos sa pananalangin. Talagang ngang mahirap ang buhay ngayon pero dapat pa din nating makita na may Diyos na hindi lang nagdaraan sa atin kundi kapiling at karamay natin. Wala talaga tayong ibang mapupuntahan kundi ang Diyos. Sa halip na magmukmok tayo at magmaktol dapat tayong lumapit sa Diyos at buong kababaang loob na ibulalas sa Kanya ang nilalaman ng ating puso. Ito ang unang aral sa atin ng Ebanghelyo ngayong Linggo.

Alam ni Bartimeo kung ano ang ibig niya at ito ang inilapit at ipinakiusap niya kay Hesus. Sa dinami-dami ng mga idinadasal natin sa Diyos alin kaya talaga doon ang gusto natin at kailangan natin? May mga taong himihingi sa Diyos pero hindi alam kung ano ang kanilang hinihingi. Hindi malinaw sa kanila kung ang idinadasal nila’y makakatulong sa kanila para maging mabuting tao at mabuting anak ng Diyos. Sa gitna ng marami nating mga concerns at alalahanin sa buhay dapat alam natin kung ano talaga ang mas mahalaga para sa atin at mas makakabuti sa atin at sa ibang tao. Ito ang ikalawang aral ng Ebanghelyo.

Sa pagdiriwang ng Eukaristiya napakalapit natin sa Panginoong Hesus. Sa mga oras na ito hindi lang nagdadaraan si Hesus sa harapan, kapiling pa natin sa Siya. Huwag tayong mag-atubiling lumapit sa Kanya. Ilapit natin sa Kanya ang nilalaman ng ating puso. Lakasan natin ang ating loob na usalin sa Kanya ang mga naisin natin na makakatulong sa atin.

Ngayong Linggo ilapit din natin sa Diyos ang mga kapatid nating bilanggo. Ang liwanag ng pag-ibig ng Diyos ay sumilay nawa sa kanilang mga puso para tahakin nila ang landas tungo sa tunay na pagbabago. Katulad natin mahal din sila ng Diyos at nangangailangan din sila ng pagkalinga ng Simbahan at sambayanan. Sa pagbulong natin sa Diyos sa ating mga pangangailangan, ibulong din natin sa Kanya ang kahilingan ng mga kapatid nating bilanggo.

Huwag nating palampasin ang pagdiriwang na ito na hindi natin tinatatawag si Hesus. Tulad ni Bartimeo isigaw din natin, “Hesus Anak ni David, mahabag po kayo sa amin!”

2009-10-17T00:25:00.000-07:00

Kapangyarihan Alang-alang sa Paglilingkod at Pagbibigay-buhay
(Ika-29 na Linggo sa Karaniwang Panahon)

Ngayong nalalapit na naman ang halalan, bagamat hindi pa opsiyal na nagsisimula ang pangangampanya kabi-kabila na ang mga makikita at maririnig nating mga tao na di-umano ay nais maglingkod. Ang ilan sa kanila kahit sa panahon ng kalamidad ay hindi napigilan na magparamdam sa mga tao na may plano silang kumandidato kahit hindi tahasang sinasabi. May mga pulitiko pang nagagawang ipagwawagan sa madla ang baho at dumi ng bawat isa basta magmukha lang mabuti sa tao at makuha ang kanilang simpatiya. Paglilingkod nga kaya ang totoong dahilan kung bakit pinagpapakamatayan ng ilan ang mga posisyon sa pamahalaan? Gayunpaman hindi naman natin minamaliit ang kanilang hangarin at hindi natin nilalahat dahil marami din namang malinis at banal ang intensiyon.

Ngayong Linggo ipinagdiriwang natin ang Linggo ng Misyon at sa Ebanghelyo ay natunghayan natin ang magkapatid na Santiago at Juan na humiling kay Hesus na makaupo sila katabi Niya-isa sa kanan at isa sa kaliwa. Sinabihan sila ni Hesus na hindi nila nalalaman ang kanilang hinihingi at isinalaysay sa kanila ang babatahin Niyang paghihirap pagdating ng panahon. Kung alam lang nila na ang kanilang hinihingi ay hahantong huli sa krus sa bandang, malamang hindi na nila ito aasamin kahit kalian.

Kung tutuusin hindi naman masama ang kapangyarihan. Kahit ang Diyos mismo ay punung-puno ng kapangayrihan at kadakilaan. Ang nagpapasama sa kapangyarihan ay ang tao na hindi marunong gumamit nito. Para itong matalim na punyal na nakamamatay kapag hindi maayos na ginamit ng tao. Nilikha ng Diyos ang kapangyarihan at katungkulan para sa paglilingkod. Para ito sa ikabubuti ng tao at ng sambayanan at alang-alang sa paglilingkod at pagbibigay-buhay sa tao. Ito ang tunay na diwa ng kapangyariha-paglilingkod at pagbibigay-buhay.

Kalimitan kapag narinig natin ang salitang kapanyarihan naiisip natin kaagad ang mga pulitiko at iba pang taong nasa pamahalaan. Sila kaagad ang ang pinagbibintangan nating umaabuso sa kanilang kapangyarihan. Nakakalimutan natin na tayong lahat ay may kapangyarihan at may posibilidad na gamitin ito nang hindi maayos . Ang mga magulang ay may kapangyarihan sa kanilang mga anak. Ang mga may-ari na mga lupa ay may kapangyarihan sa kanilang mga kasama. Ang mga guro ay may kapangyarihan sa kanilang mga mag-aaral. Gayundin ang mga pari ay may kapangyarihan sa kanilang mga parokyano. Kapag hindi ginamit ang mga ito alang-alang sa paglilingkod at pagbibigay-buhay para lang itong punyal o malakas na armas na nakamamatay.

Nakatawag pansin sa akin ang isang artikulo ni Alejandro Roces ng Philippine Star (Oktubre 13, 2009) na No Authority without Responsibility. Ginamit niya ang isang linya sa aklat na Meditations Divine and Moral (Anne Bradstreet, 1670). Sabi nito, ”Authority without wisdom is like a heavy ax without an edge, fiiter to bruise than polish.” Ang kapanyarihan na walang karunungan ay tulad ng isang mabigat na palakol na walang talim na mas angkop pa sa pagbugbog kaysa pagpapakintab. Inilalarawan dito na bawat kapangyarihan ay may kaakibat na responsibilidad na maglingkod at magbigay buhay, kung hindi wala din itong saysay o kabuluhan.

Si Hesus ang perpekto sa larangan ng paglilingkod. Lahat ng kapanyarihan sa langit at sa lupa ay ipinagkaloob sa kanya ng Diyos Ama, at ito ay ginamit Niya para paglingkuran at bigyang buhay tayong lahat. Dumating Siya sa atin hindi upang paglingkuran natin kundi para maglingkod at magbigay ng Kanyang buhay para sa ikaliligtas ng lahat.

Ngayong Linggo ipagdasal din natin ang mga misyonero at misyonera sa ibat’ ibang bahagi ng mundo. Iniwan nila ang lahat-lahat sa kanilang buhay para maglingkod sa Diyos at sa kapwa. Ipanalangin din natin ang mga nasa posisyon sa pamahalaan gayundin sa Simbahan. Gamitin nawa nila ito para makapaglingkod at makapag-bigay buhay at hindi para sa pansariling kapakanan.

Ipanalangin din natin ang ating parokya ngayong unang taong anibersaryo ng ating pagkakatatag. Maging sambayanan nawa tayong naglilingkod at nagbibigay-buhay

2009-10-10T00:40:00.000-07:00

Si Hesus at Tanging si Hesus Lamang
(Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Madaming kuwento ang lumutang nitong mga nakaraang araw ng kalamidad. Mga kuwento ng pagliligtas sa buhay ng iba, pagkakawanggawa sa kapwa. Mga kuwento ng kalungkutan dahil sa pagkasira ng kabuhayan at pagkamatay ng mga mahal sa buhay. Hindi lang mga basura ang lumutang sa panahon ng baha; lumutang din ang mga bayani. Maaaring natabunan ng lupa at tinangay ng baha ang mga ari-arian ng iba pero hindi naman natinag ang pananampalataya kundi lalo pang naging matibay at matatag.

Sa likod ng mga kuwentong ito makikita din natin kung ano ang mahalaga sa tao. Sa pagbuhos ng malalakas na ulan at pagragasa ng tubig-baha ano ba ang inuunang isalba ng tao? Ang iba ang unang isasalba ay sasakyan, pera, alahas, kasangkapan sa bahay at iba pang materyal na bagay. Para naman sa iba unang-una dapat ang buhay.

Hindi maitatago na sa gitna ng mapanghamong sitwasyon sa buhay malalaman kung ano ang mas mahalaga sa tao. May mga taong hinayang-hinayang sa mga ari-ariang tinagay ng baha. Ang iba naman masaya na din kahit nawala ang mga ari-arian basta ligtas lang at buhay ang mga kapamilya.

Kahit sa ordinaryong daloy ng buhay natin maipapakita natin kung ano talaga ang mahalaga para sa atin. Madali itong makita dahil ang batayan nito ay kung ano ang pinaglalaanan natin ng lakas, panahon at buong pagkatao natin. May mga taong ang napakahalaga sa buhay nila ay pera at mga materyal na bagay. Dito lang nauubos ang ang kanilang panahon at lakas. Doon lang umiikot ang kanilang mga pinahahalagahan at priorities sa buhay. Ito ang mga taong parang laging pagod na pagod sa buhay dahil hindi natatagpuan kung ano talaga ang mahalaga. Hanap nang hanap ng ikabubuhay pero hindi natatagpuan ang buhay.

Ano ba ang sentro ng buhay natin? Ito ang tanong sa atin ni Hesus ngayong Linggo. Ito din ang tanong na hindi masagot ng lalaking lumapit kay Hesus. Alam niya ang nilalaman ng Kasulatan ukol sa pagkakamit ng buhay na walang hanggang. Alam niyang mahalaga ang utos ng Diyos kaya niya tinutupad ang mga ito. Malapit na siya sa pagkakamit ng buhay na walang hanggang, pero may kulang pa sa kanya- ang pagtalikod sa mga bagay ng mundong ito. Kasama sa pinahahalagahan niya ang buhay na walang hanggang pero hindi niya kayang magsakripisyo alang-alang dito kaya malungkot siyang umalis. Hindi pa sentro ng buhay niya buhay ng walang hanggang at ang mga bagay na pinahahalagahan nito.

Katulad ng lalaking lumapit kay Hesus hangad din natin ang buhay na walang hanggan, at katulad din niya alam na natin utos ng Diyos para makamit ito. May isa pang batayan para malaman kung talagang ito ang pinagpapahalagahan natin sa buhay o ito na ang sentro ng buhay natin. Kung kaya na natin isantabi ang mga bagay tulad ng pera, ari-arian, materyal na bagay, mga bisyo at ugaling di maka-Diyos may puwang na nga para sa atin ang buhay na walang hanggan. Pero kung nalulungkot at nahihirapan tayong bitawan ang mga ito baka malayo pa tayo sa buhay na walang hanggan.

Ang Unang Pagbasa natin ngayong Linggo ay nagpapaalala sa atin na ang Karunungan- na walang iba kundi ang pagkatagpo at pagkilala sa Diyos ay higit na mahalaga kaysa trono at setro na simbolo ng katanyagan at kapangyarihan. Hindi ito maipagpapalit sa alinmang kayamanan, ni sa ginto o sa pilak. Ang pagkatagpo at pagkilala sa tunay na Diyos ang siyang maghahatid sa atin sa buhay na walang hanggan.

Ano ba ang sentro ng buhay natin ngayon? Ano ba ang pinag-uubusan natin ng ating talino, panahon at yaman? Dadalhin ba tayo ng mga ito sa buhay na walang hanggan?

Sa pakikipagtagpo natin ngayong Linggo kay Hesus huwag sana tayong umuwing malungkot. Masaya sana tayong umuwi dahil malinaw sa atin na si Hesus ang sentro ng buhay natin. Si Hesus at tanging si Hesus lamang.

2009-10-03T00:15:00.001-07:00

Ayos ang Plano ng Diyos
(Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Talagang mapaghamon ang panahon natin ngayon. Sunud-sunod ang mga dumarating na kalamidad sa ating bansa at sa ibang bansa. Madami ang nawalan ng kabuhayan, tahanan, at mga mahal sa buhay sa mga sunud-sunod na bagyo, mga pagbaha at pag-guho ng lupa. Hindi pa nakakaahon ang marami nating kababayan sa bagyong Ondoy meron na namang kasunod na mas malakas na bagyo. May plano kaya ang Diyos sa mga pangyayaring ito? Gusto ba niyang masalanta at mawalan ng kabuhayan ang tao? Bunsod ng pananampalataya sasabihin nating hindi ito kalooban ng Diyos, bunga ito ng kapabayaan ng tao. Bunga ito ng pang-aabuso ng tao sa kalikasan. Hindi ito pagbawi ng Diyos sa mga kamalian natin, kundi bunga ito ng mga pagkakamali natin.

May plano ang Diyos sa lahat ng bagay. Maging sa pinakamaliit na organismo na umiiral sa mundo ay may plano ang Diyos sa paglikha dito. Umiiral ang lahat ng nilikha ayon sa plano na itinakda ng Diyos, at kapag hindi nasunod ang orihinal na plano ng Diyos hindi magkakaroon ng kapayapaan at kaayusan. Maayos at mabuti ang plano ng Diyos para sa lahat. Ang tao ang sumisira dito at nagwawalang bahala. Kapag nangyari ito masisira ang buhay ng tao.

Bahagi ng magandang plano ng Diyos ang kalikasan, ang mga dagat, kabundukan, mga hayop sa lupa, sa tubig at himpapawid, at higit sa lahat sa tao. Plano din ng Diyos ang pagsasama ng lalaki at babae para sa pagapaparami ng mga supling. Sa pasimula pa lang ito na ang gusto ng Diyos. Hindi gusto ng Diyos na maghiwalay sila at mag-asawa ng iba. Kung ano ang orihinal na plano iyun dapat ang masunod.

Nag-aani na ngayon ng masamang bunga ang hindi pagsunod ng tao sa banal na plano ng Diyos. Plano ng Diyos na maging panghabam-buhay ang pagsasama ng babae at lalaki. Pero may mga nagsusulong na ngayon na gawin ng legal ang diborsiyo dahil ito daw ang solusyon sa mga unsuccessful marriages. Hindi ba ang problema ay kawalang-katapan sa asawa kaya nagkaka-krisis sa pamilya? Pag-sasalegal kaya ng diborsiyo ang solusyon? Ano ang bunga ng kawalang katapatan ng tao sa magandang plano ng Diyos sa kasal? Pagkasira ng pamilya, pagkapariwara ng mga anak, pagkasira ng kinabukasan ng mga kabataan, mahinang pamayanan, kawalang moralidad. Ilan lamang ang mga ito sa masamang bunga ng hindi pagsunod ng tao sa plano Diyos. Talagang kapag lumihis ang tao sa plano ng Diyos walang kapayapaan, walang kaayusan.

Plano ng Diyos na pangalagaan ng tao ang kalikasan. Ayon sa pagpapasya ng Diyos na tao ang magbigay ng pangalan sa lahat ng nilikha. Ano ang ginagawa ng tao? Sinira ang kabundukan dahil sa pagmimina. Kinakalbo ang kagubatan dahil sa logging. Nagtatapon ng basura kung saan-saan. Hindi ito ang orihinal na plano ng Diyos. Ang plano ng Diyos ay maging matiwasay at masagana ang buhay natin. Naghihirap tayo, nasasalanta tayo hindi dahil gusto ng Diyos, kundi bunga ito ng paglihis natin sa plano ng Diyos. Plano ng Diyos na maging katiwala tayo ng lahat ng bagay na nasa mundo at hindi tagasira ng mga ito.

Pagkasira at pagkawasak pala ang bunga ng pagtalikod ng tao sa magandang plano ng Diyos. Masisira ang pamilya, ang kalikasan at ang tao kapag hindi nakaayon sa plano ng Diyos. Hindi ang Diyos ang sumisira sa Kanyang plano kundi tayong mga tao.

Sisihin ba natin ngayon ang isa’t isa sa gitna ng mga pagkasira at pagkawasak sa ating mga pamilya at paligid sa ngayon? Alam nating walang ibubungang maganda ang paninisi. Sa halip na magsisihan pumulot tayo ng mga aral sa ating mga karanasan. Maging mapagmahal at responsible ang mga mag-asawa sa isa’t isa, gayundin ang mga anak sa kanilang mga magulang. Gamitin natin ang likas na yaman natin nang may pananagutan. Pagyamanin natin ang mga ito at huwag sirain.

Tandaan natin kapag ang plano ng Diyos ang nasunod lahat ay magiging ayos.

PREX SA ST. JOSEPH

2009-09-29T05:17:00.000-07:00

Salamat sa Diyos dahil nasimulan na sa ating parokya ang Parish Renewal Experience o PREX noong Setyembre 25 hanggang Setyembre 27. Mayroong 36 na mga lider-layko ang dumalo, at sila ang bumuo ng PREX 1 sa St. Joseph Parish. Sana maging instrumento ito para lalong mapalapit ang mga mananampalataya sa Diyos at sa pamayanan.

Taos-pusong pasasalamat sa PREX Secretariat ng St. Francis of Assisi Parish sa Bongabon. Maraming salamat sa inyo mga ATE at Kuya! Hindi namin kayo makakalimutan.

Palibot Liham Bilang 2, Serye 2009

2009-09-23T00:08:00.001-07:00

Palibot Liham Bilang 2, Serye 2009
Tangkilikin natin ang Simbahan Natin

Tatlong buwan na ang nakalilipas nang ating simulan ang pagpapatayo ng Simbahan ni San Jose. Makalipas ang tatlong buwan ay malaki-laki na din ang nagagawa bagamat limitado pa ang pananalapi para sa proyekto. Pinasasalamatan natin ang mga kapatid nating patuloy na tumatangkilik sa ating pagawaing simbahan. Batid naming laganap ang krisis pang-pinasisyal sa ngayon, subalit marami sa atin ang hindi napigilan nito para maging bahagi ng proyekto sa pamamagitan ng pagbabahagi ng kanilang makakayanan. Taos puos ang ating pasasalamat sa mga Friends of St. Joseph na nagkakaloob ng kanilang buwanang pledge. Gayundin pinasasalamatan natin ang mga barangay na nasasakupan ng ating parokya na nagpapadala ng mga boluntaryong manggagawa tuwing Sabado. Dahil dito nabubuhay ang diwa ng Bayanihan. Ipinaaabot din natin ang taos-pusong pasasalamat sa mga nagkakaloob ng iba’t ibang materyales para sa ating pagawain.

Noong nakaraang buwan ng Agosto sinimulan natin ang Segunda Mana sa Parokya na pinagkukunan ng pandagdag pondo para sa ating proyekto. Pinasasalamatan natin ang mga tumatangkilik- ang mga nagdodonate at mga bumibili. Gayundin pinasasalamatan natin ang ating mga lider-layko na matiyagang nangangasiwa ng ating Segunda Mana. Tunay na ang lahat ay nagiging aktibong bahagi ng pagpapatayo ng ating Simbahan, at sa pamamagitan nito nabubuo din tayo bilang isang pamayanan. Wala talagang imposible kung sama-sama tayo at magtutulungan tayo.

Sa ngayon talagang sa Diyos na lamang tayo umaasa para sa pagpapatuloy
ng ating pagawain dahil unti-unti nang nauubos ang ating pondo. Dahil dito nais kong ipahayag ang sumusunod na panawagan:
1. Una, tangkilikin natin ang ating fund raising na Tulong Mong Isang Daan, Magagawa’y Simbahan. Ang mga bayad ng tikets ay dapat nang iremit sa ating ingat-yaman para magamit na sa pagtustos ng mga gastusin sa pagawain. Ipinapakiusap namin sa mga lider-layko na gumawa ng follow-up sa fund raising na ito.
2. Ikalawa, nanawagan kami sa mga nais pang maging miyembro ng Friends of St. Joseph na nagbibigay ng kanilang buwanang kontribusyon na isang daang piso pataas para sa pagawain at araw-araw na panalangin na isang Ama Namin, isang Aba Ginoong Maria at Luwalhati. Malaki din ang magagawa ng panalangin.
3. Ikatlo, sana madami pang sumama sa boluntaryong pag-gawa tuwing Sabado o kahit na ordinaryong araw. Malaking tulong ito para mapadali ang gawain at makabawas tayo sa upang trabaho. Pa-igtingin natin ang diwa ng Bayanihan sa ating parokya.

Muli ang aking taos pusong pasasalamat sa inyong lahat. Tangkilin natin ang simbahan natin! Bilang inyong pastol, kayo’y aking ipinagkakatiwala sa maka-amang pagmamahal at pagkalinga ni San Jose na ating Patron at Ama. Sa Oktubre 18, sama-sama nating ipagdiriwang ang ating unang taong anibersaryo ng pagkakatatag.

Sumasainyo kay Kristo,

Padre Jose Salvador D. Mallari
Kura Paroko

Mag-ingat sa Pagka-inggit. Nakamamatay!

2009-09-19T05:34:00.000-07:00

Mag-ingat sa Pagka-inggit. Nakamamatay!

Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Karaniwang sinasabi ng tao kapag may naninira sa kanila ang mga salitang, “Inggit lang yan”. Kapag may tao na wala ng makitang maganda sa kabila ng maraming bagay na mabubuti, sinasabi natin, “Inggit lang yan”. Kapag may mga taong sa halip na tumulong ay wala ng ginawa kundi manira, sinasabi ng tao, “Inggit lang yan.”
Napakahirap mabuhay kasama ang taong laging naiinggit. Wala na silang nakikitang maganda sa paligid at kapwa nila. Pati sa sarili nila ang tingin nila pangit. Kaya pangit ang buhay sa mga taong laging naiinggit. Kaya pati sila pangit! Hay, naku mabigat talaga ang buhay kapag puno ang puso ng tao pagkainggit. Hindi masaya ang buhay ng mga taong laging naiinggit.
Ano ba ang ugat ng pagkaiingit. Sabi ng ilang pilosopo ang inggit ay isang damdaming bunga ng maagagandang nangyayari sa ibang tao. Ayon sa paliwanag na ito, ang taong nagagalit o naiinis dahil sa kabutihang nangyayari sa iba ay dahil sa inggit. Ang kabutihan na tinatamasa ng iba ay tinik para sa kanila. Sabi naman ng isang pang pilosopo ang pagkainggit ay bunga ng hindi magandang pagtingin sa sarili dahil ang batayan ng pagtingin sa sarili ay hindi ang taglay nating likas na kabutihan kundi ikinumpara ang sarili sa iba. Ayon naman sa paliwanag na ito kapag ikinumkapara natin ang sarili natin sa iba malaki ang posibilidad na mainngit tayo dahil hahanapin natin sa iba ang bagay na wala naman tayo at dahil dito hindi natin makikita ang mga bagay na mayroon tayo.
Ganoon pala ang dynamics ng pagkainggit: pagkalunggkot dahil may magagandang nangyayari sa iba at pagkukumpara ng sarili sa iba. Aminin man natin o hindi paminsan-minsan nagkakaroon tayo ng ganitong damdamin. Napakamapanganib ng ganitong damdamin dahil pumapatay ito. Kaya nga kasama ito sa pitong pangunahing kasalanan na tinatatawag din 7 capital sins o 7 deadly sins.
Ano ba ang pinapatay ng pagkaiinggit? Una, pinapatay nito ang magandang pagtingin natin sa sarili. Pare-pareho tayong minamahal na Diyos. May kanya-kanya tayong mga kabutihan at mga katangian na galing sa Diyos. Kapag hindi natin nakikita at kinikilala ang mga ito hindi din natin makikita ang kabutihan at katangian ng ibang tao. Kung hindi natin nakikita ang sarili natin na pinagpala ng Diyos hindi din natin makikita ang iba na pinagpapala ng Diyos. Ikalawa, pinapatay ng inggit ang magandang ugnayan ng tao. Maraming ng ugnayan ang sinira ng inggit. Kapag umiral ito sa mga magkakaibigan, magkakasama sa organisasyon, sa loob ng mag-anak, sisirain nito ang mabuting pagsasamahan at ugnayan. Anay ito na sumisira sa magandang ugnayan ng tao. Lason ito na pumapatay sa pagkakaisa at pagtutulungan sa pamayanan. Samakatuwid, walang magandang dulot ang inggit. Samakatuwid, salot ang inggit. Peste ito sa pamilya, simbahan at pamayanan. Hindi ito ang dapat umiral sa mga sumusunod sa Diyos.
Dahil kasama ito sa pitong pangunahing kasalanan maaaring gamitin ito ng diyablo para sirain ang ugnayan sa pamilya, simbahan at pamayanan. Kalimitan ugat ito ng iba pang kasalanan tulad ng pagkamuhi at pagkapoot sa kapwa. Ang iba nakukuha pang manakit at pumatay ng kapwa dahil sa inggit.
Pinaaalalahanan tayo ni Hesus ngayong Linngo sa panganib na dulot ng pagkainggit. Nais niyang maligtas tayo sa kasamaang dulot nito.
Kaya ba nating talunin ang inggit, may magagawa ba tayo. Oo kaya natin itong talunin. Una, dahil ito ay nakaugat sa pagiging mapagmataas, pinaaalalahanan tayo ni Hesus na dapat tayong maging mapagpakumbaba at maging lingkod ng lahat. Ang pagpapakumbabang ito ay nakaugat sa pagkilala na mahal tayo ng Diyos. Ikalawa, kilalanin natin at ipagpasalamat ang kabutihan at mga biyaya natin at ng iba pang tao. Kapag mapagpasalamat ang tao sa anumang biyaya, malaki man o maliit magiging masaya siya. Ang biyaya sa ibang tao ay biyaya din sa atin. Ang biyaya sa atin ay biyaya din para sa iba.
Ngayong Linngo ang panalangin natin: Panginoon punuin mo ang aking puso ng pagpapakumbaba. Turuan mo akong maging lingkod sa aking kapwa. Punuin mo ang aking puso ng pagpapasalamat hindi ng pagkamuhi at inggit sa kapwa.
Mag-ingat sa pagka-inggit dahil ito’y nakamamatay!

2009-09-11T19:41:00.000-07:00

Sa Krus Nakikilala si Hesus
(Ika-24 na Linggo sa Karaniwang Panahon)

Bilang pari maraming tao na akong nakasalamuha. Sa mga binyagan, kasalan at iba pang okasyon madaming nakikilalang tao, at madaming ding nakakakilala sa akin. Minsan may nasalubong ako sa mall at bumati sa akin at ang sabi, “Father hindi n’yo na po ba ako natatandaan, kayo ang nagbinyag sa anak ko.” Sa dinami-dami ba naman ng batang bininyagan ko paano ko pa matatanda ang lahat. Pag sinabi kong natatandaan na kita tiyak matutuwa iyon.

Natutuwa tayo kapag may nakakakilala sa atin, lalo na kapag sikat o kilalang tao sa lipunan. Ugali pa nating mga Pilipino ang pilit na ungkatin kung magkakamag-anak tayo o kaya naman kung dating magkakakilala, at kalimitan ito ang nagiging simula na malalim na ugnayan.

Napakasuwerte ng mga alagad dahil personal nilang nakita at nakasama ang Panginoong Hesus. Nakita nila kung paano magsalita, makipag-ugnayan si Hesus. Nakita nila si Hesus nang harap-harapan kung paano Siya namuhay bilang totoong tao habang nandito sa lupa. Malamang malalim na ang pagkakilala nila kay Hesus. Pero bakit tinanong pa kaya sila ni Hesus kung sino Siya para sa mga alagad? Ito ay dahil kailangan nilang ipahayag ang personal nilang pagkakilala kay Hesus na bunga ng kanilang karanasan.

Hindi na natin pisikal na nakakasama o nakikita si Hesus sa panahon natin ngayon. Marami na siguro sa atin ang matagal nang nagsisimba, nagdadasal at naglilingkod sa Diyos at sa pamayanan. Garantiya kaya ito na lubos na ang pagkakakilala natin kay Hesus? Hindi ibig sabihin madalas tayong nagsisimba at nagdadasal talagang kilala natin si Hesus dahil puwedeng maging seremonya o ritwal lang para sa atin ang mga ito at hindi tunay na pakikipagtagpo kay Hesus.

Kapiling na ng mga alagad si Hesus pero hindi pa ganoon kalalim ang pagkakilala nila sa Kanya. Napatunayan ito nang hindi nila maunawaan at matanggap na kailangan Niyang magbata ng sakit at paghihirap. Mababaw pa ang pagkakilala nila kay Hesus, dahil kung talagang kilala na nila si Hesus matatanggap nilang kinakailangan Niyang danasin ang mga paghihirap. Ang sukatan ng malalim na pagkakilala kay Hesus ay ang kahandaan sa pagbabata ng mga pagsubok at paghihirap.

Ito din ang sukatan ng lalim ng ating pagkakilala kay Hesus. Malalim na talaga ang pagkakilala natin sa Kanya kung nakikita at nararanasan natin Siya sa mga krus natin sa buhay. Malalim na talaga ang pagkakilala natin kay Hesus kung kaya na natin isantabi ang ating sariling kabutihan at kapakanan alang-alang sa iba. Malalim na talaga ang pagkakilala natin kay Hesus kapag kaya na nating magsakripisyo ng ating mga pansariling ginhawa para sa kapwa natin.

Nais ni Hesus na lumalim din tayo sa pagkakilala natin sa kanya. Ang buhay panalangin at malimit na pagtanggap ng mga Sakramento lalo na ng Kumpisal at Eukaristiya ay mabisang paraan para unti-unti tayong maging malalim. Makakatulong din ang pagbabasa, pag-aaral at pagsasabuhay ng Salita ng Diyos. Kung talagang babasahin at pag-aaralan natin ang Bibliya makikilala natin ang Panginoong Hesus. At gayundin ang pagbabad natin sa ating komunidad nakakasama natin ang mga tao na makakatulong sa atin para lubos na makilala ang Diyos.

Kung nakakatuwa na kilala natin ang mga sikat at malalaking tao sa lipunan, mas masaya ang malalim na pagkakilala kay Hesus. Kilala tayo ni Hesus higit pa sa pagkakilala natin sa ating mga sarili. Makilala din sana natin Siya nang lubos sa ating buhay panalangin, sa pag-aaral ng Kanyang Salita at pakikipamuhay sa ating komunidad. Laking tuwa ng Diyos kung lubos natin Siyang kilala.

Bukas ipagdiriwang natin ang Kapistahan ng Pagtatampok sa Krus. Itinatanghal natin ang Krus dahil ito ang simbolo ng pag-ibig ng Diyos sa atin. Makilala nawa natin nang lubos ang Panginoong Hesus sa sa iba’t ibang krus natin sa abuhay. Palalimin sana tayo ng mga krus na ito sa ating pagkakilala kay Hesus.

Yasia Fiesta!

2009-09-11T05:19:00.000-07:00

The Parish of St. Joseph is so blessesd to receive the Asian Youth Day Day Cross- the symbol of the gathering of young people of Asia which will be hosted by the Diocese of Imus On November 20-27, 2009.

I cannot but recall the visit of the Jubilee Cross in our Parish in Laur in 1995. I was fourth year high school then.

The Cross which is made of bamboo manifests the immensity of God's love. May the Parish of St. Joseph be continually blessed. May the faith of the people continue to grow and mature.

May the young people be inspired to journey the path towards Jesus.

Yasia Fiesta!

SEGUNDA MANA SA PAROKYA

2009-09-06T04:24:00.001-07:00

Maraming salamat sa patuloy na tumatangkilik sa Segunda Mana sa Parokya. Salamat sa mga bumibili at sa mga nagbibigay ng kanilang mga damit, bag, sapatos at iba pang gamit para ipagbili sa Segunda Mana. Nakakatuwa. Nakapagpapalakas ng loob. Nakakapawi ng pagod kapag lahat kumukilos para sa iisang layunin na maitayo ang bahay dalanginan ng parokya. Walang imposible kapag sama-sama. Hindi natin namamalayan matatapos na pala ang Simbahan ni San Jose. Sulong mga Josefino! Josefino ang galing mo!

2009-09-04T14:51:00.001-07:00

Makinig!
(Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Minsan naanyayahan akong magmisa sa isang Christmas Party na inorganisa ng isang Non-Govermental Organization (NGO) na tumutulong sa mga may kapansanan. Pinaunlakan ko ang kanilang paanyaya dahil pagkakataon na ito para makasalamuha ko sila lalo na magpapasko pa naman. Medyo nanibago ako sa pagmimisa sa kanila dahil hindi katulad ng mga pamayanan o grupo na karaniwang minimisahan ko na masigla at aktibo. Pagkatapos ng Misa nilapitan ko ang kanilang coordinator at tinanong kung bakit marami sa kanila ang hindi sumasagot at sumasabay sa mga pag-awit at panalangin. Sabi sa akin, “Pasensiya na kayo Father madami po kasi sa kanila ay mga pipi at bingi.” Sa loob ko ako’y napahiya. Kaya pala ganoon dahil madami sa kanila may kapansanan sa pagsasalita at pandinig. Pag-uwi ko nasabi ko sa sarili ko, “Buti na lang hindi ko sila pinagalitan.”
Mahirap ang pinagdadaanan ng mga may kapansanan sa pagsasalita at pandinig. Bagamat may mga instrumento na ngayon na nakakatulong sa kanila lalo na ang sign language at hearing aid iba pa din ang pakikipag-ugnayan sa pamamagitan ng natural na pagsasalita at pakikinig. Kaya ngayon may mga diocesis na ding may Special Ministry para sa mga taong may ganitong uri na kapansanan. Tinutulungan sila na maging kapaki-pakinabang na kasapi ng sambayanan, at sila din mismo nangangailangan ng paggabay ng simbahan.
Slogan ng Radyo Veritas ang MAKINIG! Mapalad tayong lahat dahil maayos ang ating kapasidad para magsalita at makinig. Pero kadalasan mas gusto nating magsalita kaysa makinig. Kasi sa tingin ng marami kapag sila ang nagsasalita sila ang mahusay at magaling. Para bang tanda na kahinaan ang pakikinig para sa iba. Di ba tayo nagtataka bakit dalawa ang tainga natin at iisa lang ang ating bibig? Napakatalino talaga ng Diyos. Sa pagkakaayos pa lang ng mga bahagi ng ating katawan makikita na natin ang Kanyang dunong. Sabi sa Ingles, “We have two ears that we may listen twice and speak once.” Pero maraming tao gusto salita nang salita at ayaw namang makinig, at dahil sa sobrang ingay nila pati sarili nila hindi na nila naririnig. Ang iba naman hindi nakakarinig hindi mdahil mahina ang tainga nila kundi dahil punung-puno sila ng ingay sa kalooban kagaya ng galit, kawalang pagpapatawad o kaya sobrang kataasan o kayabangan. Ang iba naman hindi nakakarinig dahil nagdesisyon sila na talagang huwag makinig. Sinadya na nilang huwag makinig. Ito ang pagkabingi na pinakamahirap gamutin sa lahat. Kahit siguro pinakamahal na hearing aid hindi kaya ito.
Naawa si Hesus sa lalaking utal at bingi. Madami din sa atin ang utal. Utal sa pagsasabi ng totoo. Bingi sa tinig ng Diyos at kapwa tao na nagsasabing magbago at talikuran ang masamang pamumuhay.
Sa lipunan natin madaming utal. Sinadya talaga nila maging utal dahil takot punahin ang mga kamalian, kabulukan at pagsasamantala sa kapwa. Pagkautal din ang pagiging takot na tumayo sa katotohanan. Madami ang nagpasya nang maging utal at sinadya na maging pipi dahil takot o kaya naman tinapalan na ng pera!
Sa lipunan natin madaming ding bingi. Bingi sa hinaing at pangangailangan ng kapwa dahil ang laging lang naririnig ay sariling tinig. May mga bingi din sa tawag ng pagbabagong-buhay. Mapamili daw ang tao sa pinakikinggan. Kapag papuri madaling marinig. Sabi nga pumapalakpak pa ang tainga. Pero kapag puna para magbago o mapabuti may katapat agad na katwiran o kaya pangontra. Ang mga taong ganito ang hindi natututo sa buhay. Mas kawawa sila kaysa sa mga taong likas na utal at ipil dahil may pag-asa pa sila. Pero ang mga sinadyang maging utal at bingi wala ng pag-asa, maliban na lang kung sila’y magbubukas sa grasya ng Diyos.
Ano ba ang humahadlang sa atin para marinig ang Diyos, ang ating kapwa at ang ating sarili? Magbukas tayo ng puso kay Hesus at sa kapwa. Kapag ang puso ang bukas tiyak madidinig ang lahat.

2009-08-29T04:32:00.000-07:00

Para Maging Maka-Diyos at Maka-tao

(Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Kasama sa paghuhubog ng isang nagpapari ang ibat’t batas at alituntunin. Noong bagong dating pa lang ako sa seminaryo hindi ko naman kaagad nauunawaan bakit may mga alituntunin na dapat sundin. May mga alituntunin sa pag-aaral, pagdarasal, pamumuhay sa komunidad, at iba pang aspeto ng buhay seminaryo. Habang tumatagal ako sa paghuhubog sa seminaryo unti-unti kong naiitindihan na lahat pala ng iyon ay para sa kaayusan at disiplina ng buhay. Kung naging matigas kaya ang ulo ko at tahasang kong sinuway ang mga alituntunin iyon naging pari kaya ako?

Ang mga sundalo dumadaan din sa paghuhubog. May mga alituntunin ding dapat isaalang-alang para maging maayos ang buhay. Hindi pwedeng may sariling batas o alintuntunin. Dapat umayon sa itinakda para maging magaan ang daloy ng buhay.

Sa buhay natin hindi maaaring walang mga alintuntunin. Nilika ang mga ito para maging mas malaya ang tao hindi para pahirapan at supilin ang kalayaan. Nariyan ang mga alintuntunin para mas maging tao ang tao at makamit niya ang nais ng Diyos para sa kanya. Naalala ko ang depinisyon ni Santo Tomas de Aquino sa law o batas noong nag-aaral pa kami: Law is an ordinance of reason, promulgated for the common good by one who has charge of the society. Sinasabi ng kahulugang ito na ang batas ay galing sa karunungan ng tao at itinakda ng may kapangyarihan para sa ikabubuti ng lahat.

Napakarami ding batas at alituntunin ng mga Hudyo, at ang ilan ay nabanggit sa Mabuting Balita ngayon. Ang mga eskriba at ang mga Pariseo ang siyang mga eksperto sa mga batas at alituntunin na ito. Bawat detalye kabisado nila at talagang ginagawa nila. Hindi gusto ni Hesus na bale-walain ang mga ito. Nais ni Hesus na ipaunawa sa kanila ang pinakapuso o buod ng mga ito: ang pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Parang sinasabi ni Hesus sa kanila na walang kuwenta ang pagsunod nila sa mga ito kung hindi naman nila inuunawa at isinasabuhay na higit na mahalaga ang pagmamagal sa Diyos at sa kapwa. Ano nga naman ba ang bisa o silbi ng pagsunod sa batas o alituntunin kung ang tao nama’y lapastangan sa Diyos at sa kapwa tao ? Ano nga naman ba ang katuturan ng pagsunod sa mga ritwal at seremonya kung kung hindi naman tayo maka-Diyos at makatao? Wala ding kabuluhan ang ginagawa nating mga panlabas kung ang nasa loob naman natin ay kasamaan tulad ng kabuktutan, pandaraya, kahalayan, pagkainggit, paninirang puri, kapalaluan at kahangalan. Magiging pakitang-tao lang din ang lahat ng ating mga ginagawa.

Pagmamahal sa Diyos at sa kapwa tao ang pinakapuso ng mga batas at alituntunin. Bakit ba tayo dapat hindi dapat magkalat ng basura? Dahil mahal natin ang Diyos at kapwa tao. Bakit ba tayo dapat sumunod sa trapiko? Dahil mahal natin ang Diyos at kapwa tao? Bakit ba tayo dapat magbayad ng tamang buwis? Dahil mahal natin ang Diyos at kapwa tao. Bakit ba tayo hindi dapat nagnanakaw ng kuryente? Dahil mahal natin ang Diyos at kapwa tao? Bakit ba tayo dapat pumila at hindi nag-uuna-unahan? Dahill mahal natin ang Diyos at kapwa tao. Ang lahat ng tinutupad natin mga batas at alituntunin sa buhay pangrelihiyon man o panglipunan dapat mauwi lahat sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa tao. Ito ang kulang sa mga eskriba at Pariseo. Kabisado nila ang mga detalye ng mga batas subalit malayo ang loob nila sa Diyos at sa kapwa tao.

Minsan nagtatanong din tayo kung bakit ang dami-daming dapat sundin at isa-alang-alang. Ang iba nga nagrereklamo pa kahit sa simbahan. Bakit daw may mga alituntunin pa sa kasal, binyag, kumpil at iba pang mga sakramento. Ang lahat ng ito ay para sa ikapapanuto natin at para sa lalong ikadarakila ng Diyos.

Anong klaseng Simbahan at lipunan kayo tayo kung bawat isa ay may sariling batas at alituntunin? Kagulo siguro natin. Baka kabi-kabila ang awayan at patayan. Kung ngayong may batas na nga nangyayari ang mga ito, lalo na siguro kung wala.

Suriin natin kung ano ang pagtingin natin sa mga batas at alituntunin sa paligid natin. Ang tingin ba natin sa mga ito ay tanikala na sumusupil sa ating kalayaan, o gabay para lalo tayong maging maka-Diyos at makatao. Sa hapag Eukaristiya tinipon tayo ng Diyos ngayong Linggo para maging malalayang anak ng Diyos. Humayo nawa tayong mga alagad na maka-Diyos at makatao

2009-08-21T00:26:00.000-07:00

Wala ng Urungan, Wala ng Atrasan
(Ika-21 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Marahil pamilyar tayong lahat sa awit ng mga Kristiyano na nagsasabi ng ganito, “I have decided to follow Jesus. I have decided to follow Jesus. I have decided to follow Jesus. No turning back! No turning back!” Malinaw na sinasabi ng linyang ito na kapag nakapagpasya ka ng sumunod kay Hesus wala ng urungan o atrasan.

May mga dati tayong kapatid na Katoliko na ngayon ay kaanib na iba’t ibang relihiyon. Iba-iba din ang dahilan nila. May mga aral silang hindi maunawaan tulad pagbibigay- galang sa Mahal na Ina at sa mga santo, pagkukumpisal sa pari at iba. Ang iba naman umaalis dahil may nakatampuhan sa simbahan. Hindi nakuha ang gusto o kaya simpleng ayaw na lang talaga, pero kapag namatay sa Katoliko din babalik.

Tanong ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Dahil ba rito’y tatalikuran na ninyo ako. “Ganito ang tanong ni Hesus sa kanyang mga alagad dahil may mga tumalikod sa kanya dahil hindi kayang unawain at tanggapin ang kanyang aral. Pero ang mga naiwan at nanatili kay Hesus ay sinabi, “Panginoon, kanino po kami pupunta? Nasa inyo ang mga salitang nagbibigay ng buhay na walang hanggan.” Nanatili sila kay Hesus dahil alam nilang ang buhay nila at ang kahulugan nito at kay Hesus lamang matatagpuan.

Ito din ang tanong ni Josue sa lahat ng lipi sa Siquem. Lakas loob nilang sinabi na wala silang balak na talikuran ang Panginoon at maglingkod sa mga diyus-diyusan. Matibay ang kanilang katapan sa Diyos na humango sa kanila sa pagkaalipin sa Egipto.

Ngayong Linggo nahaharap tayo sa isang tanong na dapat nating sagutin nang buong tapang,”Mananatili ba tayong tapat nasa Panginoon? “Parang napakadaling sagutin nito kapag maginhawa ang buhay, kapag walang problema, walang paghihirap at patung-patong na mga mabibigat na alalahanin sa buhay. Kapag nakukupot na tayo ng hamon sa pagiging tapat sa Diyos matapang kaya tayong mananatiling nakatayo para sa Panginoon, o katulad ng iba’y tatalikod na din, magtatampo sa Diyos o tuluyang aalis?

Kung ihahambing natin ang mga hirap at pagsubok natin sa mga hirap at pagsubok ni Hesus ay makikita nating higit na mahirap at mabigat ang mga ito. Sumuko ba siya o tumalikod sa Diyos? Hindi. Nanatiling matapat si Hesus sa Diyos Ama sa kabila ng mga hirap ng katawan at kalooban at pinagdaanan niya. Nanatiling tapat ang Panginoong Hesus sa Diyos Ama dahil tapat din sa kanya ang Diyos Ama.

Ito ang dahilan kung bakit tayo dapat manatiling tapat sa Diyos: Tapat ang Diyos sa atin kahit na tumatalikod tayo sa kanya tuwing magkakasala tayo. Ang katapatan ng Diyos sa atin ang dapat nating panghawakan lalo na sa mga pagkakataong natutukso tayong umalis na sa Panginoon. Kapag umaalis o tumatalikod tayo dahil lang sa malilit na pagsubok o problema hindi pa tayo malalim sa ugnayan natin sa Diyos. Kapag umaalis o tumatalikod tayo dahil lang sa hindi natin nakuha o nasunod ang gusto natin, hindi tayo nakilala o napasalamatan nangangahulugang baka mga musmos o paslit pa tayo sa larangan ng paglilingkod sa Diyos! Sana huwag tayong manatiling paslit o musmos sa pagsunod sa Diyos. Hindi gusto ng Diyos na manatili tayong ganito. Dapat unti-unting lumalawak at lumalalim tayo sa ugnayan natin sa Diyos.

May magagawa ba tayo para manatiling tapat sa Diyos? Ano ba ang kaya natin gawin? Una, ang buhay panalangin natin ang kaluluwa ng ating ugnayan sa Diyos. Ang panalangin ang nagpapasariwa sa ating relasyon sa Diyos. Kung totoo tayong nagdadasal, may mga dumating mang higanteng pagsubok sa buhay natin mananatili tayong tapat sa Diyos. Ikalawa, magpasalamat lagi sa mga biyaya ng Diyos, malalaki man o maliliit. Ang mga taong mapagpasalamat nakikita nila ang pagkilos ng Diyos sa buhay nila. Ang mga tao namang mahilig magreklamo ay hindi nakikita ang pagkilos ng Diyos sa buhay nila at madaling manghina at manlamig. Ikatlo, magkaroon tayo ng ugnayan sa pamayanan. Kapag nabubuhay tayong nakaugnay sa pamayanan makakahugot din tayo ng lakas at inspirasyon. Kapag nakaugat tayo sa pamayanan makakatagpo tayo ng mga kapatid natin na makapagpapalakas at magsisilbing sandigan natin.

Nakapagpasya ka na bang manatiling tapat sa Diyos? Kung nakapagpasya ka ng manatili sa Diyos wala ng urungan at atrasan. Manatili tayong nakaugnay sa Diyos at pamayanan at maging mapagpasalamat tayo. Kapag ganoon buong tapang natin masasabi, “I have decided to follow Jesus. I have decided to follow Jesus. I have decided to follow Jesus. No turning back! No turning back!”

2009-08-14T15:03:00.000-07:00

Dulang ni Hesus, Dulang ng Sambayanan
(Ika-20 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Nabigla ang buong Pilipinas at ilang bahagi ng mundo sa hapunan na inabot ng 20 libong dolyar o halos 1 milyong piso! Kakaiba ito dahil 60 katao lamang ang kumain. Kung susumahin puwede na nitong pakainiin ang buong barangay o higit pa. Masarap kayang kumain samantalang ang iba namamatay sa gutom. Pinagpipiyestahan ang balitang ito kasi higit pa sa piyesta ang gastos nila.

Nabanggit ko ito dahil kainan din o pagkain ang tinutukoy sa Salita ng Diyos na ipinahayag sa atin ngayong Linggong ito. Kung maaalala natin ilang Linggo nang sunud-sunod na binabanggit si Jesus bilang pagkaing bumaba mula sa langit na nagbibigay buhay.

Tayong mga Pilipino ay madaling makakaugnay sa ganitong mga tema dahil mahilig tayo sa mga piging o handaan. Bawat yugto ng buhay ng tao may kasamang pagdiriwang, at sa pagdiriwang hinding-hindi mawawala ang pagkain at inumin. Sa binyagan, kasalan, maging sa patay may kainan. Kahit simpleng okasyon tulad ng paglipat sa bagong bahay o pagkapasa sa board exam may kaakibat na handaan at kainan. Tayo’y lahi ng mga mahilig sa pagdiriwang at kainan.

Pati nga pagsamba natin sa Diyos may kasamang kainan, kaya nga tinatawag din natin itong Banal na Piging kung saan ang lahat ay inaanyahahan. Sa isang pambungad na awit ay nakasaad: “Sa hapag na Panginoon lahat tayo ngayo’y nagtitipon upang pagsaluhan ang kaligtasan, handog ng Diyos sa tanan.” Ito naman talaga ang diwa ng pagdiriwang natin tuwing nagaganap ang Banal na Misa. Magkakasama tayo mula sa iba’t ibang bahagi ng pamayanan, dumudulog sa iisang dulang o hapag na si Hesus mismo ang naghanda. Iisang uri ng pagkain at inumin ang pinagsasalu-saluhan natin, at ang lahat ay VIP sa handaan.

Sa Aklat ng mga Kawikaan (9:1-6) na ipinahayag ngayong Linggo ipinakikita ang isang handaang iginayak kung saan ang lahat ng kulang sa kaalaman at walang muwang ay inaanyayahang lumapit para kumain at uminom. Hindi lang pagkabusog ng tiyan ang dulot nito kundi pagkabusog ng isip at paglisan mula sa kamangmangan.

Karunungan ukol sa mga bagay na makalangit at pangkabanalan ang dulot sa atin ng pagkain at inuming ibinibigay ni Hesus. Sa mga taga- Efeso ay binabanggit naman ni Pablo na ingatan nila kung paano sila mamuhay. Dapat silang mamuhay tulad ng matatalino, at di tulad ng mga mangmang.

Ilang beses na ba tayong nakadulog sa hapag ng Panginoon? Nakapagdulot na ba sa atin ito ng karunungan ng Diyos? Palagi nating hinihimok ang mga Katoliko na magsimba tuwing araw ng Linggo at Pistang Pangilin, subalit may kakaibang nga ba itong dulot sa sa mga gawa, gawi at salita natin, o tulad lang din ng pangkaraniwang pagkain na inilalabas din ng ating katawan?

Para sa maraming Katoliko ang Pagdiriwang ng Misa ay natatapos sa loob ng simbahan. Ang iba nga hindi pa natutunaw ang banal na ostiya sa bibig arangkada na sa pagiging tsismosa. Ilang metro pa lang ang nailalayo mula sa simbahan nakalimutan na ang aral ng Salita ng Diyos na pinagnilayan sa pagdiriwang. Sa susunod na Linggo ganun din uli. Parang walang natutuhan. Mukhang hindi tayo nabubusog ng Eukaristiya at naiaalis sa kamangmangan at kawalang muwang kung ganito palagi ang nangyayari.

Sa pagpapatuloy ng Liham ni San Pablo sa taga- Efeso, hinihimok niya silang samantalahin ang bawat pagkakataon na makagawa ng mabuti, huwag maging hangal at unawain ang kalooban ng Diyos. Ang mga ito ay dapat gawin dahil ayon kay San Pablo masama ang takbo ng daigdig. Samakatuwid hindi dapat maging makamundo o umayon sa kalakaran o sistemang makamundo.

Ito ang dapat na maging dulot sa atin ng palaging nating pagdulog sa hapag ng Panginoon. Nagdudulot na nga sa atin ng karunungan ang tinatatanggap at ipinagdiriwang natin kung Linggo kapag alam nating piliin ang mabuti laban sa masama, kapag kaya nating unawain ang kalooban ng Diyos sa mga nangyayari sa buhay natin at hindi na makamundo ang mga pamamaraan ng buhay natin. Mukhang mahirap, pero kung talagang ngunguyain at lalasapin natin ang pagkaing bigay ni Hesus ito magiging dulot sa atin.

Mahal din ang halaga ng hapunan na bigay ni Hesus. Hindi lang 20 libong dolyar dahil katumbas nito buong buhay niya. Higit pa ito sa mga mamahaling pagkain at inumin mula sa mga malalaking hotel at restaurant dahil dugo’t laman niya ang nakahain.

Tuwing dudulog tayo sa dulang ng Panginoong Hesus ipagdasal natin na busugin din Niya tayo mula sa ating mga kamangmangan at kawalang muwang sa mga aral ng Kanyang kaharian.

2009-08-08T00:31:00.000-07:00

Kung Walang Araw ng Linggo hindi kami Mabubuhay
(Ika-19 na Linggo sa Karaniwang Panahon)

Ang kuwento tungkol kay Elias sa ating unang pagbasa ay kuwento din ng marami nating kapatid sa pananampalataya. Matapos ang mahabang paglalakbay naupo siya sa lilim ng isang puno at sinabi: “Panginoon, kunin na po ninyo ako. Ako po’y hirap na hirap. Nais ko na pong mamatay”. Subalit ang Diyos sa pamamagitan ng anghel ang nagsabi sa kanya na gumising at kumain dahil mahaba pa ang kanyang lalakarin. Ganito din ang kuwento ng mga taong parang wala ng nakikitang dahilan para mabuhay at maglakbay sa buhay. Kumbaga resigned na sila na wala ng magandang mangyayari sa kanila. Bakit kaya may mga tao ang babata pa pero parang ayaw ng mabuhay at wala ng gana sa buhay?

Si Elias ay nagkaroon na muli ng sigla sa buhay nang siya’y kumain at uminom at ito ang nagpalakas sa kanya hanggang makarating siya sa Bundok ng Diyos. Kumain at uminom siya mula sa bigay ng Diyos at nanumbalik hindi lamang ang kanyang lakas kundi pati na din ang kanyang sigla sa buhay.

Ano o sino ba ang nagbibigay ng sigla sa buhay natin? Bakit nga ba pa nagpapatuloly pa tayo sa buhay na ito maraming pagsubok? Bakit nga ba nagpapatuloy pa tayong mabuhay sa gitna ng mga kawalang katiyakan? Sinasagot ni Hesus ang mga tanong na ito nang sabihin niya sa mga alagad: “Ako nag pagkaing nagbibigay- buhay na bumaba mula sa langit. Mabubuhay magpakailanman ang sinumang kumain nito.” Si Hesus mismo ang nagbibigay sa atin ng lakas upang magpatuloy sa buhay, at ang sarili Niya mismo ang kanyang iniaaalay para tayo mabuhay. Hindi lamang pagkain at inumin ang ibinibigay Niya sa atin kundi buong sarili Niya, at dito nanggagaling ang dahilan para magpatuloy tayong maghangad na mabuhay. Dahil dito hindi tayo dapat mawalan ng pag-asa at mawalan ng dahilan upang magpatuloy sa buhay dahil si Hesus mismo gusto tayong mabuhay at gumagawa Siya ng paraan para tayo mabuhay. He gives us every reason to live and enjoy life in its beauty. What an amazing God we have! Kahanga-hanga ang Diyos natin. Kaya sa mga pagkakataong parang nagsasawa na tayo sa buhay at gusto na nating magwakas ang buhay, tandaan natin na may Diyos na nagbubuhos ng lahat-lahat ng sa kanya para tayo ay mabuhay. Maaari nga magsawa ang tao sa buhay pero ang Diyos hindi magsasawa ng magbuhos ng buhay Niya para lang tayo’y mabuhay.

Ito ang katotohanang ipinagdiriwang natin tuwing magtitipon tayo para sa Banal na Eukaristiya: ang Diyos ay patuloy na nagbibigay ng Kanyang sarili sa atin bilang pagkain at inumin upang tayo’y mabuhay. Tuwing magmimisa tayo nangyayaring muli ang pagbubuhos ng kanyang sarili sa atin. Binubusog Niya tayong muli at binubuhay Niya tayong muli. Ganyan tayo kamahal ng Diyos! Ang buhay Niya gusto din Niyang maging buhay natin. Sana hangarin natin palagi na mabuhay nang nakaayon sa Kanya.

Without Sunday we cannot live. Kung walang araw ng Linggo hindi kami mabubuhay. Ito ang matapang na pahayag ng mga martir ng Simbahan noong ikalawang siglo. Pinagbawalan silang magtipon-tipon tuwing araw ng Linggo para magnilay sa Salita ng Diyos at maghati-hati ng tinapay. Nasambit nila ang ganitong matapang na pahayag sa kanilang tagapag-usig dahil natuklasan nila na ang buhay nila at ang dahilan ng buhay nila ay nasa Eukaristiya. Totoo naman talaga, kung wala tayo sa Diyos at hindi nakaugnay sa kanya paano Niya tayo mapapalakas at madudulutan ng buhay Niya! Hindi tayo mabubuhay nang ganap kapag malayo sa kanya! Ito din kaya ang nasa isip ng mga taong nanghihinayang na tumigil at magpahinga kung araw ng Linggo para makapagsimba? Ito din kaya ang pag-iisip ng mga taong nagagawa ang ibang mga kaabalahan sa buhay pero ang isang oras na pagsisimba ay nakakaligtaan?

Without Sunday we cannot live. Kung walang araw ng Linggo hindi kami mabubuhay. Sana ito din pag-iisip ng bawat Katoliko sa ngayon. Napakaraming Linggo na ang nasayang dahil hindi kinapanabikan tao. Kung talagang gusto nating mabuhay, literal tayong kumaripas ng takbo papunta sa kanya na nag-aalay ng Kanyang buhay para sa atin?

Ngayong Linggo pag-isipan at pagnilayan natin: Ano ang nagbibigay sa iyo ng dahilan para magpatuloy sa buhay? Nakikita mo ba si Hesus na nag-aalay para mabuhay ka? Kaya mo bang mabuhay kahit walang Linggo?

2009-07-31T18:31:00.000-07:00

Insured ka na ba?
(Ika-18 sa Karaniwang Panahon)

Ilang buwan na ang nakalilipas nang mabalita ang reklamo sa isang insurance company na hindi makapagbibigay ng benepisyo sa kanilang mga kliyente dahil daw sa kanilang pagkalugi. Natural aangal ang mga magulang dahil pinaghirapan nila ang perang inihulog para sa educational plans ng kanilang mga anak. Sayang ang mga inipon nauwi lang sa wala. Magandang hangarin ng mga magulang ang pag-iimpok para sa magandang kinabukasan ng kanilang mga anak, at maraming tao na ngayon ang natututo sa pagkuha ng iba’t ibang insurance (health plan, pension plan, pati memorial plan isinasama na din). Dahil ito sa pagnanais na sa pagadating ng inaasahan at di inaasahang pangangailangan ay mayroong kaagad mapagkukunan, lalo na ngayong panahon na hindi panatag ang ekonomiya.

Masama bang mag-ipon? Lahat tayo naniniwala na mahalaga ang pag-iimpok o pag-iipon. Kahit nga mga langgam sinasamantala ang tag-araw para makapag-imbak ng sapat na pagkain para sa panahon ng tag-ulan. Pero ano ba ang pinag-iipunan natin? Kabuhayan, pagkain at pag-aaral lang ba? Kasama ba dito ang buhay na walang hanggang? Sinabi ni Jesus sa mga tao, “Gumawa kayo, hindi para magkaroon ng pagkaing nasisira, kundi upang magkaroon ng mga pagkaing hindi nasisira at nagbibigay ng buhay na walang hanggang.

Hindi naman talaga masamang maghanapbuhay at mag-ipon para sa magandang kinabukasan. Hindi naman gusto ng Diyos na mabuhay tayong parang busabos o mahirap pa sa daga. Nais lang ng Diyos na pagsumikapan din natin ang buhay na walang hanggan, ang mga bagay na makalangit, mga bagay na pangkaluluwa, at hindi lamang ang mga materyal na bagay na nauubos at lumilipas.

May mag-asawa na may dalawang anak na lalaki. May malago silang negosyo na laganap sa iba pang bahagi ng bansa. Madami silang ipon sa bangko, may mga ari-arian din sila sa ibang bansa. Lahat ng gusto ng mga anak nila nasusunod. Lahat ng gusto nilang gawin nagagawa nila dahil marami silang pera. May impluwensiya sila at madami din silang koneksiyon dahil nga mayaman sila. Lahat ng bagay sa kanila may katapat na pera, pati nga buhay ng ibang tao. Isang araw natuklasan ng lalaki na may cancer siya sa colon. Nasa fourth stage na ito nang malaman niya. Nagpagamot dito at maging sa ibang bansa, pero wala ding lunas. Ito ang pinakamabigat na pangyayari sa kanilang pamilya. Sinundan pa ito ng pagkalulong sa droga ng mga anak. Unti-unti humina ang kanilang negosyo kasabay ng paghina at pagbagsak ng kanilang buhay pamilya.

Nag-ipon sila ng maraming pera at materyal na bagay para sa masaganag buhay, pero hindi sila nag-ipon para buhay na walang hanggan. Maraming tao ang nahuhulog sa patibong ng kayamanan at nakakalimutan ang tunay na mahalaga sa buhay. Maaari din namang marangya at masagana ang buhay natin pero dapat din nating paglaanan ang buhay na walang hanggang. May mga taong naghahanap-buhay pero hindi hinahanap ang buhay. They earn a living but they do not earn life. Isang malungkot at walang saysay na buhay ang ganito. Hindi ito ang gusto ng Diyos para sa atin. Hindi ibinigay ng Diyos ang buhay natin para lang magpakasasa tayo sa layaw ng buhay. Ang buhay ng tao ay hindi lamang pagkain, pag-inom at iba pang layaw ng katawan. Mas higit pa dito ang buhay ng tao.

Iginigit ni San Pablo sa mga taga- Efeso na huwang na silang mamuhay na gaya ng mga Hentil at iwan na nila ang kanilang dating buhay. Ito din ang dapat nating gawin kung talagang nakapagpasya na tayo para sa buhay na nakaayon sa Diyos. Iba ang Diyos na kilala ng mga Hentil. Baka iba din ang kilala nating Diyos. Baka pera, kapangyarihan, materyal na bagay, mga makasalanang ugnayan at iba pa? Iwan na natin ang mga ito at yakapin ang Diyos. Si Yahweh ang nagbigay ng tinapay at karne sa mga Israelita sa ilang upang makilala nilang siya ang Panginoon, ang kanilang Diyos. Ganito din dapat ang mangayari sa atin. Bagamat abala tayo sa mga bagay ng mundong ito huwag nating kalilimutan na si Yahweh pa din ang Panginoon at Diyos natin.

Insured ka na ba?, sabi ng isang advertisement ng insurance company. Insured na ba tayo para sa buhay na walang hanggan? Sana pag-ipunan din natin ito. Mamuhunan din tayo para dito.

Si San Jose at Padre Jose Nananawagan Para sa Bahay Dalanginan

2009-07-25T05:46:00.001-07:00

Minamahal na Kapatid kay Kristo:

Sumainyo ang Kapayapaan!

Malugod po naming ipinababatid sa inyo na nagsisimula na ang pagpapatayo ng Simbahan ni San Jose. Bagamat kakaunti pa lamang ang aming naipong pera para sa proyektong ito ipinagpasya na naming simulan na ito para lalong makaganyak ng mga mga taong may mabubuting kalooban. Tunay po na anumang proyektong pang-simbahan ay natutupad sa sama-samang pagsiskikap at kagandang loob ng mga mananampalataya.

Sa ngayon ay sinisimulan na ang paggawa ng pundasyon at poste at hinahangad po namin na matapos ang gawing altar at sanktuwaryo na maaari nang gamitin sa ilang okasyon ng parokya. Patuloy ang pagsisikap ng aming mga lider-layko upang matupad ito.

Nais po namin kayong anyayahan na maging bahagi ng proyektong ito para maging Sponsor ng poste na nagkakahalaga ng 50 libong piso (Ph P 50,000.00). Ito po ay maaari ding pagtutulung-tulungan ng ilang indibidwal upang mabuo ang nasabing halaga. Sila ay magsisilbing ninong o ninang ng bawat poste. Batid po naming ito ay hindi maliit na halaga subalit kung mapagtutulung-tulungan ay magiging magaan. Anuman pong galing mula sa inyong kagandahang loob ay lubos naming pasasalamatan. Maaari din pong materyales tulad ng bakal, semento o hollow blocks ang inyong ipagkaloob.

Maaari po ninyong ipadala ang inyong tulong sa aming bank account, St. Joseph Finance Council, BDO account number 930059034. Maaari din po kayong makipag-ugnayan sa telepono bilang (044)806-3048 o sa pamamagitan ng email, josesalvadormallari@yahoo.com; st.josephparishbangad@yahoo.com

Ngayong pa lamang po ay nagpapasalamat na kami sa inyong kagandahang loob. Magagalak po ang Diyos dahil sa inyong malasakit sa Kanyang itinatayong tahanan. Umasa po kayo na kasama kayong lagi sa aming mga panalangin. Ingatan nawa ng Mahal na Birheng Maria at ni San Jose ang inyong pamilya.

Sumasainyo kay Kristo,

Padre Jose Salvador D. Mallari
Kura Paroko

2009-07-25T01:11:00.000-07:00

Malaking Himala mula sa malilit na Kawanggawa
(Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Ang mga Pilipino daw po ang isa sa mga lahi sa buong mundo na pinakamatulungin at bukas palad. Napatutunayan ito sa mga sandali ng kagipitan, kapag may namatayan, nasunugan o a anumang biglaang pangangailangan. Lumalabas ang ating likas na pagiging matulungin at bukas-palad. Marahil ito ang mga kaugalian na mag-aangat sa atin sa panahong ito ng kahirapan na laganap kahit saan.

Noong nakaraang Huwebes nakatanggap ako ng sulat mula sa isang ginang na taga-Valenzuela. Nabasa niya sa isang pahayagang noong nakaraang taon ang tungkol sa pagpapatayo ng Simbahan ni San Jose. Bagamat hindi ganoon kalaki ang kanyang handog naramdaman kong napakalaki naman ng kanyang puso pagdating sa pagtulong at pagkakawang-gawa na ayon sa kanya ay minana niya sa kanyang mga auntie na laging tumutulong sa Simbahan. Sa kanyang palagay hindi kakasya ang kanyang handog, pero ang kabutihan na kalakip nito ay sapat-sapat na.

Ganito din ang pagtataya ni Andres sa limang tinapay at dalawang isda na dala ng isang batang lalaki, ‘Mayroon po ritong isang batang lalaki na may dalang limang tinapay na sebada at dalawang isda. Ngunit gaano pa ito sa ganyang karaming tao.’ Hindi talaga kakasya ang mga ito sa dami ng taong naroon, pero laking gulat nila nang mapakain ang lahat at nakapuno pa ng 12 bakol na lumabis.

Ngayong Linggo hindi lamang ipinapakita sa atin ang kasaganaan at kayamanan ng Diyos, kundi pati na rin ang malaking magagawa natin kapag ibinahagi natin ang kanya-kanya nating limang tinapay at dalawang isda.

Ngayong nagpapatayo na tayo ng ating simbahan, masusubok ang kakayanan ng bawat isa pagkakaloob ng kanya-kanyang limang tinapay at dalawang isda. Nakakataba ng puso ang mga taong hindi naman mayaman pero handang tumulong sa abot ng kanilang makakaya. Para sa iba ang kanilang limang tinapay at dalawang isda ay ang kanilang serbisyo, presensiya, panalangin na nakapagpapalakas ng loob. Sa iba naman ang kanilang limang tinapay at dalawang isda ay ang diwa ng bayanihan. Maari ngang hindi kakasya ang maliliit na bahagi ng bawat isa pero kapag pinagsama-sama malaki ang magagawa.

Naikuwento ng kaibigan kong pari na kasalukuyan silang nagpapakumpuni ng inaanay na kisame ng kanilang simbahan, nang isang araw habang nasa adoration chapel siya ay isang ale bumulong sa kanyang likuran na ang sabi, ‘Padre, pasesiya na po kayo dahil ito lang ang pera ko, pero iniaalay ko po ito kay Hesus at sa ating simbahan”, sabay inipit sa kanyang kamay ang lukot-lukot na 200 piso. Nagmadaling siyang umalis kaya hindi na nakikilala. Pero alam niya na isa ito sa mga mahihirap na miyembro ng parokya.

Sa bansang nalulugmok sa kahirapan ito ang mga kaugaliang dapat nating muling buhayin: pagiging matulungin at bukas palad. Hindi natin kailangang maging mayaman o makapangyarihan para makatulong sa kapwa at sa ating bansa. Kailangan nating tuklasin at gamitin ang kanya-kanya nating limang tinapay at dalawang isda para ibahagi sa iba. Minsan hindi mga pera o material na bagay ang mga ito. Maaring pakikinig, pagdamay, malasakit o simpleng presensiya. Makikita natin malaki ang magagawa.

Ngayong Linggo, magsasalu-salo tayo sa hapag ng kabutihan at kagandahang loob ng Diyos- ang hapag ng kanyang Salita at Eukaristiya. Bago natin siya tanggapin, tanungin ang ating mga sarili: Anu-ano ang aking limang tinapay at dalawang isda na kaya kong ibahagi sa aking kapwa at sa aking pamayanan?

Huwag tayong matakot o mahiya na baka kukulangin ang mga ito, dahil anumang handog malaki man o maliit, madami man o kaunti kapag pinagsama-sama malaki ang magagawa. Malaking himala!

Salamat po San Jose, Patron namin at Ama!

2009-07-23T04:30:00.001-07:00

Hindi talaga biro ang magpagawa ng simbahan o anumanng proyekto sa panahon natin ngayon. Halos lahat ng tao ay dumadaing sa hirap ng buhay, kahit na ang mga nakaririwasa sa buhay. Sa unang tingin parang wrong timing na ngayon tayo nagpapatayo ng simbahan. Sa mga panahong ito ang pera ng tao ay inilalaan para sa pagsasaka at noong nakaraang mga buwan para sa simula ng pag-aaral ng mga anak. Pero sa mata ng pananampalataya RIGHT TIMING ITO dahil sa kasalukuyan ang mga mananampalataya ni San Jose ay mainit-init na mainit at maalab sa kanilang kasipagan at pagtitiyaga. Ito ang ating pinakamahalagang puhunan.

Araw-araw may ibinibigay si San Jose na ating patron. Salapi, materyales at siyempre hindi matatawaran ang kabutihan ng mga taong nag-aalay ng serbisyo at panalangin para sa ikapagtatagumpay ng proyekto.

Bilib talaga ako kay San Jose! Araw-gabi may nakatirik akong kandila sa kanyang larawan, at araw-araw din siyang may kaloob na biyaya galing sa kanyang anak na si Hesus.

Bagyuhin natin ang langit sa panalangin! Parang napakatagal pa bago matapos ang ating bahay dalanginan. Positibo ang aking pananaw araw-araw. Matatapos din natin 'yan. Ang Diyos ang nagpasimula nito. Siya din ang tatapos nito. Di ba karpintero si San Jose? Tiyak hindi niya pababayaan ang tahanan ng kanyang Anak.

Salamat po San Jose, Patron namin at Ama!

Teka Muna, Pahinga Ka

2009-07-17T05:26:00.000-07:00

Teka Muna, Pahinga Ka
(Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon)

Sa edad na 30 at mag-aapat na taon sa pagkapari, damang-dama ko pa din ang kasiglahan sa paglilingkod. Sabi nga nasa kasibulan ako ng panahon. Laking pasasalamat ko sa Diyos dahil pinagkatiwalian Niya ako ng mga tungklin na dapat kong tudpin araw-araw bilang pari na kanyang lingkod. Nang 29 na taong gulang ako pinagkatiwalaan ako ng Panginoon na simulan itong ating parokya. Talagang malaking hamon ang pagbubuo ng simbahang binubuo ng mga tao, at ngayon ang simbahang gawa sa bato. Kaakibat ng tungkuling ito ang iba pang gawain tulad ng paglilingkod sa paaralan, pagtuturo sa seminaryo, at pakikiugnay sa ibang relihiyon. Salamat sa Diyos buhay pa naman ako. Dahil dito hindi maiaalis na mapagod din ang katawan. Nararamdaman ko din minsan nagrereklamo din ang aking katawang lupa! Pero sa kabila nito masaya pa din dahil marami akong natututuhan sa buhay.

Lahat tayo may kanya-kanyang kaabalahan sa buhay. Pag-aaral, paghahanap-buhay, pag-aasikaso sa mga anak, pag-aalaga sa mga maysakit. Paulit-ulit na gawain sa araw-araw na nakakapagal din sa ating katawan. Para sa ating lahat ang salita ni Hesus ngayong Linggo, “Magtungo kayo sa isang ilang na pook upang malayo sa karamihan at makapagpahinga ng kaunti.” Alam ni Hesus na hindi ganun kadali ang pinagdaanan ng kanyang mga alagad nang humayo sila para mangaral ng Salita ng Diyos, magpagaling ng mga maysakit, at magpalayas ng mga demonyo. We can imagine how heavy the day of his disciples that they have no more time to eat. Even their time for themselves was eaten by their ministry. Kaya napaka-angkop ng paanyaya ni Hesus sa kanila para lumayo pansamantala at makapagpahinga.

Ito din ang kailangan nating lahat na abala sa maraming bagay at ng mga taong parang nababagot na sa kanilang buhay dahil paulit-ulit na ang takbo ng kanilang buhay. Talagang parang nakakapagod nga mundo natin dahil sinasabi nito na dapat sa araw-araw may nakakamit tayo. The world tells us to work hard to achieve and accomplish many things eventhough we forget ourselves in the process. Ito kasi ang batayan na bigay ng mundo sa pagiging tagumpay: ang magkamit o makagawa ng maraming bagay sa maliit o maigsing oras na binigay sa atin. Kaya tayo laging nagmamadali, at napapagod sa buhay. Parang sinasabi sa atin ni Hesus, “Take it easy”. Tayo naman sige-sige. Nakakalimutan na nating huminto at tumahimik sandali para pakinggan ang Diyos at ang ating mga sarili. Para bang kapag huminto tayo masasayang ang oras at pagkakataon at mawawalan tayo ng makakamit sa buhay.

Sabi ng isang commercial ng chocolate, Have a Break! Kailangan din ito ng lingkod ng Diyos. Kailangan natin itong lahat sa ilang kadahilanan. Una, kailangan natin ito para palakasin ang ating napapagod na katawan at kaluluwa. Kung ang makina nga kailangan ding itigil at pagpahingahin gaano pa kaya ang ating kaluluwa at katawan? The ministry is equally important with the minister. Ikalawa, kailangan nating tumigil at magpahinga para pakinggan naman natin ang Diyos at ang ating sarili. Baka masayado na tayong subsob sa trabaho at nakakalimutan na natin ang Diyos. Ni hindi na makuha ng ibang magsimba at manalangin, at hindi na din makuhang tingnan ang sarili sa salamin dahil lunod na sa mga gawain. Napakabigat ng buhay kapag ganito. Madali tayong tatanda at mawawalan ng gana sa buhay. Sabi ng isang kasabihan sa Ingles, We may be doing the work of the Lord but we forget the Lord of the work. Ikatlo, kailangan nating magpahinga para suriin ang mga ginagawa natin. Baka madami dito hindi naman talaga mahalaga at nakakatulong sa atin. May saysay ba ang mga pinag-kakaabalahan natin? May mga tao pagod na pagod sa buhay pero hindi nila alam kung bakit nila pinagpapaguran ang mga bagay-bagay. Mali kasi ang pokus ng buhay. Sa pagtigil at pagpapahinga natin nasusuri natin kung tama pa ba ang pokus ng buhay natin.

Talagang matindi ang hamon ng paglilingkod at pagsunod sa Diyos. Totoo na hindi tayo dapat magpayaba. Pero hindi din naman dapat na pabayaan natin ang ating mga sarili. Serving the Lord may demand us many things. But let us always remember that it also demands us to take care our body and soul.

Ngayong Linggong ito inaanyayahan tayo ni Hesus na magpahinga sa kanyang piling. Nawa ang ating napapagal na katawan at kaluluwa ay muling palakasin at pasiglahin ng Banal na Eukaristiya. Pakinggan natin ang tinig ni Hesus na nagsasabing, “Teka Muna, Pahinga ka”.

Tungkod at Panyapak

2009-07-10T14:58:00.000-07:00

Tungkod at Panyapak
(Ika-15 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Nang maordenahan akong diakono ay agad akong itinalaga sa Katedral ni San Nicolas de Tolentino. Ilang araw matapos ang ordinasyon umuwi na ako sa diocesis. Tandang-tanda ko isang malaking maleta at isang bag lang ang dala ko na pinaglagyan ng mga damit ko at iba pang gamit. Kayang-kaya buhatin ng isang tao. Hanggang maging pari ako sa katedral na din ako naglingkod na tumgal naman ng dalawang taon at dalawang buwan. Matapos ito itinalaga ako din sa Parokya ni San Jose. Nang lumipat ako hindi na isang malaking maleta at isang bag ang gamit ko. Isang truck at kalahati na!

Ngayong Linggo natunghayan natin ang pagsusugo ni Hesus sa kanyang mga alagad nang dala-dalawa. Pinagbilinan silang huwag magdadala ng anuman maliban sa tungkod at panyapak. Tiyak alam ni Hesus na pangunahing pangangailangan sa pagmimisyon ang pagkain, balutan, salapi at bihisan. Pero bakit Niya binilinan ang Kanyang mga alagad na huwag dalhin ang mga ito? Hindi naman siguro gusto ni Hesus na maging miserable o kahabag-habag ang kalagayan ng mga alagad. Kung tutuusin basic necessity o pangunahing pangangailangan ang mga ito upang mabuhay nang disente at marangal ang isang alagad ng Panginoon.

Tanging tungkod ang panyapak lamang ang ibinilin ni Hesus sa mga alagad na maaari nilang dalhin. Para saan kaya ang mga ito? Tiyak kailangan ng mga alagad ng tungkod para maging proteksiyon nila at panyapak dahil katakut-takot na paglalakad ang kanilang gagawin sa pangangaral, pagpapagaling ng mga maysakit at pagpapalayas ng mga demonyo. Bukod pa dito, may sinasabi din ang dalawang bagay na ito sa buhay ng misyonero o sugo ng Diyos. Una, ang alagad ng Diyos ng inihahayo upang panumbalikin ang lahat sa Diyos. Sinisimbolo ito ng tungkod na na karaniwang ginagamit ng mga pastol. Ang mga mga alagad ay tutupad ng kanilang tungkulin, at ang lahat ng ito ay para mapanumbalik ang lahat sa Diyos. Ikalawa, ang mga alagad ni Hesus ay nagtataglay ng karangalan bilang kanyang hinirang na sinisimbolo ng mga panyapak. Hindi ba ang tao kapag walang panyapak parang kawawang-kawawa at miserable ang buhay? Pansinin natin ang mga taong ni tsinelas ay wala, kaawa-awa ang hitsura. Ang alagad ng Panginoon ay hindi kahabag-habag dahil binibihisan sila ng Diyos. Ang Diyos nag nagbibigay sa kanilang ng dangal. Ang Diyos ang nagtataas sa kanilang karangalan.

Tayong lahat inihahayo din ng Diyos. At tanging tungkod at panyapak lang din ang ibinibilin niyang dalhin natin. Maliban dito ay wala ng iba. Ang mundong ginagalawan natin ay nagtuturo sa atin na mag-ipon ng maraming bagay, mga bagay na higit pa sa talagang mahalaga at kailangan natin. Kung magchecheck tayo ng mga bagay natin sa mga cabinet natin alin kaya talaga sa mga ito ang kailangan natin at sobra na? Ilang pares kaya ng sapatos, sandalyas, mga bag meron tayo? Baka pwede na tayong magbaratilyo dahil sa dami? Baka nga puwede na tayong mag -garage sale!

Ito ang itininuturo ng mundo sa atin: mag-ipon at magkamal ng marami. Pero iba ang turo ni Hesus sa atin: magtiwala sa limpak-limpak na biyaya at kabutihan ng Diyos. Ito ang mensaheng nais ituro ni Hesus sa kanyang mga alagad at sa ating lahat. Ang biyaya niya niya ay bumabaha sa mga lagad niya na nagtitiwala sa kanya. May mga pari, misyonero o laykong alagad na bang namatay sa gutom? Manapa’y sa sobrang kain namatay! May mga naglingkod na ba sa Diyos na naghikahos nang todo-todo?

Karanasan ko dito sa ating parokya, iilang beses pa lang naming naranasang bumili ng bigas. Hindi ako bumibili ng puting t-shirt, panyo, sabon at toothpaste dahil ibinibigay ng tao na ginagamit ng Diyos para ipadama ang kanyang kabutihan. Binili ba natin ang lupang pinagtatayuan ng ating simbahan? Sa maraming pagkakataon ang Diyos ang gumagawa ng paraan para pagaanin ang buhay natin.

Sana sa paghayo natin matuklasan natin kung ano lang ang mahalaga sa buhay natin at hindi ang mga bagay na makapagpapabigat sa paghayo at paglalakbay natin. Inaasahan ng Panginoon sa paghayo natin para magmisyon dalawang bagay lang din ang dala natin, tungkod at panyapak. Panumbalikin natin ang lahat sa Diyos at pahalagahan natin ang dangal na bigay niya sa ating bilang kanyang mga alagad. Mahirap tupdin ang misyon na ipinapagawa sa atin ng Panginoon. Pero mapapadali at mapapagaan ang lahat kung wala tayong maraming bitbit o karga habang daan, maliban sa tungkod at panyapak.

Special Indulgence for the Year for Priests

2009-07-07T02:31:00.000-07:00

APOSTOLIC PENITENTIARY
DECREE
Special Indulgence for the Year for Priests

As has been announced, the Holy Father Benedict XVI has decided to establish a special Year for Priests on the occasion of the 150th anniversary of the death of St John Mary Vianney, the holy Curé d'Ars, a shining model of a Pastor totally dedicated to the service of the people of God.
During the Year for Priests which will begin on 19 June 2009 and will end on 19 June 2010, the gift of special Indulgences is granted as described in the Decree of the Apostolic Penitentiary, published on 12 May.
Shortly the day will come on which will be commemorated the 150th anniversary of the pious departure to Heaven of St John Mary Vianney, the Curé d'Ars. This Saint was a wonderful model here on earth of a true Pastor at the service of Christ's flock.
Since his example is used to encourage the faithful, and especially priests, to imitate his virtues, the Supreme Pontiff Benedict XVI has established that for this occasion a special Year for Priests will be celebrated, from 19 June 2009 to 19 June 2010, in which all priests may be increasingly strengthened in fidelity to Christ with devout meditation, spiritual exercises and other appropriate actions.
This holy period will begin with the Solemnity of the Sacred Heart of Jesus, a day of priestly sanctification on which the Supreme Pontiff will celebrate Vespers in the presence of the holy relics of St John Mary Vianney, brought to Rome by the Bishop of Belley-Ars, France.
The Most Holy Father will likewise preside at the conclusion of the Year for Priests in St Peter's Square, in the presence of priests from across the world who will renew their fidelity to Christ and the bond of brotherhood.
May priests commit themselves, with prayer and good works, to obtaining from Christ the Eternal High Priest, the grace to shine with Faith, Hope, Charity and the other virtues, and show by their way of life, but also with their external conduct, that they are dedicated without reserve to the spiritual good of the people something that the Church has always had at heart.
The gift of Sacred Indulgences which the Apostolic Penitentiary, with this Decree issued in conformity with the wishes of the August Pontiff, graciously grants during the Year for Priests will be of great help in achieving the desired purpose in the best possible way.
A. Truly repentant priests who, on any day, devoutly recite at least morning Lauds or Vespers before the Blessed Sacrament, exposed for public adoration or replaced in the tabernacle, and who, after the example of St John Mary Vianney, offer themselves with a ready and generous heart for the celebration of the sacraments, especially Confession, are mercifully granted in God the Plenary Indulgence which they may also apply to their deceased brethren in suffrage, if, in conformity with the current norms, they receive sacramental confession and the Eucharistic banquet and pray for the Supreme Pontiff's intentions.
Furthermore the Partial Indulgence is granted to priests who may apply it to their deceased confreres every time that they devoutly recite the prayers duly approved to lead a holy life and to carry out in a holy manner the offices entrusted to them.
B. The Plenary Indulgence is granted to all the faithful who are truly repentant who, in church or in chapel, devoutly attend the divine Sacrifice of Mass and offer prayers to Jesus Christ the Eternal High Priest, for the priests of the Church, and any other good work which they have done on that day, so that he may sanctify them and form them in accordance with His Heart, as long as they have made expiation for their sins through sacramental confession and prayed in accordance with the Supreme Pontiff's intentions: on the days in which the Year for Priests begins and ends, on the day of the 150th anniversary of the pious passing of St John Mary Vianney, on the first Thursday of the month or on any other day established by the local Ordinaries for the benefit of the faithful.
It will be most appropriate, in cathedral and parish churches, for the same priests who are in charge of pastoral care to publicly direct these exercises of devotion, to celebrate Holy Mass and to hear the confession of the faithful.
The Plenary Indulgence will likewise be granted to the elderly, the sick and all those who for any legitimate reason are confined to their homes who, with a mind detached from any sin and with the intention of fulfilling as soon as possible the three usual conditions, at home or wherever their impediment detains them, provided that on the above-mentioned days they recite prayers for the sanctification of priests and confidently offer the illnesses and hardships of their lives to God through Mary Queen of Apostles.
Lastly, the Partial Indulgence is granted to all the faithful every time they devoutly recite five Our Fathers, Hail Marys and Glorias, or another expressly approved prayer, in honour of the Sacred Heart of Jesus, to obtain that priests be preserved in purity and holiness of life.
This Decree is valid for the entire duration of the Year for Priests. Anything to the contrary notwithstanding.
Given in Rome, at the Offices of the Apostolic Penitentiary on 25 April, the Feast of St Mark the Evangelist, in the year of the Incarnation of our Lord 2009.

Cardinal James Francis Stafford
Major Penitentiary
+ Gianfranco Girotti, O.F.M. Conv.

Take Part in Building the Church of St. Joseph

2009-07-04T20:03:00.000-07:00

Malugod po naming ibinabalita sa inyo na sinisimulan na ang pagpapatayo ng Simbahan ni San Jose! Patuloy ang aming pasasalamat sa lahat ng tumatangkilik lalo na sa mga sumusuporta sa Tulong Mong Isang Daan, Magagawa'y Simbahan.

Kinikilala din ng ating parokya ang masisipag at matitiyagang PPC Officers, Finance Council Officers, BPC Officers, LARM Heads and Members at lahat ng mananampalataya.

Sana tuloy-tuloy na ang ating pagawain. Malaki ang nagagawa ng sama-samang pagkilos at pagsisikap.

Basbasan nawa ng Diyos ang magagandang adhikain ng bawat isa para makatulong.

Inaanyayahan po ang lahat ng may magagandang kalooban ng maging ninong o ninang ng bawat poste ng gagawing simbahan. Ang bawat poste ay nagkakahalaga ng 40 libong piso. Maaaring magsama-sama para makabuo ng 40 libong piso para sa isang poste. Maaari ding isang tao para sa isang poste. Layunin nito na mapabilis ang pagpapagawa at ang bawat isa ay may konkretong bahagi sa ating pagawain.

ANG SIMBAHANG ATING ITATAYO AY BANTAYOG NG ATING PANANAMPALATAYA. ATIN ITO AT SA MGA SUSUNOD SA ATIN. MAHALIN NATIN AT PAGMALASAKITAN ITO.

2009-07-04T02:52:00.001-07:00

Hindi Iiwan ng Diyos ang Kanyang Propeta

(Ika-14 na Linggo sa Karaniwang Panahon)

Ngayong taon ipinagdiriwang natin angTaon Para sa Kaparian kaugnay ng ika-150 taong anibersaryo ng kamatayan ni San Juan Maria Vianney, patron ng mga pari. Itinalaga ito ng Santo Papa para ipanalangin ang mga pari para sa kanilang lalong ikababanal. Magandang pagkakataon din ito para muling tuklsain at pahalagahan ang papel na ginagampanan ng pari sa sambayanang Kristiyano.

Isa sa mahalagang tungkulin ng pari sa pamayanan ay pagiging PROPETA. Bilang propeta ay tungkulin niya na mangaral ng Mabuting Balita sa pamamagitan ng kanyang salita, mga halimbawa at pagsaksi sa mga bagay na pinahahalagahan ng pananampalataya. Sa kanyang pagiging propeta, hindi lahat makakaunawa sa kanyang itinuturo. Maaring hindi lahat aayon sa kanyang aral, lalo na kapag ang aral niya ay bumabangga sa kinaugaliang pananaw at pamamaraan ng pamumuhay na hindi ayon sa turo ni Kristo. May pagkakataon pang parang siya pa ang kontra-bida dahil ang itinuturo niya ay kakaiba at sumasaling sa maling kinamulatan at kaugalian. Hindi siya propeta kapag takot siyang manindigan sa katotohanan ng aral ng Panginoong Hesukristo.

Sa ating bansa maganda pa din ang pagtingin ng tao sa pari. Iginagalang, sinusunod ang pari. Gayunpaman, isa sa masakit na karanasan ng pari bilang propeta ay kapag hindi siya tinatanggap ng sambayanan. Yumuyurak ito sa kanyang puso at kalooban. Pero kasama talaga ito sa pagiging propeta. Minsan hindi hayagan o brutal ang hindi pagtanggap sa kanya. Minsan nangyayari ito sa maling pang-unawa sa pari. Maling balita o puna ukol sa kanya o kaya naman tahasang pag-wawalang halaga sa kanyang presensiya.

Kahit hindi pari dumadaan sa ganitong kalagayan kapag tumatayong propeta ng mga aral ni Kristo. Kung tutuusin kapag nangaral ang propeta yayaman ba siya? Sisikat ba siya? Madadagdagan ba ang kanyang kapangyarihan? Para ba sa kanyang sarili ang kanyang pagiging propeta? Patuloy siyang naglalakas loob dahil malinaw sa kanya ang papel niya at alam niya kung para kanino niya ginagawa ito.

Mismo si Hesus nakaranas din ng hindi pagkilala at pagtanggap ng kanyang sariling kababayan. Dahil ba masama ang ugali niya? Mali ang turo Niya? Hindi Siya matanggap dahil nagtuturo siya ng tama at tumindig Siya para sa Diyos.

Ito naman ang dapat paghugutan ng lakas at pag-asa ng bawat propeta. Ang Diyos ang nagsusugo ng propeta sa pamayanan at siya din ang nagtataguyod sa isinugo niya. Alam ng Diyos ang pagdadaanan ng propeta kaya tiyak ang pag-alalay at pagtulong Niya. Hinirang ng Diyos ang propeta, gayunpaman mag taglay din siyang kahinaan o kapintasan na dapat niyang paglabanan araw-araw. Sa kabila nito sinasabi naman ng Diyos, “Ang tulong ko’y sapat sa lahat ng pangangailangan mo.” My grace is enough for you. Ito ang tiniyak ng Panginoong Hesus kay San Pablo at sa ating lahat. Talagang kulang ang ating lakas at kakayanan sa pagtupad sa tungkuling ibinibigay ng Panginoon, pero hindi naman siya magkukulang sa pagpupuno sa ating mga kailangan. Personal ko itong nararanasan araw-araw. Ang Diyos ang nagbibigay sa akin ng lakas ng katawan, ng talino, ng lakas ng loob, ng pang-unawa. Siya din ang gumagabay sa akin para makapagpasya nang maayos. Damang-damang ko ang kanyang pagpapalakas at pagpapatibay araw-araw. Kung wala Siya, tiyak hindi ko makakayang gampanan ang lahat ng dapat kong gampanan.

Ito naman ang dapat palaginggawin ng propeta: Mata nami’y nakatuon sa awa ng Panginoon. Bilang mga propeta, pari man tayo, laykon o ordinaryong mananampalataya dapat nating ituon ang ating mga mata sa awa ng Panginoon, hindi sa mga pagsubok tulad ng pagkutya, hindi pagtanggap ng pamayanan, kahirapan at iba pa.

Ang Diyos ang tumawag at humirang sa atin kaya Siya din ang bahala sa atin. Maaaring sa tingin o pamantayan ng mundo ay talunan tayo pero sa mata ng Diyos tagumpay. Kung nahihirapan man tayo sa mga pinagdadaanan natin ngayon tandaan natin na hindi tayo nag-iisa. Hindi kayang iwanan at pabayaan ng Diyos ang Kanyang propeta.

2009-06-24T21:52:00.000-07:00

Pope Notes His Goal for Year for Priests
Reflects on Priorities for Ministry

VATICAN CITY, JUNE 24, 2009 (Zenit.org).- A priest is a slave of Christ, who himself became a slave when he took on human nature, says Benedict XVI.

The Pope today reflected on the role of the priest and his call to conform himself with Christ during the general audience held in St. Peter's Square. He dedicated his reflection to the Year for Priests, which he inaugurated Friday.

The Holy Father noted how St. John Vianney, patron of priests and model for this jubilee year, was identified with his priestly ministry.

He went on to consider this ministry, considering the sometimes contrasting elements of sacrifice and proclamation.

There is no opposition between highlighting the primacy of the Eucharist and sacrifice, and the primacy of proclaiming the word, the Pontiff explained. Both elements are united in the person of Christ, and should be as well in the priest.

"Jesus speaks of the proclamation of the Kingdom of God as the true objective for his coming to the world, and his proclamation is not just a 'discourse.' It includes, at the same time, his actions: His signs and miracles indicate that the Kingdom is now present in the world, which in the end coincides with himself. In this sense, one must recall that even in this idea of the 'primacy' of proclamation, word and sign are inseparable," he explained.

The priest does not proclaim words, but the "Word," he continued, "and the proclamation coincides with the very person of Christ, ontologically open to the relationship with the Father and obedient to his will. Therefore, authentic service to the Word requires from the priest that he strains toward a deep abnegation of himself, until being able to say with the Apostle, 'It is not I who lives, but Christ who lives in me.'"

Like John the Baptist, Benedict XVI affirmed, the priest is called to be a servant of the Word, its "voice."

"Now then, to be the 'voice' of the Word doesn't constitute for the priest a merely functional element," he continued. "On the contrary, it presupposes a substantial 'losing oneself' in Christ, participating in his mystery of death and resurrection with all of oneself: intelligence, liberty, will, and the offering of one's own body as a living sacrifice."

The Pope said that a priest is "profoundly united to the Word of the Father, who in incarnating himself, has taken the form of a slave, has made himself a slave. The priest is a slave of Christ in the sense that his existence, ontologically configured to Christ, takes on an essentially relational character: He is in Christ, through Christ, and with Christ at the service of man. Precisely because he belongs to Christ, the priest is radically at the service of all people."

"May this Year of the Priest bring all priests to identify themselves totally with Jesus, crucified and risen, so that in imitation of St. John the Baptist, we are willing to 'decrease' so that he increases; so that, following the example of the Curé d'Ars, they constantly and deeply understand the responsibility of their mission, which is sign and presence of the infinite mercy of God," the Pope concluded. "Let us entrust to the Virgin, Mother of the Church, this Year for Priests just begun and all the priests of the world."

2009-06-20T00:04:00.000-07:00

Huwag Mabahala, Si Jesus ang Bahala

(Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon)

Minsan naikuwento sa akin ng isang kaibigan na may nakituloy na mga banyagang British sa kanyang resort. Nagkataon naman na may dumating na bagyo nang panahong iyon. Hindi naman gaanong malakas ang bagyo. Pero medyo malakas ang hangin at pabugso-bugso ang ulan. Takot na takot daw ang kanyang banyagang bisita samantalang sila’y naman ay payapang natutulog nang gabing iyon. Kaya pala, hindi sila sanay sa bagyo. Samantalang sa atin parang pangkaraniwan na lang ang bagyo. Natatandaan ko noon bata pa kami kapag may bagyo, natutuwa kaming mga bata dahil walang pasok, at sa bahay namin lilipat ang mga pinsan ko at maglalaro pa kami.

Sa mga pagbasa natin ngayong ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon buhay na buhay ang larawan ng unos o bagyo. Sa unang pagbasa ipinakita ng Diyos na sa nag-aalimpuyong bagyo siya ang humarang sa dagat sa pamamagitan ng makapal na ulap. Ipinapakita nito na ang Diyos ay may kapangyarihan sa puwersa o lakas ng kalikasan. ‘Di ba’t Siya ang may likha nito, kaya marapat lamang na may kapangyarihan siya dito. He is the Creator who is in control. Sa Ebanghelyo si Hesus at ang mga alagad ay inabutan ng malakas na unos sa dagat. Siya din ang nagpatigil sa hangin at nagpatahimik sa dagat. Ang kataka- taka dito, kasama na nga ng mga alagad si Hesus, takot na takot pa rin sila! Hindi ba sila panatag at ligtas sa piling ni Hesus. Ito ang mas matinding unos o bagyo : ang unos o bagyo ng takot at pangamba.

Sana’y na din ba tayo sa unos at bagyo ng buhay? Kapag komportable at payapa ang buhay madaling makalimutan ng tao ang Diyos. At madali ding makalimutan ng tao ang Diyos kapag may bagyo o unos. Nakakalimutan natin na may kapangyarihan siya sa mga ito. Nakakalimutan natin na kasama natin siya sa bangka sa gitna ng mga unos at bagyo ng buhay.

Tulad ng mga alagad natataranta agad tayo. Natatakot tayo, nawawalan ng pag-asa. Parang nawala sa loob ng mga alagad na kasama nila si Jesus sa bangka. Ito din ang nangayayari sa atin, nakakalimutan natin na sa bangka kasama natin si Jesus. Dahil sa malaking takot lumiliit ang ating tiwala sa Diyos.

Sabi ng mga alagad kay Jesus, Guro, di ba n’yo alintana ? Lulubog na tayo! Sinabi ito ng mga alagad kay Jesus na para sa kanila’y walang kamalay-malay o walang pakialam sa mga nangyayari. Hindi ba ganito din tayo? “Pag bugbog at pagod na tayo sa dami ng mga problema at dalahin sa buhay akala natin pinabayaan na tayo ng Diyos. Magagawa ba ng Diyos na pabayaan tayo? Masisikmura kaya ng Diyos na matulog nang mahimbing habang tayo’y takot na takot at hirap na hirap sa buhay? Hindi makakaya ng Diyos na hayaan tayong malunod at mamatay sa gitna ng mga unos at bagyo ng buhay. Hayaan natin na maging Diyos ang Diyos sa mga hangin at dagat ng buhay natin. Hindi natin hinahayaan ang Diyos na maging Diyos sa buhay natin kapag hinahayaan natin na takot at pangamba ang maghari sa atin. Lulubog nga tayo at malalanos kapag hindi natin hinayaan ang Diyos sa buhay natin.

Tulad ng mga alagad kailangan pa nating lumago sa pagtitiwala sa Diyos na may hawak ng lahat-lahat sa buhay natin. Ngayong Linggo suriin natin ang ating mga sarili. Ano ba ang mga takot ko sa buhay? Paano ko nararanasan ang Diyos na nagpapatahimik sa mga unos at bagyo ng buhay ko?
Nawa ang Eukaritiyang ating tatatangapin ang magpalakas sa atin na sa gitna ng unos at bagyo ng buhay hindi tayo dapat mabahala dahil si Jesus ang bahala.

2009-06-17T20:39:00.000-07:00

LET US BUILD THE CHURCH OF ST. JOSEPH. SUPPORT OUR FUND RAISING TULONG MONG ISANG DAAN, MAGAGAWA'Y SIMBAHAN.

2009-06-13T06:15:00.001-07:00

Catechism on the Priesthood
by St. John Vianney
From “The Little Catechism of The Curé of Ars"

My children, we have come to the Sacrament of Orders. It is a Sacrament which seems to relate to no one among you, and which yet relates to everyone. This Sacrament raises man up to God. What is a priest! A man who holds the place of God – a man who is invested with all the powers of God. “Go,” said Our Lord to the priest; “as My Father sent Me, I send you. All power has been given Me in Heaven and on earth. Go then, teach all nations…. He who listens to you, listens to Me; he who despises you despises Me.” When the priest remits sins, he does not say, “God pardons you”; he says, “I absolve you.” At the Consecration, he does not say, “This is the Body of Our Lord;” he says, “This is My Body.”

St. Bernard tells us that everything has come to us through Mary; and we may also say that everything has come to us through the priest; yes, all happiness, all graces, all heavenly gifts. If we had not the Sacrament of Orders, we should not have Our Lord. Who placed Him there, in that tabernacle? It was the priest. Who was it that received your soul, on its entrance into life? The Priest. Who nourishes it, to give it strength to make its pilgrimage? The priest. Who will prepare it to appear before God, by washing that soul, for the last time, in the blood of Jesus Christ? The priest – always the priest. And if that soul comes to the point of death, who will raise it up, who will restore it to calmness and peace? Again the priest. You cannot recall one single blessing from God without finding, side by side with this recollection, the image of the priest.

Go to confession to the Blessed Virgin, or to an angel; will they absolve you? No. Will they give you the Body and Blood of Our Lord? No. The Holy Virgin cannot make her Divine Son descend into the Host. You might have two hundred angels there, but they could not absolve you. A priest, however simple he may be, can do it; he can say to you, “Go in peace; I pardon you.” Oh, how great is the priest! The priest will not understand the greatness of his office till he is in Heaven. If he understood it on earth, he would die, not of fear, but of love. The other benefits of God would be of no avail to us with out the priest. What would be the use of a house full of gold, if you had nobody to open you the door! The priest has the key of the heavenly treasures; it is he who opens the door; he is the steward of the good God, the distributor of His wealth. Without the priest, the Death and Passion of Our Lord would be of no avail. Look at the heathens: what has it availed them that Our Lord has died? Alas! They can have no share in the blessings of Redemption, while they have no priests to apply His Blood to their souls!

The priest is not a priest for himself; he does not give himself absolution; he does not administer the Sacraments to himself. He is not for himself, he is for you. After God, the priest is everything. Leave a parish twenty years without priests; they will worship beasts. If the missionary Father and I were to go away, you would say, “What can we do in this church? there is no Mass; Our Lord is not longer there: we may as well pray at home.” When people wish to destroy religion, they begin by attacking the priest, because where there is no longer any priest there is no sacrifice, and where there is no longer any sacrifice there is no religion.

When the bell calls you to church, if you were asked, “Where are you going?” you might answer, “I am going to feed my soul.” If someone were to ask you, pointing to the tabernacle, “What is that golden door?” “That is our storehouse, where the true Food of our souls is kept.” “Who has the key? Who lays in provisions? Who makes ready the feast, and who serves the table?” “The priest.” “And what is the Food?” “The precious Body and Blood of Our Lord.” O God! O God! how Thou hast loved us! See the power of the priest; out of a piece of bread the word of a priest makes a God. It is more than creating the world….Someone said, “Does St. Philomena, then, obey the Curé of Ars?” Indeed, she may well obey him, since God obeys him.

If I were to meet a priest and an angel, I should salute the priest before I saluted the angel. The latter is the friend of God; but the priest holds His place. St. Teresa kissed the ground where a priest had passed. When you see a priest, you should say, “There is he who made me a child of God, and opened Heaven to me by holy Baptism; he who purified me after I had sinned; who gives nourishment to my soul.” At the sight of a church tower, you may say, “What is there in that place?” “The Body of Our Lord.” “Why is He there?” “Because a priest has been there, and has said holy Mass.”

What joy did the Apostles feel after the Resurrection of Our Lord, at seeing the Master whom they had loved so much! The priest must feel the same joy, at seeing Our Lord whom he holds in his hands. Great value is attached to objects which have been laid in the drinking cup of the Blessed Virgin and of the Child Jesus, at Loretto. But the fingers of the priest, that have touched the adorable Flesh of Jesus Christ, that have been plunged into the chalice which contained His Blood, into the pyx where His Body has lain, are they not still more precious? The priesthood is the love of the Heart of Jesus. When you see the priest, think of Our Lord Jesus Christ.

SI JESUS ANG KAPILING, SI JESUS ANG TINATANGGAP

2009-06-12T00:53:00.000-07:00

SI JESUS ANG KAPILING, SI JESUS ANG TINATANGGAP
(Dakilang Kapistahan ng Katawan at Dugo ni Kristo)

Karaniwang tinatanong ko sa canonical interview ng mga ikakasal kumusta na ang buhay pananampalataya nila. Kadalasan ang sagot nila ay: Hindi po gaanong nakapagsisimba at nakapagdadasal Kapag ganito ang sagot kasunod kong tanong ay: Bakit naman? Ang pangkaraniwan naman nilang sagot ay walang pong time, busy sa trabaho. Kung tutuusin ang pagsisimba tuwing araw ng Linggo at Pistang Pangilin ang pangunahing dapat gampanan ng isang Katoliko. Basic requirement ito sa isang Katoliko. Pero bakit kakaunting porsiyento lamang ng mga binyagan ang nagsisimba tuwing araw ng Linggo. Natutuwa tayo kapag puno ang simbahan, ngunit kung tutuusin napakaliit na porsiyento nito kumpara sa laki at dami ng bilang ng mga binyagang Katoliko. Bakit nga kaya parang walang dating para sa iba ang pagsisimba? Iba-iba din ang dahilan. Walang oras. Busy sa trabaho. Walang isusuot na damit pangsimba. Malayo ang simbahan. Walang kasama. Sanlibo at sanlaksang dahilan para hindi makadalo! Pero bakit kapag may liga, konsiyeto, sarsuwela, bingo bonanza o kaya sabong ay hugos ang mga tao? Biglang nagkakaroon ng oras at nawawala ang mga masasakit sa katawan!
Ito ang isang nakakatawang mukha ng ating buhay Katoliko. Nakatatawa nga ito pero nakaka-alarma din baka kasi dumating ang panahon tuluyan nang walang dating ang Misa sa mga tao. Ano nga ba ang nangyayari sa Pagdiriwang ng Eukaristiya? May nakukuha o napapala ba kasi tayo dito? Ngayong Linggo ng Dakilang Kapistahan ng Kabanal-banalang Katawan at Dugo ni Kristo pagnilayan natin ang pagkikila at pagpapahalaga natin sa Pagdiriwang nating mga Kristiyano- ang Banal na Eukaristiya.
Si Hesus ang nag-utos sa kanyang mga alagad na humanap ng lugar na pagdadausan nila ng Hapunang Pampaskuwa. Mahalaga ito para kay Hesus at sa mga alagad dahil aalalahanin nila dito ang mahalagang pangyayari sa buhay nila-ang kanilang paglaya mula pagkaalipin sa Ehipto at ang kanilang pagtawid mula sa Ehipto patungo sa Lupang Pangako. Samakatuwid, aalalahanin nila dito kung paano naging tapat ang Diyos sa Kanyang pangako. Nais ni Hesus ipagdiwang ang katapatan ng Diyos kasama ng kanyang mga alagad.
Ganito din ang nangyayari kapag nagtitipon tayo tuwing Araw ng Linggo at Pistang Pangilin. Inaalala at pinasasalamatan natin ang Diyos sa kabutihan Niya sa atin. Tuwing araw ng Linggo pagkarinig natin ng kampana ng simbahan, naririnig natin ang tinig ni Jesus na nais tayong makapiling sa pagdiriwang. Sana palagi natin itong dinggin at buong pananabik nating paghandaan itong pakikipagtagpo sa ating mapagmahal na Diyos. Ito ang nangyayari kapag nagdiriwang tayong mga Katoliko tuwing araw ng Linggo-nakakatagpo at nakakapiling natin ang Diyos.
Ano naman ang napapala natin? Utang na loob ba ng Diyos sa atin kapag nagsisimba tayo? Tayo ang napagyayaman kapag dumadalo tayo sa pagdiriwang ng Eukaristiya. Ang pananampalataya natin ay lumalawak at lumalalim kasama ang ibang kapatid natin sa pananampalataya. Kailangan natin ang ating pamayanang Kristiyano upang lumago tayo at nangyayari ito isa pakikipagdiwang natin (fellowship) sa mga kapatid natin sa pananampalataya. Hindi tayo maaaring umunlad at lumago nang nag-iisa. Kailangan natin ang iba. Kailangan natin ang ating pamayanang Kristiyano.
At ito ang pinaka-kakaiba sa ating pagdiriwang ng Eukaristiya bilang mga Katoliko: Si Jesus ay nagbibigay at nag-aalay ng kanyang sarili sa atin bilang pagkain at inumin na magpapalakas at magbibigay-buhay sa atin. Ito ang tugatog ng pagdiriwang na nagpapayaman sa bawat isang dumadalo at nakikiisa. Hindi lamang natin nakakapiling at nakakadaupang palad ang Diyos. Tinatanggap pa natin siya. Binubusog at pinalalakas pa niya tayo. Gamit ang mata ng pananampalataya nasa Eukaristiya na ang lahat ng kailangan, at palagay ko ang tunay nating kailangan- si Jesus at ang ating pamayanan.
Ngayong Linggo magkakasama tayo sa Banal na Pagdiriwang. Taglay ba natin ang kasabikang makapiling at matanggap ang Panginoong Jesus? Mula Lunes hanggang Sabado ang nasa isip ba natin ay ang paghahangad kay Jesus na makakasama natin sa araw ng Linggo?
Marahil kung malinaw lang sa bawat isang Katoliko na si Jesus ang makakapiling at matatangap sa Banal na Pagdiriwang, dadagsain din ito ng mga tao nang higit pa sa liga, konsiyerto, sarsuwela, bingo bonanza o sabong! At hindi na natin kailangan pang parang nagmamakaawa sa mga tao para lang magsimba.
Pag-uwi natin ngayong Linggo, pagkatapos ng Banal na Eukaristiya, iuwi natin si Jesus na nakapiling at tinanggap natin. Siya din nawa ang magpalakas sa atin para tayo ay maging susi sa pang-unawa ng iba na sa pagdiriwang si Jesus ang kapiling, si Jesus ang tinatanggap.

Ang Banal na Buhay ng Diyos ang Buhay nating Lahat

2009-06-06T01:11:00.000-07:00

Isa si San Agustin sa mga pilosopo at teologo ng Simbahan ng nagsikap unawain at ipaliwanag ang doktrina ng Banal na San Tatlo. Isang araw naglalakad siya sa dalampasigan at pinagninilayan ang hiwagang ito. Nakatawag ng kanyang pansin ang isang bata sa dalampasigan. Gumagawa ito ng maliit na hukay at pabalik-balik sa dagat dala ang isang lalagyan na pinupuno naman niya ng tubig dagat at ibinubuhos sa maliit na hukay. Hindi nakatiis si San Agustin at nilapitan ang bata saka tinanong,“Bata, ano ang ginagawa mo?” Sumagot naman ang bata at ang sabi, “Inililipat ko po ang dagat sa maliit na butas na ito” “Paano mong magagawang ilipat ang malawak na karagatan sa maliit na butas na ‘yan?” Sumagot ang bata, “At paano naman po ninyo mauunawaan ang kadakilaan ng Diyos gamit ang inyong maliit na utak?” Pagkasabi nito nawala ang bata.

Ngayong Linggo ipinagdiriwang natin ang Dakilang Kapistahan ng Banal na Santatlo-ang hiwaga ng iisang Diyos natin na may tatlong persona. Kung tutusin mahirap talagang unawain at ipaliwanag gamit ang lohika (logic) o karunugan ng tao (reason) ang hiwagang ito ng Diyos. Dahil ba hindi kayang unawaing ganap ito ng tao kaya wala itong talab o hindi ito lumalapat sa ating buhay? Ito’y hiwaga hindi dahil sa hindi ito kayang intindihin ng tao. Hiwaga ito dahil ito ang buhay ng Diyos, at kaya natin itong unawain dahil ito rin ang buhay natin.

Noong kami’y nasa ikalawang taon sa Teololohiya ipinakilala sa amin ng aming propesor ang isang larawan o painting ng isang Russian artist na si Andrei Rublev. Ang larawang ito na pinamagatang the The Trinity ay binigyang inspirasyon ng isang kwentong hango sa Genesis 18. Ayon sa kwento si Abraham ay dinalaw ng tatlong anghel sa Mamre na kanila namang pinagsilbihan ng kanyang asawang si Sara ayon sa kanilang kaugalian. Mayaman sa simbolismo ang larawang ito. Una, ang pagdalaw mismo ng tatlong anghel. Ikalawa, ang tatlong anghel sa larawan ay nakahilig sa bawat isa. Ikatlo, silang tatlo ay nakaturo sa kalis na nasa mesang pinagtitipunan nila. Ika-apat, may pang-apat na puwesto sa harap na mesa. Marami pang ibang simbolismo ang larawan, subalit ituon ang pansin sa apat na ito para pagnilayan ang hiwaga ng Banal na Santatlo.

Ang pagdalaw ng anghel. Ipinapalagay sa larawan na ang tatlong anghel ay kumakatawan sa tatlong persona. Inilalarawan nito na ang Diyos ay diyos na hindi malayo sa tao. Ang Diyos na sinasamba nating mga Katolikong Kristiyano ay Diyos na palagi nating kapiling at nakikipamayan sa atin. Bagamat napakaataas ng Diyos sa taglay niyang kadakilaan abot kamay pa rin natin Siya dahil dumarating Siya sa ating buhay.

Ang tatlong anghel nakahilig sa isa’t isa (leaning towards each other). Inilalarawan nito na ang Diyos Ama, Anak at Espiritu Santo ay umiiral at namumuhay sa pag-ibig. Sila’y nakahilig sa bawat isa upang ipadama ang pag-ibig na nagbubklod sa kanila. Ganito ang Diyos sa buhay natin, palaging nakahilig sa atin para ipadama ang kanyang pag-ibig. Hindi lang natin kapiling ang Diyos. Nakahilig din sa atin ang Diyos para mahalin tayo. Sana nakahilig din tayo lagi sa kanya.

Nakaturo sa kalis. Ang kalis ay sagisag ng pag-aalay o sakripisyo. Ang pag-ibig ng Banal na Santatlo ay nakikita sa Krus dahil ang pag-ibig ng Diyos ay nag-bibigay at nag-aalay. Ganito tayo kamahal ng Diyos lahat-lahat ibinigay niya sa atin pati ang Kanyang bugtong na Anak upang tayong walang-walang ay makahati sa kayamanan ng kanyang buhay. Sa ganitong uri din pag-ibig tayo inaanyayahan- pag-ibig na hindi inuuna ang sarili kundi ang iba.

May pang-apat na pwesto sa harap. May pang-apat na pwesto sa larawan dahil ito’y hindi lamang para titigan at hangaan. Bawat tumitingin sa larawan ay inaanyayahang sumama at makiisa. Nais ipahiwatig ng gumuhit ng larawan na tayo din ay makiisa at sa buhay ng Diyos. Ang buhay ng Diyos ay siya ding dapat nating maging buhay. Hindi kailangan ng Diyos ang ating pagkamangha sa kanya. Ang ibig niya’y maupo tayong kasama niya at ang buhay niya’y maging buhay din natin.

Mahirap nga bang unawain ang hiwaga ng Diyos? Mahirap nga bang unawain ang Diyos na laging nakikipamayan sa atin, nakahilig sa atin, nag-aalay ng buhay para sa atin at nag-aanya na makapiling tayo? Baka kaya mahirap unawain ay dahil hindi natin Siya pinatutuloy sa atin, hindi natin Siya hinahayaang humilig sa atin at mag-alay sa atin, at hindi natin pinauunlakan ang pag-anyaya Niya sa atin?

Ang hiwaga ng Banal na Santatlo ay hiwaga din ng buhay natin. Mauunawaan natin ito kung nababanaag sa buhay natin araw-araw ang pakikipamayan sa isa’t isa, ang pag-ibig na nag-aalay at ang pagbibigay puwang para sa ibang tao sa buhay natin.

Sabi ng isang babaeng teologo na si Catherine La Cugna, “Divine life is therefore also our life: the Trinity is not about the nature of God in isolation from everything other than God, but a teaching about God’s life with us and our life with one another.” Ang banal na buhay ng Diyos ay buhay natin: ang Banal na Santatlo ay hindi tungkol sa Diyos na hiwalay sa atin. Ito’y ang buhay ng Diyos sa piling natin at sa piling ng isa’isa.

Ngayong Linggo sambahin natin at pasalamatan ang Diyos na ang buhay ay hindi naiiba sa buhay natin!

2009-06-02T16:45:00.000-07:00

Hindi maikakaila na marami mula sa ating parokya ang nasa ibang bansa ngayon upang magtrabaho. Pansamantalang iniwan ang pamilya at mga mahal sa buhay para makaipon para sa pag-aaral ng mga anak, pagtulong sa mga kapatid, pagpapagamot ng magulang, pagapapatayo ng bahay, pagbubukas ng negosyo at marami pang iba. Bawat OFW may kanya-kanyang kwento. Bawat OFW may pangarap, may pag-asa.

Mainit na pagbati at taimtim na panalangin ang paabot namin sa mga OFW mula sa Parokya, ni San Jose. Sa mga taga-Bangad, Casiong, Lourdes, Bakod Bayan, Lagare, Bakero, Bagong Sikat, Camp Tinio, Kalikid Sur, Kalikid Norte, Patalac, Sitio Bantug, Pangatian, Bana, Cabu, Communal, Calawagan, Macatbong at Bagong Buhay nasa ibang bansa tulad ng CANADA, AMERICA, HONGKONG, DUBAI, QATAR, SAUDI ARABIA, UNITED KINGDOM at saan mang panig ng mundo: Ang Parokya ni San Jose ay nananalangin para sa inyo. Maging tagapag-hatid din nawa kayo ng Mabuting Balita saan mang lugar kayo naroon. Ikalat ninyo sa iba ang ating pagiging madasalin,matiyaga at masipag, at pagiging masayahin. Higit sa lahat si KRISTO! MABUHAY KAYONG LAHAT!

Ako si Father JOJO MALLARI, ang inyong Kura Paroko dito Parokya ni San Jose, Bangad, Cabanatuan City. Maaari ninyong ipadala sa pamamagitan ng email ang inyong prayer requests o ang inyong mga pasasalamat sa st.josephparishbangad@yahoo.com

Flores de Maria 2009

2009-05-31T19:53:00.000-07:00

Pagkilala at pasasalamat ang ipinaaabot ko sa lahat ng naging bahagi ng Flores de Maria sa ating parokya ngayong taon. Sa mga araw-araw ng nag-alay ng bulaklak at nanguna sa pagdarasal ng Santo Rosario, sa mga tagapagtaguyod ng mga barangay at samahang pangsimbahan, maraming salamat po sa inyong lahat! Nawa ang mga ganitong gawain ay lalo pang magpatingkad ng ating pananampalataya at magpalalim ng ating pagbubuklod tungo sa masigasig na paglilingkod sa pamayanan. Ipagpatuloy natin ang ating magagandang sinimulan!

2009-05-28T04:34:00.000-07:00

PLENARY INDULGENCE OFFERED FOR YEAR FOR PRIESTS
Jubilee Marks 150 Years Since Death of Curé de Ars

VATICAN CITY, MAY 12, 2009 (Zenit.org).- The Vatican is offering a plenary indulgence for all faithful on the occasion of the Year for Priests, which is set to begin June 19 and last one year.The decree was made public today and signed by Cardinal James Francis Stafford and Bishop Gianfranco Girotti, respectively penitentiary major and regent of the Apostolic Penitentiary.The Year for Priests marks the 150th anniversary of the death of St. Jean Marie Vianney, also known as the Curé de Ars.The decree noted that Benedict XVI will preside at the opening liturgy June 19, the solemnity of the Sacred Heart of Jesus, "a day of priestly sanctification." He will celebrate vespers before the relics of the saint, brought to Rome for the occasion by the bishop of the French Diocese of Belley-Ars.The Year will end in St. Peter's Square, in the presence of priests from all over the world "who will renew their faithfulness to Christ and their bonds of fraternity."For priests, the plenary indulgence can be gained by praying lauds or vespers before the Blessed Sacrament exposed to public adoration or in the tabernacle. They must also "offer themselves with a ready and generous heart for the celebration of the sacraments, especially the sacrament of penance."The plenary indulgence, which under current norms must be accompanied by sacramental confession, the Eucharist and praying for the intentions of the Pope, can also by applied to deceased priests.Priests are granted a partial indulgence, also applicable to deceased priests, every time they "devotedly recite the prayers duly approved to lead a saintly life and to carry out the duties entrusted to them." For the faithful, a plenary indulgence can be obtained on the opening and closing days of the Year for Priests, on the 150th anniversary of the death of St. Jean-Marie Vianney, on the first Thursday of the month, or on any other day established by the ordinaries of particular places for the good of the faithful.To obtain the indulgence the faithful must attend Mass in an oratory or Church and offer prayers to "Jesus Christ, supreme and eternal Priest, for the priests of the Church, or perform any good work to sanctify and mould them to his heart."The conditions for the faithful for earning a plenary indulgence are to have gone to confession and prayed for the intentions of the Pope.The elderly, the sick, and all those who for any legitimate reason are unable to leave their homes may obtain the plenary indulgence if, with the intention of observing the usual three conditions as soon as they can, "on the days concerned, they pray for the sanctification of priests and offer their sickness and suffering to God through Mary, Queen of the Apostles." A partial indulgence is offered to the faithful when they repeat five times the Our Father, Hail Mary and Glory Be, or any other duly approved prayer "in honor of the Sacred Heart of Jesus, to ask that priests maintain purity and sanctity of life."

Ang Banal na Espiritu-Ang Diyos na Laging Kapiling

2009-05-27T21:05:00.000-07:00

Laganap kahit saang dako sa Pilipinas ang mga tinatawag nating Catholic Charismatic Renewal Movements lalo na ang El Shaddai, at dito sa Diocesis ng Cabanatuan ang Loved Flock Community at Tinig ng Panginoon. Nagsimula daw ang mga ganitong grupo bunga ng kakaibang karanasan ng mga guro at mag-aaral ng Duquesne University, isang Katolikong Universidad sa Pittsburg noong Pebrero 1967 na nasa ilalim ng pamamalakad ng Congregation of the Holy Spirit.Maraming mga mag-aaral at guro ang naniwalang nakadama sila ng pagkilos o paghipo ng Espiritu ng Diyos na tinatawag nilang baptized in the Holy Spirit. Mabilis na kumalat ang mga kwentong kaugnay nito at noong taong 2003 natala na ang iba’t ibang Catholic Renewal Movements ay lumaganap sa 230 bansa at nakaakit ng 119 milyong kasapi. Madaling naaakit ang taong sa mga bagay na di pangkariwan o supernatural. Kadalasan ang mga bagay na parang lampas sa karunugan ng tao ay ipinapalagay na supernatural, o kagagawan ng mga espiritu mabuti man o masama. Sa pagtatapos natin ng Panahon ng Pagkabuhay ipinagdiriwang natin itong Dakilang Kapistahan ng Pentekostes na ibig sabihi’y 50 araw matapos na si Jesus ay muling nabuhay ang Banal na Espiritu ay lumukob sa mga alagad at sa buong Simbahan. Sa mga Sakremento ng Binyag at Kumpil tinanggap na natin ang Espiritu Santo, na nawala dahil sa kasalanang mana. Sa mga Pagbasa natin ngayong Linggo matutunghayan natin kung paano ang pagkilos ng Espiritu Santo. Sa Unang Pagbasa ang Espiritung lumukob sa mga apostol ang nagbigay ng kapangyarihang makapagsalita sila ng iba’t ibang wika. Sa Ikalawang pagbasa naman, ang Banal Espiritu din ang nagkaloob ng iba’t ibang biyaya o charisma. At sa Ebanghelyo binanggit na si Jesus ang nagkaloob ng Banal na Espiritu at nagsugo sa mga alagad. Bagamat di natin nakikita ang Banal na Espiritu siya ang nagpapalakas ng ating loob. Siya ang nagpapatatag sa atin dahil sa kung sa ganang sarili lamang natin, hindi talaga natin makakaya ang lahat. Bago magbalik si Jesus sa kanyang Ama minarapat niyang magpakita sa kanyang mga alagad at hingahan sila ng Banal na Espiritu dahil alam niyang maaari silang manlupaypay at manghina, malumbay at masiraan ng loob dahil sa kanyang pag-alis. Ganito din ang ginagawa ni Jesus sa bawat isa sa atin. Alam niyang manghihina at manlulupaypay tayo dahil sa maraming kinakaharap at haharapin pa natin sa buhay kaya tayo din ay kanyang hinihingahan. Para talagang nakakapagod na ang buhay para sa maraming tao dahil sa iba’t ibang pagsubok at hirap sa buhay. Subalit hindi din naman nagkukulang ang Diyos sa Kanyang pag-gabay at pag-alalay. Sa mga panahong parang bigat na bigat na tayo at hindi na natin kaya, iyun na ang angkop na pagkakataon na bigyan natin ng puwang ang Banal na Espiritu upang kumilos sa buhay natin. Sa mga pagkakataong parang kulang na kulang o walang bunga ang ating mga ginagawa, iyun ang pagkakataon na ipagkatiwala na natin ang lahat sa Banal na Espiritu.
Maaaring wala nga ang mga kakaibang karanasan tulad ng hagunot ng malakas na hangin, dilang apoy, pagsasalita ng iba't ibang wika o iba pang di pangakaraniwang pangyayari o kababalaghan, nariyan pa rin ang Banal na Espiritu sa mga simple at at 'di kapansin-pansing pangyayari sa buhay natin.
Ngayong Linggo inaanyayahan tayo na ibukas ang ating mga puso sa Espiritu ng Diyos na lagi nating kapiling.

Legio Mariae

2009-05-27T18:27:00.000-07:00

Ang Legion of Mary ang pinakabagong nagsisimulang Lay Association sa Parokya ni San Jose. Bagamat iilan pa lamang sila, naroon naman ang pagtitiyaga nila. Ang mga unang miyembro ay sina Sis. Evelyn Sangil, Sis. Lucy Ladran, Sis. Juling Salvador, Sis. Angel Baguisi,Sis. Tess Montero,at Sis. Ceferina Esguerra.

Mga Altar Servers

2009-05-26T23:34:00.000-07:00

Ito ang mga kabataang sa murang gulang nila ay naghahangad na makapaglingkod sa Diyos. Halos dalawang buwan silang hinubog para maging Altar Servers ng St. Joseph. Sana magmula din sa kanila ang magiging mabubuting pari sa mga darating na panahon.

Buhay Parokya

2009-05-26T23:26:00.000-07:00

Masayang ma-assign sa parokya. Mga simpleng tao ang kasama. Simple subalit malalim ang pananampalataya. Madaling pasayahin. Masarap kasama sa paglilingkod. Sa mga lagi kong kasama at kaagapay sa paglilingkod, maraming-maraming salamat sa inyo!

Kapistahan ni San Isidro Labrador

2009-05-26T23:14:00.000-07:00

Si San Isidro Labrador and ikalawang patron ng aming parokya. Ngayong taon sinikap naming bigyang kulay ang kanyang Kapistahan sa pamamagitan ng ng parada ng mga kariton at ang mga dumalo ay nakadamit pambukid. Masaya ang naging pagdiriwang!

Nakakabilib ang mga taga-Parokya ni San Jose

Mg Pari'y Ipagdasal, Sila'y ating Tulungan

2009-05-26T20:42:00.000-07:00

Bilang tugon sa paanyaya ni Papa Benedicto XVI na ilaan ang taong ito (Hunyo 19, 2009-Hunyo 19, 2010)para maging Taon Para sa Kaparian, sa Parokya ni San Jose ay magkakaroon ng paglulunsad kung saan ang lahat ng mananampalataya ay aanyayahang magkaroon ng partikular na pari o mga pari na kanilang ipagdarasal sa buong taon. Sila'y hinihimok na palagiang ipagdasal ang mga pari.

Ibubukas din ang paanyaya na ibahagi nila ang kanilang magagandang kuwento ukol sa mga pari: mga paring naging instrumento ng kanilang paglapit sa Diyos, mga paring naging inspirasyon nila, mga paring malapit sa kanilang puso. Maaaring ipadala ang mga kuwento sa josesalvadormallari@yahoo.com o sa st.josephparishbangad@yahoo.com

A Prayer for Priests

2009-05-26T05:11:00.001-07:00

Prayer for Priests
O Jesus, eternal Priest, keep your priests within the shelter of Your Sacred Heart, where none may touch them. Keep unstained their anointed hands, which daily touch Your Sacred Body. Keep unsullied their lips, daily purpled with your Precious Blood. Keep pure and unearthly their hearts, sealed with the sublime mark of the priesthood. Let Your holy love surround them and shield them from the world's contagion. Bless their labors with abundant fruit and may the souls to whom they minister be their joy and consolation here and in heaven their beautiful and everlasting crown. Amen.

- St. Therese of Lisieux

Year for Priests

2009-05-26T05:01:00.000-07:00

His Holiness Pope Benedict XVI has announced a Year for Priests beginning June 19, 2009, Solemnity of the Most Sacred Heart of Jesus, to mark the 15oth Death Anniversary of St. John Mary Vianney, the model of priestly service.

This is a special Year of Grace for all priests around the world. Most of the time people come to priests to ask for prayers. But how many people pray for their priests? Do they realize that priests need prayers too?

I invite all of you to fervently pray for all the priests espcially this year.

Flores de Mayo sa Parokya

2009-05-23T01:22:00.000-07:00

Ang Flores de Mayo sa Parokya ni San Jose ay kinatatampukan ng araw-araw na pagdarasal ng Santo Rosario at pag-aalay ng bulaklak sa Mahal na Birheng Maria. Araw-araw ay may mga nakatakdang mamuno sa panalangin at pag-aalay mula sa iba't-ibang barangay at samahan. Ang tugatog ng Flores de Mayo sa parokya ay sa Mayo 31 kung saan magkakaroon ng Banal na Misa sa ganap na ika-4 ng hapon kasunod ang prusisyon. Gaganapin din ang ritwal ng Paggagawad ng Taguri ng Mahal na Birhen sa mga piniling lakambini mula sa iba't ibang barangay.

AVE MARIA!

Song Competition on the New Vision-Mission Statement

2009-05-21T23:53:00.000-07:00

IPINAPAABOT PO NAMIN ANG AMING PAANYAYA SA LAHAT NG ORGANISTA, INSTRUMENTALIST AT CHOIR DIRECTORS AT LAHAT NG GRUPO NG CHOIR NA NASASAKUPAN NG ATING DIYOSESIS UPANG LUMAHOK SA ISANG TIMPALAK/CONTEST SA PAGLALAPAT NG NAAANGKOP NA TONO PARA SA VISION/MISSION NG ATING DIYOSESIS. NAGLALAYON PO ITO NA MAISAPUSO ANG ATING PANANAW AT MISYON SA PAMAMAGITAN NG MUSIKA.

MGA BAGAY NA DAPAT NATING ISA-ALANG ALANG:

1. HINDI MAAARING BAGUHIN, BAWASAN AT DAGDAGAN ANG LYRICS. ANG PANANAW AT MISYON NA MISMO ANG TITIK NG KANTA.

2. ANG LAHAT NG ENTRIES AY KINAKAILANGANG ORIHINAL ANG COMPOSITION AT AREGLO SA TIEMPO DE MARCHA. "WE DISCOURAGE ADAPTATION"

3. MAAARING AWITIN SA HIMIG NA MELODIYA O UNISON, MAAARI RING LAGYAN NG DESCANTE, 2ND, 3RD AND 4TH VOICES (SATB)

4. MAAARING AWITIN NG KORO NA HINDI LALAGPAS NG 20 KATAO

5. ANG MGA ENTRIES AY KAILANGANG MAY KALAKIP NA AREGLO AT DEMO CD OR TAPE, KASAMA ANG MINUS ONE. KAILANGAN PO ITONG MAISUMITE SA OPISINA NG DIOCESAN OFFICE FOR LITURGICAL MUSIC SA THREE KINGS PARISH GAPAN CITY BAGO MAG IKA-16 NG HUNYO, 2009. LAHAT NG ENTRIES AY DARAAN SA SCREENING.

6. ANG LAHAT NG PAPASA SA SCREENING AY MAGTATANGHAL NG LIVE PARA SA CONTEST NIGHT SA JUNE 25, 2009 SA DIVINA PASTORA GYM SA GANAP NA IKA-7 NG GABI.

7. ANG MAPIPILING GRAND WINNER ANG SIYANG MAGIGING OPISYAL NA AWIT NG ATING DIYOSESIS

CRITERIA FOR JUDGING

1. MELODY/TUNE/ COMPOSITION/ ORIGINALITY- 50%
2. ARRANGEMENT/ HARMONY 30%
3. INTERPRETATION/ COORDINATION/ STYLE - 20%
100%

ANG MAGWAWAGI AY TATANGGAP NG GANTIMPALANG:

1ST PRIZE- 10,000.00
2ND PRIZE- 7,000.00
3RD PRIZE- 5,000.00

ANG BAGONG PANANAW AT PAGTATALAGA NG DIOCESIS NG CABANATUAN

2009-05-21T22:08:00.000-07:00

PANANAW (Vision)

Sambayanang nakasentro kay Kristo,
may banal na pamumuhay,
marangal na pagkatao,
taus-pusong paglilingkod,
at pakikipagkaisa,
tinawag upang itaguyod
ang Kaharian ng Diyos,
naglalakbay ng may pag-asa at galak,
tungo sa kaganapan ng buhay.

PAGTATALAGA (Mission)

Sa patnubay ng Banal na Espiritu,
at sa tulong ng Mahal na Birheng Divina Pastora,

itinatalaga namin ang aming sarili na maging:

mabuti ang pagkatao,
tapat at mabuting katiwala,
mabisa at mapagmalasakit na lingkod,

sa pagpapahalaga at pagtataguyod ng

pamilya at buhay,
kabataan at katandaan,
katarungan at kapayapaan,
kapaligiran at kalikasan,

at sa pagsasakatuparan ng mga pang-Diosesis
na planong pastoral ng aming pamayanan.

Welcome to the Blog of Fr. Jojo

2009-05-21T07:03:00.000-07:00

Welcome to http://sonofjoseph.blogspot.com!

I am very glad to announce that at last I have my own blog through which I can connect to the parishioners of St. Joseph especially the youth and those living abroad.

I hope that through this the Word of God will be shared, people will be nourished and enriched in their faith.

Tulong Mong Isang Daan, Magagawa'y Simbahan

2009-05-21T03:31:00.000-07:00

Last May 9, 2009 the Parish of St. Joseph the Husband of Mary in Bangad, Cabanatuan City launched its Fund Raising Tulong Mong Isang Daan, Magagawa'y Simbahan. This aims to raise funds for the construction of the Parish Church of St. Joseph.

Each raffle ticket which costs Ph P100.00 can be bought from the officers of the Parish Pastoral Council, Finance Council, Barangay Pastoral Council, Lay Associations and Renewal Movements or at the Parish Office.

Prizes are: 1st: Brand New Tricycle; 2nd: Refrigerator; 3rd: 21 inch Colored TV with DVD Player; 4th & 5th Washing Machine.

PLEASE SUPPORT OUR FUND RAISING AND HELP BUILD THE CHURCH OF ST. JOSEPH!

GOD BLESS...